Deel 13. Al het goede komt van ver.
16-03 t/m 11-04-2026.
Al het goede komt ver.
Er zijn inmiddels maar een aantal weken verstreken maar voor mij voelt het veel langer. De vier zware kuren zitten er inmiddels op. Als ik daarop terugkijk, is dat juist wel snel voorbij gevlogen. Vlak voor de derde kuur besloot ik om te starten met de anti-hormoontherapie. Elke avond een tabletje. Het ziet er onschuldig uit maar brengt een hoop teweeg. Waar je lichaam er normaal ongeveer tien jaar over doet om langzaam de hormonen te verlagen en de overgang in te zetten, gebeurd dat nu dus abrupt. En ik kan je vertellen, dat is heftig.
Vanuit het ziekenhuis kreeg ik het advies om maar vast te starten tijdens het chemo traject. Bijwerkingen heb je toch dus dan maar alles tegelijk. Op papier klinkt dat goed maar het voelt daardoor alsof er vergeten word dat iedereen anders reageert en het echt te veel kan zijn. Er hangt een persoon aan die dit moet ondergaan. Het is geen commentaar want ik snap de beredenering, uiteindelijk heb je ook wat tijd gewonnen op de vijf jaar dat ik dit vol moet houden.
Vijf jaar. Dat idee heeft mij lang benauwd maar mijn visie is veranderd. Ik had afgesproken met een lotgenootje die ik online ontmoet heb. Zij ziet de hormoontherapie als bescherming en daarmee was het zaadje in mijn hoofd geplant. Aan de oncoloog had ik meer uitleg gevraagd over de werking van de hormoontherapie en ook dat heeft enorm geholpen om het rond te krijgen in mijn hoofd. Mijn variant is voor negentig procent hormoongevoelig, zowel oestrogeen en progesteron. De Tamoxifen zorgt ervoor dat de hormonen zich niet hechten aan de vetcellen. Zo word dus voorkomen dat er een nieuwe tumor gevormd kan worden. De chemo zorgt er voor dat eventuele kleine, nog niet zichtbare kankercellen, worden aangevallen. Ik ben blij dat ik mijn mening en gevoel heb bij kunnen stellen. Het voelt nu als een goed plan waar ik volledig achter kan staan. Ik geloof eindelijk maar toch, dat dit hele pret pakket mij beter gaat maken en beschermen. Dit is een hele stap in het mentale proces. Dat geeft rust want er constant tegenaan blijven schoppen, kost een hoop energie. Deze kan ik beter gebruiken voor andere dingen.
Want zoals ik hierboven al schreef, hormoontherapie is geen grap. Normaal sliep ik als een baby maar helaas is de realiteit nu dat ik gemiddeld vier keer per nacht wakker word van een opvlieger. Een opvliegertje had ik in de nacht al eens ervaren door de chemo maar noemenswaardig was het niet, ik viel snel weer in slaap. Alles onder controle. Maar de tweede avond na de derde kuur, begon het feest. Muts op, muts af. Zweet aanvallen waar je u tegen zegt. Daarna weer afkoelen en alle kleren weer aan. Dit ging de rest van de avond door. De innerlijke thermostaat is compleet in de war en de bovenkamer denkt dat je in de Sahara zit. Uiteindelijk het gevecht tegen de slaap opgegeven en naar boven vertrokken voor hopelijk een goede nacht. Die vlieger ging niet op, ik heb elk uur gezien. De opvliegers waren zo extreem dat ik geen oog dicht heb gedaan. Het bleef maar gaan. Standje sambal heeft een nieuwe definitie gekregen. Daarnaast maakte ik me erg druk over het feit dat ik hoogstwaarschijnlijk ook mijn man de nachtrust ontnam. Alleen hij sliep als een os, bleek achteraf. Uitgeput was ik, weinig puf om te janken maar dat gebeurde wel. Opgelucht dat het eindelijk zes uur in de ochtend was, en de nacht dus voorbij, ben ik maar opgestaan.
Wonder boven wonder, of misschien dankzij de dexamethason, was ik na deze horror nacht best goed te pruimen. Het gaat welleswaar in vlagen maar het koppie is positief. Ik heb geprobeerd om leuke dingen te plannen en daar van te genieten. Het zonnetje scheen de afgelopen dagen ook regelmatig en mijn voornemen is om er niet te lang in blijven hangen. Maar ik heb ondervonden dat het tij snel kan keren. Waar je op het ene moment energie voor tien hebt, is dat in een vlaag weer verdwenen zonder iets bijzonders gedaan te hebben. Oorsuizen, hoofdpijn als nooit te voren. Hartkloppingen en zo intens moe. Ik heb het allemaal gevoeld. Daar bij is er niks wat er tegen helpt. Het voelt als of elke vezel in je lichaam het uitschreeuwt en je kan er geen kant mee op. Terwijl ik dit nu typ, ben ik terug bij die dagen en het maakt me emotioneel. Ik ben echt diep gegaan en heb gevoelens ervaren die ik niemand gun. Je weet dat je er doorheen moet en niemand kan je helpen. Op dat moment wilde ik ook geen hulp, laat me maar alleen. Het gaat voorbij, je krabbelt weer op, dat kan niet anders. Afspraken zoals sporten bij de fysio of met een vriendin wandelen, moet ik soms afzeggen. Aan rust kan ik mij goed toegeven en op slechte momenten wil ik ook niks liever dan NIKS doen, maar het blijft confronterend dat ik dit nu niet kan volhouden.
