Polehugging

Niet te verwarren met paaldansen.

Kou is niet bevorderlijk voor het energieniveau. Ik merk het aan de Lynk, trek ik de stekker uit het stopcontact, dan geeft hij 71 kilometer aan wat ik elektrisch zou kunnen rijden. En de eerste tweehonderd meter zijn al goed voor 15 km actieradius verlies.

En ik merk het ook aan het lijf, kou doet mijn accu ook razendsnel leeglopen. En waar de lynk naderhand vlot bij laadt, gaat dat bij het lijf een stuk langzamer. Gelukkig verdrijft de elektrische onderdeken de kou uit de rug en ledematen, anders zou de accu nooit meer op peil raken. Een uurtje of twee rusten, in bed doet wonderen.

Multitasken is ook over. Slechts één lichaamsfunctie als aktiviteit. Lekker aan de slag na het eten? Niks daarvan. Voedsel verwerken gaat voor. En dat heb ik aan de lijve ondervonden. Ik had de echtgenote van mijn Jaap naar het ziekenhuis gebracht; Jaap was opgenomen en geopereerd en ging naar de verkoever. Nou hoef ik daar niet bij te zijn, dus ik zat lekker met mevrouw Zweef in de lunchroom aan een heet glas chocolademelk. We hadden de chocolademelk net op, berichtje van boven, Jaap was wakker en wilde ons zien. Oeiiii...dat ging niet samen. Opstaan en een plas warme chocolademelk in de buik. Het hoofd kreeg duidelijk te weinig energie en ik wankelde naar de eerste de beste pilaar in de hal, welke innig omhelst werd. De receptioniste vroeg of ze een dokter moest bellen, een vrouw bood aan om de patiënt uit haar rolstoel te kiepen, maar mevrouw Zweef holde al naar de ingang voor een rolstoel. En ik ik hield de pilaar stevig omarmd.

Jaap zag er goed uit, nog niet veel praatjes, maar dat komt vast wel.