Deel 7. Nooit meer hetzelfde.

11-01 t/m 16-01-2026

Nooit meer hetzelfde.

Elke week op een ander moment, en soms dagelijks, schieten de woorden die ik wil schrijven door mijn hoofd. Deze keer heb ik ze meteen opgeschreven. Daarom deel ik het wat eerder dan afgelopen weken. Hoef ik er komend weekend geen momentje voor te zoeken.

Voor het eerst sinds de diagnose ben ik afgelopen week alleen thuis geweest. Niet onaardig bedoeld, maar ik geniet er van. Even tot jezelf komen en geen tekst en uitleg te hoeven geven. Het cirkeltje van ellende doorbreken. De man is aan het werk en heeft het druk, niks mis mee. De afspraken die ik heb staan, kan ik alleen af. Gelukkig ben ik het alleen zijn gewend, heb het nooit erg gevonden ook. Dit is ons normaal. De eerste periode benauwde het idee dat hij weer weg zou gaan, mij enorm. Blijkt dat alles z’n weg dus wel weer vind. Dat je ondanks alle hectiek toch gedeeltelijk weer een beetje in je oude ritme komt. Het land.

Mentaal heb ik veel last gehad van het feit dat ik Letrozol voorgeschreven kreeg. Dit remt de  oestrogeen aanmaak in het bloed. Elke avond voor het slapen 2 tabletjes. Ik vind het nog steeds lastig te verkroppen dat ik de vrouwelijke processen in mijn lichaam moet gaan blokkeren. Op deze leeftijd moet dat juist zijn werk doen. Als ik denk aan het feit dat ik tot mijn 37e medicijnen moet gebruiken om het te onderdrukken, wordt ik somber. Dat ik komende vijf jaar geen alcohol zal drinken, vind ik geen straf. Maar ergens op proosten of spontane borrels hebben, kunnen doen en laten wat je wilt, vind ik moeilijk. Misschien heb ik er de energie straks geeneens meer voor. Je zou het er juist nú van moeten kunnen nemen. Persoonlijk vind ik dat de periode van je 30e tot 40e levensjaar, de leukste periode in het leven zou moeten zijn. Alles op de rit en de juiste mensen om je heen. Bouwen aan de toekomst die de rest van je leven gaat bepalen. Een gezin starten. Een onderwerp waar wij al vaak over hebben gepraat. Een zwangerschap is zeker niet uitgesloten. Na 2 jaar hormoontherapie mag je, als je schoon bent gebleven tot die tijd, tijdelijk stoppen. Maar wil je het dan nog wel? De tijd zal het uitwijzen. Alle plannen en dromen zijn nu even stopgezet. Hoe we het weer gaan pakken straks, is van latere zorg.

Het gaat zo tegen mijn gevoel in. Het nemen van de kleine tabletjes, is de eerste avond dan ook een drama. Naar boven gaan om te slapen, heb ik zolang mogelijk uitgesteld. Normaal slapen we eigenlijk altijd vroeg. Op de bank komen de tranen al en pas als we in bed liggen, na een goed gesprek, stopt het weer. Inmiddels die stomme pillen achter de huig laten verdwijnen, het is gelukt. Ik heb geen keus. Misschien ervaar ik nu al wel vast of ik er bijwerkingen van heb, bedenk ik me als ‘voordeel’.

Dit was alweer meer dan twee week geleden. Of ik bijwerkingen heb? Eigenlijk niets. Wat ik voel is allemaal te linken aan de hormonen die ik elke ochtend spuit. Wat hoofdpijn gehad en soms een opgeblazen gevoel. Maar geen opvliegers of iets dergelijks. Conclusie; veel te druk gemaakt om niks. Zou zo fijn zijn als je dit van te voren wist. Dit is natuurlijk een lichte vorm van hormoontherapie, dus de bijwerkingen vergelijken is onmogelijk. Voor nu blij dat het goed gaat.

Inmiddels heb ik ook een intake gehad voor een haarwerk. Wat een lieve mensen hebben mij geholpen. Geduldig en professioneel. Meerdere haarwerken uitgeprobeerd. Van een bobje zoals ik nu heb, half lange creaties tot lang en vol. Van nature ben ik best wispelturig met mijn kapsels. Ik ging van extensions van 60 cm naar een kort pittige bobline. Het weer is minder veranderlijk dan mijn haardracht. Gelukkig weet ik wel meteen of ik iets mooi vind of niet. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik nog twijfel over de definitieve keuze. Hier gaan we volgende week mee verder. Deze keer had ik een goede vriendin meegenomen en tijdens de volgende afspraak, zal mijn man mee gaan. Zijn mening vind ik ook belangrijk.