De combinatie met de hormoontherapie heeft mij hard teruggefloten. Het heeft alles overhoop gegooid. De kuren kwam ik goed door met weinig bijwerkingen, die van de hormoontherapie kon ik er vast wel bij hebben. Dit was achteraf wel een naïeve gedachte. Inmiddels herken ik net zoals tijdens de kuren, het patroon. Ook is nu duidelijk welke factoren de opvliegers voor mij verergeren. Cafeïne laat me letterlijk opstijgen dus mijn geliefde dubbele espresso skip ik. Voor de mensen die mij goed kennen, is dit een grote verandering. Verder is een koele slaapkamer en een dunne deken een must. En wat enorm helpt, rustig er door heen ademen. Accepteren dat het gebeurd en de rust bewaren. Naarmate de tijd vordert, heb ik een draaiboek voor mijzelf gecreëerd. Ik heb de afgelopen tijd geleerd dat ik de eigenschap om altijd een manier te vinden het werkbaar te maken, goed beheers. Dus ook al klinkt het soms een beetje alsof ik zit te klagen, ik blijf positief en ik probeer elke keer weer om er wat van te maken. Daar komt uiteraard weer het stukje controle willen houden bij kijken, maar inmiddels geloof ik er heilig in dat mijn discipline mij op de been houd.
Volgens mij heb ik er al eerder over geschreven, je leert jezelf nog beter kennen. Iedereen is sterker dan je denkt en het is denk ik wel mens eigen om wanneer als er iets ergs gebeurd, je een oerkracht ontketend. De focus ligt dan volledig op iets anders waardoor andere zaken op de achtergrond raken. Alles valt even in het niet, waardoor je ook veel meer oog krijgt voor alles wat wel goed gaat. Dankbaarheid voor de mensen om je heen, voor het leven. Soms vliegt alles maar voorbij en ga je veel dingen normaal vinden. Maar als je ziek bent zie je hoe waardevol kleine gebaren kunnen zijn. Het komt uit onverwachte hoeken en daar heb ik een prachtig voorbeeld van. Mijn schoonheidsspecialiste belde mij op met de aanbieding om langs te komen voor een gezichtsbehandeling of een massage. Om even te kunnen ontspannen. Chemo proof, over alles had ze nagedacht. Ik heb geen woorden voor hoe lief ik dit vind. Niemand hoeft iets te doen maar als je dit op deze manier bedenkt, zegt dat echt iets over je inlevingsvermogen en goedheid als mens. Van het aanbod heb ik dankbaar gebruikt gemaakt. Ook komen vrienden langs, te lunchen of te wandelen. De buren hebben een gigantisch fruit pakket cadeau gedaan. Iedereen is en blijft betrokken op zijn of haar manier. Het vult mijn hart met liefde.
Waar je aan de ene kant verrast wordt door de goedheid van mensen, kan het helaas ook pijnlijk duidelijk worden dat iemand waarvan je het totaal niet verwacht, begint te schitteren door afwezigheid. Zelf kon ik mij van te voren niet voorstellen dat iemand tijdens een traject als deze, zou kunnen kwijtraken. Dat hoor je namelijk wel om je heen. Er word niet voor niks gezegd, in zware tijden leer je je echte vrienden kennen. Er zijn altijd twee kanten aan een verhaal dus ik zal mijzelf nooit helemaal verschonen. Maar dat juist nu een vriendschap van achttien jaar moet eindigen tijdens de zwaarste periode in mijn leven, is echt niet in woorden uit te drukken. Ik heb er wakker van gelegen, schuldig gevoelt, afgevraagd wat een verklaring kan zijn. Maar ik kom er niet uit. Het heeft mij echt op mijn ziel getrapt en er is niks wat dit nog goed zou kunnen maken. Het doet nog steeds wel pijn als ik er aan denk, het zal een tijdje duren voor het zijn plekje heeft gevonden.
Voor nu ga ik mij focussen op deel twee van het chemo traject. Twaalf wekelijkse kuren. Wederom ben ik weer snotverkouden, net zoals tijdens de allereerste chemokuur. Hopelijk mag ik deze kuren, ook weer goed doorkomen. Dat ik trots kan blijven op hoe mijn lijft het doet. Het blijft dubbel want dit kan ik blijkbaar allemaal aan, regelt het systeem perfect. Maar hetzelfde systeem heeft ook een tumor gecreëerd. Het voelt ook als een test, want als ik dit kan, kan ik de hele wereld aan. Als alles achter de rug is, hoop ik te kunnen zeggen dat ik er als een beter mens, uit ben gekomen. Want het blijft een feit, dat het leven niet altijd een feest is. Dat je onderuit word geschopt moet je worden om er sterker uit te komen. Of zoals ze mooi zeggen; al het goede komt van ver.
Liefs.