Deel 17. Zijn we er al bijna?

27-06 t/m 01-08-2026

Zijn we er al bijna?

Het gevoel om even weer te gaan schrijven bekroop mij de laatste dagen. Dus ik ben weer in de denkbeeldige pen geklommen. Inmiddels zijn er al weer een paar weken voorbij sinds ik de laatste kuur heb gehad. Ze zijn echt aan mij voorbij gevlogen.

De dagen na de laatste kuur waren een mengeling van opluchting en bizarre vermoeidheid. Het is een rare gewaarwording dat je de eindstreep hebt behaald. Het voelt euforisch, alsof je een berg met de racefiets hebt beklommen en eindelijk maar toch boven aangekomen bent. Maar aan de andere kant is het helemaal geen mooi traject dat je afsluit. Als ik er te lang over nadenk vind ik het steeds idioter worden dat je er zo blij van word. Het was een onzekere hel. Geen mooi levensmoment of behaalde sport prestatie. Het is zo dubbel,merk dat ik het lastig vind om het goed te verwoorden dus ik hoop dat het op de juiste manier overkomt. Misschien is het voor lotgenootjes wel herkenbaar.

Door het lezen en aanhoren van de ervaringen van anderen, had ik het zwarte gat na de chemo’s groter verwacht. Ik was juist heel erg opgelucht dat ik niet elke dag overal om moet denken. Wat mag je wel of niet eten? Moet ik rusten en toch mijn geplande dingen weer af gaan zeggen? Altijd de volgende kuur die je in je nek voelt hijgen. Doodvermoeiend vond ik dat, constant schuiven, aanpassen en opletten. Van te voren dacht ik dat ik het bloed prikken zou gaan missen want de waarden waren al die tijd erg belangrijk. Maar eigenlijk ging het net zoals het hele traject tot nu toe, weinig verwachtingen komen uit. Zelfs de controlefreak in mij leek even te zijn gaan rusten. We hebben tien dagen doorgebracht in Normandië en Bretagne, met de auto rond toeren. Geslapen in fijne Airbnb’s, zwemmen, wandelen en lekker eten. Het voelde bevrijdend. Waar ik bang was dat de vermoeidheid na de laatste kuur nog wel even aan zou houden, ging het juist met de dag beter. Ik stort niet meer zomaar in, erg prettig. De vakantie was precies op het juiste moment en ik ben zo bij dat we zijn gegaan!

We hadden het zo gepland dat we een dag voor het volgende ziekenhuisbezoek, thuis zouden zijn. Ik heb nog geprobeerd de afspraak naar een week later te verplaatsen, oftewel; vluchtgedrag. Ik zat prima in onze fijne vakantie bubbel en wilde graag nog even blijven zitten. Achteraf ben ik blij dat we weer naar huis moesten, het is uitstel van executie en we hebben mooie herinneringen gemaakt. De nachten waren tijdens de reis namelijk niet erg prettig. De Franse mensen zijn nou eenmaal een stukje kleiner dan ons, dus de meeste bedden waren 140/160. Luxeprobleem als je thuis een bed van 200cm hebt. In combinatie met opvliegers en geen airco, was het feest. Normaal gesproken is het in deze regio niet zo heet in de zomermaanden. De huisjes zijn daardoor niet ingesteld op deze temperaturen.

Een andere reden waarom ik een beetje last van heimwee had, is omdat er sinds eind juni een kleine viervoeter erbij hebben gekregen. Ze kwam letterlijk aanlopen en na een bezoek van de dierenambulance, hebben de vorige eigenaren haar afgestaan. Zwaar verwaarloosd en kaal. Vida heet onze kleine schat. Dat staat voor leven. Qua haargroei gaan we nu gelijk op ;). Voor mijn gevoel kwam ze precies op het juiste moment. Ik heb afleiding door haar, zorgen ergens anders op geprojecteerd. En nu wandel ik elke dag een aantal keer.

De afgelopen twee weken heb ik kennis gemaakt met de chirurgen die mij aan opereren, dat geeft mij weer een beetje het gevoel dat ik de touwtjes in handen heb.  Ook ben ik in het behouden Huys geweest voor een intake. Hier kun je terecht voor psychologische ondersteuning als je kanker hebt, hebt gehad en het is ook voor je naasten. Controle is mijn kracht maar ook mijn valkuil. Alles wat ik doe, doe ik als voorbereiding, ergens mee bezig te kunnen zijn en gaan. Om mij heen hoor ik zo vaak hoe sterk ik wel niet ben maar zo voelt het voor mij niet. Door alle hulp die ik zelf zoek, probeer ik zekerheid en houvast te creëren. Want dat ik misschien sterkben, wil niet zeggen dat ik de pijn niet voel. Ieder ander zou ook proberen een weg te vinden in een traject als dit. Pas als het over je zelf gaat, vind je die kracht.  

Komende donderdag is het D-day 2.0. Starten met de chemo was het eerste deel. Ik voel me er op het moment rustig onder. Maar ik heb me er wel erg druk om gemaakt Als ik in bed lag en in slaap viel, had ik het beeld dat ik op de operatiekamer lag. Nou daar gaan we dan, denk maar aan iets leuks en slaaplekker. Elke stap van de narcose kennen omdat ik het vaak heb gezien, helpt nog steeds niet maar gaandeweg heeft het een plekje gekregen. Het wakker worden lijkt me een heftige ervaring. Waar ik eerst riep dat ik zo snel mogelijk naar huis wil na de operatie, heb ik nu mijn mening bijgesteld. Beter wat langer in het ziekenhuis zijn met goede pijnmedicatie dan thuis onnodig gaan liggen te creperen. Lot geaccepteerd. Tot nu toe heb ik en wij samen, overal een weg in gevonden om het werkbaar te maken. Dat is onze kracht en daar ga ik aan vasthouden.

De zomerdagen en het vakantiesfeertje deden mij denken aan vroeger. Toen je vol verwachting vertrok voor een reis en net de oprit af was en vroeg; zijn we er al bijna? Dat vraag ik mij nu ook vaak af, al is de lading nu compleet anders.

Liefs.