Deel 12. Al doende leert men.

01-03 t/m 16-03-2026.

Al doende leert men.

Vandaag 16 maart. De derde kuur staat op de planning vandaag. Ik zie er deze keer nog minder tegenop want mijn lieve man is weer thuis en hij gaat met mij mee. Door de dagen alleen, heb ik mij nog meer gerealiseerd dat hij mijn wederhelft is. Zonder hem ben ik niet compleet, minder sterk en is alles een stuk saaier. Het schrijven van deze eerste zinnen maakt me emotioneel. Terugkijkend op de afgelopen twee weken, heb ik het super goed gedaan. Ik ben er trots op. Begrijp me niet verkeerd, de tijd dat hij weg is, red ik me prima. Alleen zijn vind ik nog steeds niet erg. Hem missen en uitkijken naar zijn thuiskomst doe ik elke dag. Maar ik besef mij nu pas dat ik het mentaal toch wel zwaar heb gehad, alleen. 

Tuurlijk waren mijn ouders er, mijn vriendinnen. Aan ondersteuning geen gebrek. Er kan alleen niks tippen aan je zielsverwant, mijn veilige haven. Ik heb zijn warmte gemist, zijn rommel. Gewoon zijn aanwezigheid is al genoeg. Ik ga vandaag vol goede moed de derde kuur in. Ook dat besef is bizar. De derde alweer. Het vliegt voorbij.

Omdat het goed gaat fysiek gezien, heb ik veel hoop er goed door te gaan komen maar aan de ander kant blijft het stemmetje in mijn hoofd zeggen: ‘niet te vroeg juichen, je bent er nog niet’. Elke kuur kan anders vallen. Toch geloof ik in de routine die ik inmiddels heb. Goed slapen, gezond eten, nog meer water drinken dan dat ik normaal al deed en blijven sporten. Dat is goed voor je herstel maar ook echt heerlijk om je hoofd leeg te maken.

Want dat laatste is hard nodig. Ik heb de donderdag in de kuur week gedoopt tot de ‘donderdag Dexa dip dag’. Tot nu toe is dat elke keer de dag dat ik een mentale inzinking heb. Heel emotioneel en vastlopen. Ik had gelukkig een afspraak met maatschappelijk werk in de middag en dat heeft wederom weer geholpen om mijn nuchtere ik terug te roepen. Op dag één, twee en drie, neem ik Dexamethason. Een sterke ontstekingsremmer en het werkt tegen misselijkheid. Donderdag is de eerste dag zonder en dat brengt mentaal veel teweeg. Nu herken ik het patroon gelukkig een beetje en kan ik proberen het een beetje voor te zijn.

De eerste twee kuren had ik de neiging de eerste dagen mijzelf op te sluiten. Dat voelde veiliger. Maar dat werkt averechts als je je fysiek goed voelt. Ik neem vandaag rust, dat zeker. De rest van de week elke dag één activiteit gepland waarvoor ik de deur even uit moet, goed stok achter de deur en niet te inspannend.

Afgelopen week ben ik bij het Maggie’s centrum geweest in Groningen. Een hele fijne, rustgevende en toegankelijke plek voor mensen met kanker, maar ook voor hun naasten. Een ontzettend warm bad, zo voelt het daar. Het werk dat ze daar doen is op basis van giften, donaties en evenementen die menen organiseren om geld in te zamelen. Het is door Maggie opgericht, zelf overleden aan borstkanker. Haar doel; een plek creëren waar mensen zich veilig voelen en steun kunnen krijgen die ze op dat moment nodig hebben.

Komende tijd heb ik mij voor een aantal leuke activiteiten ingeschreven bij Maggie’s. Dit zorgt voor mentale afleiding en je komt weer onder de mensen. Want dat mis ik enorm. Alles is weggevallen. Werk, je sociale activiteiten. Iedereen is overdag aan het werk en heeft het druk. Dat HAD ik ook. Voor mijn gevoel staat de tijd wat dat betreft stil en mis ik een hoop. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik óók daar weer controle over probeer te krijgen. Gewoon gaan, doen, ervaren en er van genieten weer het gevoel van voldoening te hebben aan het einde van de dag. Je kan beter moe zijn van iets leuks dan je ellendig voelen door het niks doen.

Er is best een hoop gebeurd afgelopen twee weken. Overwegend leuke dingen waarvoor ik dankbaar ben. En ook nog twee overwinningen. De eerste is dat ik, na er heel lang tegenaan geschopt te hebben, gestart ben met de hormoontherapie. Tot nu toe de eerste 5 tabletten gehad en geen bijwerkingen. Goed begin maar ook hiermee weet je niet wanneer de bus van links komt terwijl je naar rechts kijkt ;). We gaan het meemaken. 

Het starten van de chemo was mentaal net zo dramatisch als met de hormoontherapie. In mijn hoofd bleef ik denken dat het de bouwstenen van mijn lichaam aanvalt. Het maakt mij ziek en niet beter. Maar ook hier ben ik mee begonnen. De bijwerkingen vallen mee en ik merk voelbaar dat de tumor kleiner word. Ik doe het nu ergens voor. De knop is om. Met de hormoontherapie is het precies hetzelfde verhaal. De enige manier om er achter te komen hoe het zal gaan, is starten. Nu heb ik komende maanden de tijd hier aan te gaan wennen. Dan hoeft dat straks niet meer. Dat brengt rust, in plaats van nóg een halfjaar er tegenop te gaan kijken.

De andere overwinning is; 6 hele kilometers achter elkaar hardgelopen. Vol goede moed maar wel met gezonde spanning begonnen. Met plan B in mijn achterhoofd; je kan altijd stoppen en naar de finish wandelen. Maar het is gewoon gelukt! Voor het goede doel ook nog, Maggie’s centrum. Als kers op de taart won ik ook nog een mooie sporttas met de loterij achteraf. Trots op deze prestatie, doet mijn lijf nog gewoon. Geeft een hele goede boost aan zelfvertrouwen.

Komende dagen word er lekker voor mij gezorgd en gaan we er weer wat van proberen te maken. Vasthouden aan mijn eigen ontwikkelde routine, lief zijn voor mezelf en hopen dat het snel vrijdag is. Dan hebben we de grootste klap van ronde drie gehad. Stap voor stap en onthouden; al doende leert men.

Liefs.