Bij leven en welzijn

Al twintig jaar koester ik hem. Ga ik de trap op in de garage voor mijn schuurvondst. Schuurvondsten hebben eigenlijk altijd betrekking op oude motoren en auto's. En daar staat hij, of ze, daar wil ik vanaf zijn. Een oude besteleend uit 1960. Één van de eerste types, voor de ingewijden ribbelkap, zelfmoorddeurtjes, ovale achterruitjes en een Glaceauto. Dat laatste duidt op zijramen. Redelijk zeldzaam, de meeste hebben een dichte laadruimte. Met benzinepeilstok, handbediende ruitenwissers, hoewel je die ook kan koppelen aan de versnellingsbak, zodat de wissers bij hard rijden (wat is hard met 12 pk en een top van 60 km per uur) snel heenenweer zwiepen. Op vierenveertig jarige leeftijd aangeschaft, voor later, voor na mijn pensionering te gaan restaureren. 

En nu gaat ze dus weg, ik weet een liefhebber op het dorp van de tompoucen iets verderop. Er zit nog minimaal twee jaar werk aan in rustig tempo en dat ga ik niet meer doen. Zelfs als ik bijna voltijds er aan zou werken, ben ik nog minimaal een half jaar zoet. En ik heb ook nog zoveel andere dingen die ook leuk zijn. Fietsen, motorrijden, met Ma er op uit. Klussen rondom huis en met mevrouw Zweef genieten van de ondergaande zon. 

Poot wordt dikker, voel het tot in mijn lies. Er zal wat moeten gaan gebeuren vrees ik. Over twee maanden als ik dat vol kan houden of misschien eerder als ik er echt last van ga krijgen.