Deel 5. Gelukkig nieuw jaar.

27-12-2025 t/m 03-01-2026.

Nu we weer thuis zijn, merk ik dat ik echt genoten heb van het weekje in de sneeuw. De eerste dag was ik heel blij weer thuis te zijn. Alles opgeruimd, ook alle kerstspullen weer naar zolder. Soort nesteldrang zou je kunnen zeggen.

Maar dag 2 kwam de reality check. Je kunt er niet voor weglopen, helaas. Ik was niet te genieten. Zelfs toen we onze nieuwe auto gingen halen, was blijdschap en enthousiasme ver te zoeken. Het deed me niks. Ik schaam me ervoor dat ik niet dankbaar ben.

Afgelopen dagen zitten denken waar dit gevoel nou vandaan kwam. Terugdenkend aan het telefoon gesprek, de dinsdag ervoor. Tijdens de vakantie belde het ziekenhuis want ze hadden hun wekelijkse overleg gehad. Fijn dat ze dit even terugkoppelen natuurlijk, maar ik had het beter tot na thuiskomst kunnen laten wachten. Het ging over de chemo en over de hormoontherapie. De twijfel over het traject sloeg toe.

Of ik een afspraak wilde bij de oncoloog voor uitleg was de vraag. Ja, heel graag. Achteraf ben ik echt heel blij dat het zo gegaan is. Want toen we de uitleg over het chemo traject kregen, viel het kwartje. Ik zag zo tegen de operatie op, omdat ik er niet voor de volle 100% achter stond. Het beeld dat je met nog maar 1 overgebleven borst aan een chemo paal hangt, vond ik vreselijk. Ook was ik bang dat het herstel van de operatie tegen zou vallen en dat je dus veel later dan gepland, met het traject verder kan.

Bijkomend ‘voordeel’ : voorafgaand krijg ik nu wel een PET-scan en ik kan meteen starten met de hormoontherapie. Dat scheelt uiteindelijk weer kostbare tijd want in totaal moet ik dit 5 jaar blijven gebruiken. Eerder is ook 10 jaar ter sprake gekomen en dat leek mij echt vreselijk, voor mij dus een enorme opluchting.

Doordat het plan nu omgegooid is, moet ik met spoed eicellen gaan laten invriezen. We hebben al een intake gehad hierover, maar omdat ik eerst geopereerd zou worden, was het niet meteen prioriteit. Weer een heel proces op zich, alleen hier zie ik niet tegenop. Het is belangrijk dit veilig gesteld te hebben, zodat je in de toekomst nog een keuze hebt. Want ondanks alles wat ik dit jaar moet doorstaan, is moeder kunnen worden zeker niet uitgesloten.

Waar ik deze week ook mee geworsteld heb, is het feit dat ik het BRCA 2 gen draag. Waarom wist niemand in mijn familie dit? Wat als ik het wel had geweten, was deze ellende mij dan bespaard gebleven? Ik heb mij hier enorm over gefrustreerd, met als eindstand een knallende ruzie met mijn moeder. Maar het is oneerlijk, niemand gunt mij dit en mijn ouders al helemaal niet. Het heeft geen nut om te denken in ‘wat als’ of ‘hadden we maar’, de situatie veranderd er niet van. Het zat me dwars, de bom is gebarsten en gelukkig is de lucht weer geklaard.

Niet alleen ik zit met vragen en frustraties. Iedereen leeft mee. Voor ouders heeft het een ander lading, voor mijn man, voor vrienden. Het is niet voor te stellen hoe iemand het beleeft, kon je het maar even voelen van elkaar, dan was het denk ik een stukje makkelijker.

Komende weken een trieste rits aan afspraken. We beginnen met een afspraak voor uitleg over de chemo. Bijwerkingen, waar moet je op letten en wat mag je wel of juist niet. Heb het een en ander al opgezocht. Een gevaarlijke, chemische bom wordt je er van. Daarnaast ook vatbaar voor van alles. De bijwerkingen zijn ook niet best. Ik word er moedeloos van als ik het lees. Hoe kan je in hemelsnaam beter worden van deze troep?

Verder heb ik een afspraak voor het controleren van de pompfunctie van mijn hart. Je hart en bloedvaten kunnen aangetast worden en dit houden ze dus extra goed in de gaten.

Ook plaatsen ze een locater in mijn tumor. Om deze goed te blijven volgen en ook terug te kunnen vinden. Verder staat de PET scan gepland en ik heb een intake voor een haarwerk. Ik heb echt goede hoop tussendoor wat te kunnen werken en ik wil dan niet steeds vragen krijgen over mijn kale kop.

Het is knap wat ze tegenwoordig allemaal voor je kunnen doen. Ben aan de ene kant blij dat er veel over bekend is. Maar het had aan mijn deur voorbij mogen gaan.

De jaarwisseling hebben we thuis met de familie en vrienden gevierd. Echt enorm van genoten. Lekker lang getafeld, vuurwerk afgestoken, een top avond! Echt in het nu geleefd en vergeten wat er speelt.

Morgen word ik 32. Het komende levensjaar had ik mij heel anders voorgesteld. 2026 zal mij voor altijd bij gaan blijven en ik ben nu al blij als het jaar om is. Al weet je ook heel goed dat het niet bij 1 jaar zal blijven, vanaf nu is niks meer hetzelfde. Zoals laatst iemand tegen mij zei; ‘Gezonde mensen willen alles, ongezonde mensen maar 1 ding.’

Gelukkig nieuw jaar.

Liefs.