Voorstel rondje

Hoi lezer(s),

Ik zal beginnen om me voor te stellen. 

Mijn naam is Carla. Ik ben net 60 geworden en ik heb uitgezaaide borstkanker in de botten.

Mijn 3 kinderen zijn een heer van 37, een heer van 35 en dan ook nog een dame van 30.

14 jaar geleden ben ik gescheiden en hoe hard het ook klinkt, dat was de beste beslissing van mijn leven. Had ik dat niet gedaan dan was ik nooit de geweldige vent tegen gekomen waar ik nu 4 1/2 jaar mee ben getrouwd. 

Zo dat was de administratie :-).

Ik lig dit nu te schrijven op de laatste dag van onze vakantie en kan me toch echt niet meer herinneren wanneer ik te horen kreeg dat het niet goed was. Ik ben echt een super muts met dit soort dingen. Soms een geheugen als een doperwt en soms kan ik me nog zinnen van 10 jaar geleden herinneren. Het zal half maart zijn geweest. Ik was 2 weken daarvoor geopereerd aan een vetbult op mijn rug.dit moest op de O.K. gedaan worden dus ik moest terug om de hechtingen er uit te laten halen. Ik had op dat moment behoorlijk pijn aan de rechterkant ter hoogte van mijn ribben. Terwijl ik zat te wachten bedacht ik me dat een brutaal mens de halve wereld heeft. Terwijl de hechting er werd uitgehaald heb ik gevraagd of de arts zo eens kon kijken naar mijn rechter kant(ben bekend met blaas/nierbekkenontsteking). Ik mocht naar de spoedeisende hulp. De arts dacht dat het misschien nierstenen konden zijn dus liet hij een ct scan maken. Leuke aardige jonge dokter. Ik was alleen gegaan want ben nogal eigenwijs en denk dat ik alles alleen moet doen :-). De arts kwam binnen en pakte en stoel die hij vlak bij het bed zette en ging zitten. Ja ja dacht ik. Nou mevrouw met uw nieren, blaas, lever, darmen en longen is niets aan de hand maar helaas ziet de rest er niet goed uit. Oké ja  ik dacht al meteen toen hij op de stoel ging zitten dat dat niet was omdat hij de stoelendans met me wilde doen. Mag ik de ct scan zien vroeg ik. Natuurlijk kijkt u maar. Ze hadden een scan van mijn torso gemaakt en in ieder bot zaten de afwijkingen.  Mag ik u iets vragen vroeg ik de arts. Ja hoor vraagt u maar.  Ik vroeg: hoe is het nu voor u om dit soort nieuws te vertellen? Tja zei hij,  niet leuk maar ik ga vanavond gewoon gezond weer naar huis. Gelukkig maar want anders zouden die artsen geen leven hebben als ze iedere keer als ze slechte berichten moeten geven er weken van de leg van zijn. En nu vroeg ik hem. U moet een afspraak bij de oncoloog maken(juni dit jaar is het 5 jaar geleden dat er hormonale borstkanker werd geconstateerd). Oké dat ga ik doen zei ik. Kan ik nu naar huis? Ja hoor mevrouw u kunt naar huis,  mij toch wat vreemd aankomend. Hahaha ik denk dat hij zelden zo'n nuchtere vrouw voor zijn neus heeft gehad. Daar stond ik dan 2 minuten later op de stoep van het ziekenhuis. Je gaat voor 2 hechtingen laten verwijderen het ziekenhuis in en je komt met doodvonnis naar buiten,  dat was me meteen duidelijk.