Het is lief om nog steeds te merken hoe iedereen meeleeft, of probeert mee te leven. Zoals de vriendin die meeging voor het haarwerk. Ze wilde graag eens mee naar een afspraak om mij te kunnen steunen en ook te ervaren hoe zoiets nou allemaal in z’n werk gaat. Het is voor naasten anders niet voor te stellen dus ik kan dit alleen maar waarderen. Vriendinnen zijn goed op de hoogte van mijn drukke agenda en er is altijd iemand die een appje stuurt om me succes te wensen. Ontzettend lief.

Zelf heb ik ook aan de zijlijn gestaan. Dat was toen mijn moeder te horen kreeg dat zij de ziekte van Kahler heeft. Zes jaar geleden. Relatief kort eigenlijk. Maar toch als ik er nu aan terug denk, ben ik veel vergeten. Mijn moeder herbeleeft nu momenten van toen. Hoe het voor haar was, en kan zich enigszins voorstellen hoe het nu voor mij moet zijn. Het brengt oud zeer omhoog maar zorgt ook voor mooie gesprekken. Ik vroeg haar of zij misschien haar ervaringen heeft opgeschreven, dan zou ik ze kunnen lezen. Heb ik toen wel genoeg gedaan? Begreep ik hoe het écht was? Helaas heeft ze van alles bijgehouden maar dit in een woeste bui in de kachel gegooid. Jammer. Ze heeft er in ieder geval nog warmte van gehad. Het schrijven helpt mij nu enorm, hopelijk straks ook bij de verwerking van deze dolle rit.

Over verwerking gesproken. Daar ben ik nu nog niet maar toch is dit één van mijn zorgen. Hoe moet dat in hemelsnaam? Ik maak me daar nu al best druk om. In de podcast ‘Koetjes & Kanker’, hoorde ik precies die woorden die ik vaak in mijn gedachten voorbij schieten; ‘niet het traject zelf vond ik moeilijk maar het leven daarna oppakken wel. Alsof je in de bergen door een tunnel rijd en het uitzicht aan de andere kant anders is.’ Dat pakte mij enorm, zo voel ik het nu al. Of beter gezegd; ik kijk er op die manier tegenop.

Mijn hersenspinsels zijn weer uitgeschreven. Nu nog wat nieuws over de onderzoeken die plaatsvonden deze week. De groei echo was wederom goed, alles op schema en volgens het boekje. Waarschijnlijk aanstaande zaterdag de laatste echo en dan zou de 1e punctie komende maandag gepland kunnen worden. Daarna 4 dagen rust voordat ik weer opnieuw begin met de hormoon injecties voor de tweede ronde. Afgezien dat ik al huil om een pak vla en de halve dag op het toilet doorbreng, is het goed te doen. Ik heb er alles voor over om een stukje van mijn vrouwelijk veilig in de vriezer te krijgen.

De PET-scan ervaring kan ik snel omschrijven; een verademing in vergelijking met een MRI. Ik viel bijna in slaap toen het bed weer uit de tunnel schoof. De uitslag hoorde ik de volgende dag al, aan het einde van de middag. Ik vond het afwachten toch weer spannend. Gelukkig kreeg ik het geweldige nieuws dat er geen uitzaaiingen te zien zijn. Goede reden voor een taartje! Wat geeft zo’n goede uitslag je weer veel energie, heerlijk gevoel. Ook fijn dat ze aan het einde van hun werkdag, toch nog de moeite nemen om mij even te berichten. Zij leven ook mee.

Deze keer ga ik het schrijven afronden met iets dat andere vrouwen misschien ook op ideeën brengt. Een vriendin zei op mijn verjaardag tegen mij; waarom doe je geen boudoir shoot. Om je lichaam zoals het nu is, voor altijd vast te leggen. Zelf had ik al wel na zitten denken over wat ik mooi zou vinden maar een shoot voelde als te veel gedoe, eerlijk gezegd. Maar toen ik er langer over na ging denken en een beetje inspiratie had opgedaan, ben ik toch gaan zoeken naar een fotograaf. En die heb ik gevonden!

Dan worden de meiden, zoals ik ze altijd noem, nooit meer vergeten. Af en toe even terug kunnen kijken naar het lijf waar je altijd trots op bent geweest. Want één ding is zeker, na dit alles is het nooit meer hetzelfde.

Liefs.