Blog deel 8. Hoop doet leven.

16-01 t/m 23-01-2026.

Hoop doet leven.

Ik had de laatste echo om de groei van de eicellen te bepalen. Het ging wederom goed. Bizar wat 3 dagen weer kan veranderen in je lijf. Eerst was ik erg blij met hoe goed het ging maar toch bekroop een somber bedoel me weer. Door het BRCA2 gen valt de helft af, schiet door me heen. Blijft er wel genoeg over? De laatste 2 prikjes voor het rijpen kunnen ‘s avonds gezet worden. Dit hebben we samen tegelijk gedaan, 1 links en 1 rechts onder in mijn buik. De rijping is duidelijk voelbaar de dag er na. Inmiddels ben ik nog meer opgeblazen, emotioneler en heb ik voor mijn gevoel de blaas van een muis.

Twee dagen later op maandag, 09:00 is de punctie gepland. Echt gespannen voor de ingreep zelf, ben ik niet. Wel voor hoeveel eitjes er uiteindelijk overblijven en ingevroren kunnen worden. Het houd me dusdanig bezig dat ik er zelfs over gedroomd heb. Dat er maar één eitje geschikt bleek te zijn om in te vriezen. In mijn droom was ik daar zó ontzettend blij mee en trots op. Dat gevoel bleef hangen toen ik wakker werd.

Samen met de man, vol goede moed, op naar het ziekenhuis. Infuus geprikt. Vooruit de geit. Wederom super lieve verpleegkundige en de arts is inmiddels ook een bekend gezicht geworden. Op het beeldscherm boven mij zie ik een filmpje van een winterlandschap. Prachtig, mooie afleiding. Op rechts ook goed uitzicht want daar zit mijn knappe man. De pijnstilling word toegediend in het infuus, fentanyl. Net wanneer ik denk, werkt dit wel? Word ik een beetje draaierig. Prima spul. De punctie is goed te doen, het drukkende gevoel is soms wat intens maar daar is het ook mee gezegd.

Vervolgens kunnen we mee kijken hoe ze in het lab, de eicellen opzuigen. Hoeveel het er nou precies zijn, ging een beetje aan mij voorbij. Grotendeels door het gevoel dat ik een fles rode wijn achterover heb geslagen. Daarna valt toch een traantje, van ontlading denk ik. Tijdens het bijkomen horen we dat er 7 eitjes zijn. We gaan een uurtje later weer op huis aan en kort daarna belt het ziekenhuis al. Alle 7 stuks zijn rijp en worden ingevroren. Blijdschap en dankbaarheid! Nu eerst een paar dagen rust voordat we aan de tweede ronde gaan beginnen.

Maar wanneer ik vooruit ga kijken in de agenda op mijn telefoon, komt het moment dat de chemo gaat starten steeds dichterbij. Als de tweede ronde net zo snel gaat, is de punctie over 2 week. Misschien een paar dagen bijkomen en dan moet ik er echt aan gaan geloven.

De blijdschap over mijn mooie eicellen, is meteen verdwenen. Het zijn hoge pieken en hele diepe dalen. Ik word doodsbang van wat ik lees over de AC kuren. Dan pluis ik uit waar het uit bestaat, de bijwerkingen, ervaringen, alles wil ik weten. En dan te bedenken dat ik tegelijkertijd start met een Lucrin injectie om mijn eierstokken te beschermen en de Tamoxifen. ‘Je bent zo sterk’ en ‘tot nu toe gaat het zo goed’. Klinkt allemaal leuk maar de echte ellende begint pas dan. Dat ik nu nog druk ben met de eicellen, bevalt mij prima. Helaas is het alleen maar uitstel van executie.

Nog een onderwerp dat me bezig begint te houden is wanneer ik afscheid moet gaan nemen van mijn haar. Doe je dat voor de kuur? Op de dag zelf lijkt me te veel van het goede. Misschien dan de dag er na. Maar als je je dan te ziek voelt? Dat je haar pluk voor pluk loslaat, is die week denk ik ook niet te verkroppen. Een dag van te voren zou misschien een optie zijn. Dan kan ik met mijn pruik op naar de kuur, of toch een muts. Dan hebben we die ellende maar achter de rug. Toch, het voelt nog steeds erger voor mij om mijn wimpers en wenkbrauwen te gaan verliezen. Dit gaat een stuk langzamer dan je hoofd haren. Daarom heb ik maar vast wat make-up ingeslagen. Ook ga ik een cursus doen van ‘Look good, feel better’.  Maar dit is pas als ik al begonnen ben met de chemo, hopelijk voel ik me dan goed genoeg om heen te gaan.

Het besef over wat nadert, vind ik heel zwaar. Huilen heeft niet zoveel zin maar ik doe het wel. Ik ga gezond heen en wat er daarna staat te wachten, kan niemand voorspellen. Dat gevoel is zo beangstigend. Dat gevoel is weer niet uit te leggen of voor te stellen. Het gevoel dat de tijd je begint in te halen en de chemo je in je nek begint te hijgen. Ontzetten verdrietig word ik er van. Mijn man probeert echt om het een beetje rooskleuriger te maken maar mijn zware gedachten blijven overtreffen.

Ik zou willen dat de sterke versie die ik altijd ben geweest, meer naar voren zou komen. Die vrouw die 200 kilometer kan mountainbiken of 5 bergtoppen aftikt op 1 dag met de racefiets. Die anderen altijd aanmoedigt om sterk en positief te zijn. Er is weinig van over. Ik voel me gebroken en mijn hart huilt.

Niet dat ik de hele dag somber ben en alleen maar loop te huilen. Af en toe komt het gewoon hard binnen. Ik laat het maar gaan. Het zal ook helpen als ik eindelijk start met de kuren. Zoals ik hiervoor schreef, laat het maar komen dan weet ik het maar. Hoe ellendig ik me ook ga voelen, deze aanloop is slopend.

Op deze site zag ik een app voorbij komen; Untire Now.  Het zou goed kunnen helpen om met je vermoeidheid om te gaan in alle fases. Van de diagnose, onderzoeken tot de verwerking van je traject. Ben benieuwd of het mij handvaten gaat geven, ik grijp graag alles aan.

Het is alweer vrijdag, echo staat vandaag gepland en de 2e afspraak voor mijn haar werk. De man gaat mee, we maken er maar een leuke middag van. Iets positiever proberen te gaan denken en komende weken tóch genieten van hoe ik nu nog ben. Het schuld gevoel knaagt wel vaak, leuke dingen doen maar niet werken. Ik moet dat los gaan laten. En daarnaast hoop houden, want hoop doet leven.

Liefs.