Deel 6. Laat het maar komen.

04-01 t/m 11-01-2026

Laat het maar komen.

De dagen zijn voorbij gevlogen en ik had gewoon geen tijd om rustig te schrijven.

Er stond me een week lang, elke dag een afspraak in het ziekenhuis te wachten. Tegen de week op zien had ik geen tijd voor want ik had een hele drukke verjaardag. Ik had intussen behoorlijk wat mensen uitgenodigd, terwijl we het klein zouden houden. Oeps. Een hele gezellig chaos.

De maandag erna stonden we al om 08:15 paraat voor een gesprek met de verpleegkundig specialist van de oncologie. Uitleg over het chemo traject. We hebben er best lang gezeten en kregen veel informatie. Alle tijd onze vragen te stellen dus ik vond het een fijn en verhelderend gesprek.

We zaten in de wachtkamer en er liep iemand langs met een doekje op haar hoofd. Zit in het zelfde schuitje, schiet door mijn hoofd. Daardoor kreeg ik de bevestiging dat ik er goed aan heb gedaan om een afspraak te plannen voor een haarwerk. Want kaal ga ik zeker weten worden.

De mogelijkheid voor een koelkap werd nog besproken tijdens het gesprek maar hier zie ik vanaf. Ik heb van mijzelf geen dik haar en als er dan alsnog plukken uit gaan vallen, is er geen redden meer aan. Vooral van de eerste 4 AC kuren die ik elke 2 week ga krijgen, valt het haar uit. Tijdens de 12 wekelijkse paclitaxel kuren die daarop volgen, schijnt je haar alweer voorzichtig te beginnen met groeien. We gaan het meemaken. Wat mij erger lijkt is dat de wenkbrauw en wimper haartjes, ook verdwijnen. Zeg maar gedag tegen je expressie.

Het idee van een pruik achter de hand hebben, vind ik prettig. Of ik hem ga dragen? Nog geen idee. Van zoveel dingen kan ik me geen voorstelling maken. De waslijst met bijwerkingen, die per persoon verschillen. Welke zouden op mij van toepassing zijn? Hoe is het om je haar te moeten afknippen en echt kaal te zijn? Niemand kan je daarop voorbereiden en hoe je gaat reageren is ook niet te voorspellen. Slaan alle kuren überhaupt aan en wordt je na alles nog wel een beetje fit? Wat blijft er van je over. Lastige vragen waar geen antwoord op te krijgen is en wat je echt zelf moet gaan ondervinden.

Tijdens het typen merk ik dat ik een beetje afdwaal van wat ik eigenlijk wilde schrijven. Even weer terug naar alle afspraken van afgelopen week. Na het gesprek van maandag, meteen de huisarts gebeld voor het regelen van een griepprik en de GGD voor een corona vaccinatie. Baad het niet, schaadt het niet.

Kon mooi gecombineerd worden met de afspraak in het UMCG op dinsdag. Dus eerst 2 prikken gescoord en toen door naar de afdeling voortplantingsgeneeskunde. We kregen uitleg over de hormoon medicatie die nodig zijn voor het stimuleren van de groei van mijn eicellen, zodat deze door middel van  een punctie veiliggesteld kunnen worden. Alle bruikbare eicellen worden ingevroren en kunnen later eventueel gebruikt worden tijdens een ICSI traject. Van alle eitjes blijft uiteindelijk maar de helft over omdat door het BRCA 2 gen, 50% af zal vallen. Dinsdag meteen gestart met de eerste injectie.

Op woensdag stond ik gepland voor een MUGA scan. Dit is om de pompfunctie van het hart vast te leggen. Uitslag 67%. Ik heb een bovengemiddeld goed hart. Het is bijzaak maar deze goede uitslag, doet mij heel goed. Het onderzoek is zo goed te doen, dat ik bijna in slaap ben gevallen.

Donderdagochtend een fijne wandeling door de sneeuw en in het bos gemaakt met mijn schoonmoeder, gezellig en verfrissend. Gaan we vaker doen.

In de middag stond een gesprek met medisch maatschappelijk werk gepland. Deze keer ben ik alleen gegaan. Maar we zijn ook altijd samen welkom. We zitten nog in de beginnende fase maar ik weet zeker dat ik hier later ook veel aan zal gaan hebben. Het praat anders, je krijgt handvaten en soms even een andere blik dan dat je iets met je naasten bespreekt. Goed dat het bestaat! Maar los hiervan heb ik altijd iemand om mij heen waar ik mijn hart kan luchten. Dit vangnet is geweldig, ik blijf herhalen hoe dankbaar ik hiervoor ben.

Het is inmiddels (alweer) vrijdag. Hier in het noorden heerst een sneeuwstorm. Ski kleding uit de kast getrokken en mijn snowboots, mij pakken ze niet. De man vind het zwaar overdreven en schaamt zich een beetje dat hij naast een eskimo moet lopen in het ziekenhuis. Eenmaal daar heb ik ook spijt want van spanning, en door die dikke skibroek, heb ik zweet op plekken waar je het niet wilt.

Ze gaan een markering in de tumor aanbrengen onder geleide van een echo. Als de tumor verdwijnt door de chemo, is de locatie altijd nog terug te vinden. Eigenlijk had ik me voorgesteld dat het net zo zou gaan als bij het nemen van een biopt.  Ondanks de verdoving was dit een stuk pijnlijker. Ik voel de markering echt recht in mijn tumor gaan. Paar keer diep ademhalen en we zijn er weer.

Zaterdag een pijnlijke en blauwe borst. Maar even geen afspraken want we gaan naar een surprise party van een vriend. Het was ontzettend gezellig. Leuke gesprekken en de tijd vloog voorbij. Voldaan ons bed ingedoken.

En dan zijn we aangekomen bij vandaag, zondag. Het zetten van de injectie was vroeg in de ochtend een strijd, voor het eerst deze week. Het lukte me niet. Ik was erg gespannen, misschien door de afspraak? Of toch de bijwerkingen van de hormonen waar ik last van heb.  Later op de ochtend moest ik naar het UMCG voor een echo. De eiblaasjes groeien goed, de medicatie doet zijn werk! Wat ben ik opgelucht. Alle spanning valt weer weg. Als het zo goed blijft gaan komende dagen, is de punctie eind deze week. Het einde van de 1e ronde, komt in zicht.

Wat ik mij beseft heb afgelopen dagen, is dat ik dingen waar je normaal nooit echt bij stilstaat en die heel vanzelfsprekend zijn, meer ben gaan waarderen. Zoals werken. Je druk maken om op tijd te komen. Uitkijken naar vrijdag en het weekend. Een lekker wijntje gaan drinken. 8 week vooruit plannen met vriendinnen omdat je écht niet eerder tijd hebt. Of je haar wel goed zit. Geen zomervakantie plannen. Sportdoelen in de ijskast. Alles staat stil en veel boeit me niet meer.  Ik leef per dag.

Straks misschien maanden het huis niet uit door mijn slechte weerstand. Overdrijf ik? Ik hoop het. Laten we maar gauw starten met mijn grote angst, dan weet ik het maar. Dan zullen veel vragen eindelijk beantwoord worden.

Laat het maar komen.

Liefs.