Deel 9. Pieken en dalen.

27-01 t/m 04-02-2026.

Pieken en dalen.

Het is de afgelopen tijd niet makkelijk geweest mentaal. Ik kan inmiddels zeggen dat de zon weer een beetje schijnt maar ik ben echt even diep gegaan. Door mentale overprikkeling had ik mijn dieptepunt bereikt. Wat ik scheef in mijn vorige blog, daar druipt de somberheid vanaf.  En zo voelde ik me ook van binnen.

Te lang gewacht om naar maatschappelijk werk te gaan. Opeens een paar dagen waarop ik geen afspraak gepland had, maar het hoofd wel door bleef denderen.

Een neerwaartse spiraal die ik niet meer kon doorbreken. Dus dat de emmer overliep, was onvermijdelijk.

Begin van vorige week zat ik in het UMCG. De echo liet maar 3 eitjes zien. Door mijn emotionele toestand, kon ik niet helder denken. Alles voelde negatief en daardoor ging ik teleurgesteld de deur weer uit. Mijn schoonmoeder werkt in het ziekenhuis dus daar ging ik langs om koffie te drinken. Daar waren de tranen al niet te houden. Ik heb wel geprobeerd me groot te houden, alleen daar prikte ze zo door heen.

Gelukkig had ik bijna aansluitend een gesprek met maatschappelijk werk, absoluut geen overbodige luxe.

Daar op de bank, kwam de tsunami aan emoties er eindelijk uit. Wat een opluchting. Ik was een week lang mezelf niet meer. Kort lontje, emotioneel, negatief. Als het komende tijd zo moest, dan ging ik dat niet volhouden en mijn omgeving ook zeker niet. Ik was moe, echt op. Het zelf wel erkennen en beseffen maar er niks tegen kunnen doen.

Het schuldgevoel omdat ik leuke dingen probeer te doen en niet werk, knaagde vreselijk. Maar het viel op z’n plek, tijdens het gesprek. Mentaal sterk blijven doe je juist door afleiding te hebben. Als je het mentaal op orde houd, ben je lichamelijk ook sterker. Sporten heb ik weer opgepakt. Leuk even lunchen of wandelen. Dat deed me meteen erg goed. Het leek wel of het lichtje in mij weer aan ging.

Ook door de de reacties op mijn vorige blok, besefte ik mij dat het zo niet langer kon. Mijn leven nog zuurder maken door mijn eigen toedoen, waarom? Zonde van de goede tijd die ik nog heb. Wel makkelijker gezegd dan gedaan en dat ik me zo voel is ook niet meer dan logisch. Maar het kwartje is gevallen, ik werk er aan.

Samen met maatschappelijk werk een klein lijstje gemaakt met dingen die je kan doen als ik boosheid op voel komen of als ik merk dat ik vastloop. Soms is fysieke ontlading fijn, sporten of domweg hout gaan staan hakken. Terwijl in andere situaties het kan helpen een blokje om te lopen, 5 minuten op de Wc zitten om stoom af te blazen of iemand bellen die de cirkel doorbreekt. Het klinkt als iets heel simpels maar juist die kleine stapjes, doen het meest. Want grote stappen en ver vooruit kijken, lukt me niet. Dan loop je vast. De lat moet dus laag gehouden worden, leuke uitdaging.

Wat ik ook erg vond is dat ik kortaf werd tegen mijn man. Of geïrriteerd als mijn moeder alwéér belde. De boosheid kwam letterlijk uit mijn kleine teen. Een uitbarsting word wel geaccepteerd omdat ‘ze wel snappen waarom ik zo reageer’. Maar dat wil niet zeggen dat het altijd maar moet kunnen. Zo wil ik niet zijn, zo wil ik niet worden. Het maakt me soms bang dat het aannemelijk is dat dit helaas wel de bijwerkingen van de chemo en andere medicatie kunnen zijn. Straks wordt ik toch die nare heks.

Ik heb er deze keer langer over gedaan om mijn verhaal te schrijven. De juiste woorden kwamen maar niet. Daarnaast was ik ook aan het genieten van de positieve energie die ik weer voel. Lekker zweten op de fiets, gewandeld in de sneeuw en fanatiek zuurdesem brood bakken. Dat laatste zou ook prima geschikt zijn voor een cursus geduld. Maar de aanhouder wint, de aanhouder die ik altijd geweest ben van nature. Die kracht was verdwenen sinds de diagnose, hij begint nu terug te komen.

Sinds kort heb ik contact met een lotgenootje. Ze woont in de buurt. De reden waarom we elkaar hebben gevonden is minder leuk. Maar het blijkt dat we los van deze ellende, veel gemeen hebben. Het geeft me steun en ook hoop over het verloop van de kuren. Natuurlijk blijft het een ervaring van een ander en weet je nooit hoe het precies gaat zijn, goede verhalen geven tóch kracht.

Verder heb ik een intake gehad bij een fysiotherapeut. Gespecialiseerd op het gebied van oncologie. Om mijn conditie op peil te houden. Leek me prettig als stok achter de deur. Vooral ook zodat je wel beweegt maar ook de nodige rust leert in te bouwen. Goed gesprek en ben erg enthousiast.

De tip om mijn wenkbrauwen te gaan laten tatoeëren, bleef me bezig houden. Als je straks een kaal bolletje hebt, behoud je nog iets van uitstraling. Ook als je zweet. Ben achteraf blij dat ik hiervoor een afspraak heb gepland, ben erg benieuwd naar het resultaat. De magnetische wimpers zijn ook onderweg dus samen met mijn haarwerk, zal ik me hopelijk vrouwelijk kunnen blijven voelen.

Mensen om mij heen zeggen dat het knap is dat ik aan al deze voorbereidingen denk. Maar dat gaat vanzelf. Als je zelf in een situatie als dit zou belanden, zou je het ook je eigen invulling geven. Je voelt dan van binnen wel hoe je het hebben wilt. Normaliter denk je gewoon niet na over dit soort zaken, totdat het je moet. Uiteraard leven we in een tijdperk waarin je alles op kunt zoeken. Gelukkig delen lotgenoten ook handige tips en dingen waar zij tegenaan gelopen zijn. Het enige wat ik nu kan doen, is mezelf op deze manier voorbereiden. Naast praktische zaken regelen, wil ik zorgen dat ik fysiek zo fit mogelijk ben. Goed eten, slapen, leuke dingen doen en rusten. Het gaat me op het moment goed af en daar ben ik dankbaar voor.

Het echte aftellen is begonnen. De 2e punctie zal niet lang meer op zich laten wachten. Ik hoop op een hele goede oogst. Dan kunnen we dit onderdeel met een goed gevoel afsluiten. Dat dreigende gevoel van de naderende chemo, is wel milder. Intussen heb ik meer moed verzameld. Wel is het soms zo dubbel, ik zou dit alles moeten doen voor gezinsuitbreiding. Daarom fantaseer ik soms over hoe het zou zijn als ik geen borstkanker had en we door dit traject een kindje hadden mogen krijgen. Die hoop is gek genoeg altijd sterk gebleven. Wie weet wat de toekomst ons nog brengt. Het zou een kers op de taart kunnen zijn maar samen zijn we ook erg gelukkig.

Eerst maar door de zure appel heen. Herstellen. Genieten wanneer dat het toelaat. En uitkijken naar de tijd dat we meer pieken zullen hebben dan dalen.

Liefs.