Deel 1. Wanneer jouw wereld even stopt met draaien.

25-11 t/m 02-12-2025

Een knobbeltje, heel klein. Zal wel onschuldig zijn. Toch even in de gaten houden, misschien door hormonen. Maar het knobbeltje bleef. Langs de huisarts op mijn vrije dinsdag. Even een echo laten maken voor de zekerheid, dan kunnen we weer verder met het onbezorgde leven.

Ik werk zelf in het ziekenhuis dus ik ben na het bezoekje aan de huisarts op dinsdag, gelijk langs gereden om een afspraak te maken.

Ze hadden meteen tijd. Omdat ik 30+ ben werd er ook een mammografie gemaakt, routine. Toch kreeg ik daardoor een ongerust gevoel.

Na de mammografie volgde de echo, ja we zien iets. Maar wat? We nemen een biopt. Het medeleven was voor mijn gevoel van hun gezichten af te lezen. Zou het dan toch niet goed zijn?

Ik kreeg een afspraak mee, twee dagen later, voor het bespreken van de uitslag.

Met een slecht onderbuik gevoel ging ik naar huis en dat nare gevoel liet me de rest van de dag niet meer los.

Wat je dus eigenlijk echt niet moet doen, deed ik wel. Checken in de online omgeving van de ziekenhuis app, of de uitslag er al is.

Woensdag einde van de middag, stond het erin. Ik heb het niet meteen geopend maar mijn man gebeld. Hij was weg voor werk maar we besloten om het samen tijdens het bellen te openen. Je voelt de bui hangen en je moet het weten.

De eerste zin zei mij genoeg. Mijn gevoel klopte en het is niet goed. Het gevoel dat je wereld stopt met draaien en onder je voeten wegzakt, ken ik nu. Niks lijkt meer belangrijk en je gaat van het ergste uit. Wat het met je doet is eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Dit gun je niemand.

Doordat ik al op de hoogte was, had ik tenminste de kans het gesprek een beetje voor te bereiden en iemand mee te nemen. Dat is het enige voordeel wat ik in dit geval kan noemen. Want ook al staat de uitslag zwart op wit, wat het voor jou gaat betekenen, die context ontbreekt.

Op donderdag het gesprek, 11:20. Wat ik de ochtend vooraf gedaan heb, geen flauw idee meer. Ik zit in een slechte film en alles gaat verder aan me voorbij.

Invasief carcinoom graad 1. Geen uitzaaiingen in de oksel. HER2 negatief. Hormoongevoelig. Allemaal thermen waar ik de 24 uur daarvoor nog nooit mee bezig ben geweest. Je leert helaas een hoop in korte tijd.

Volgens de verpleegkundige goed te behandelen, opereren en misschien bestralen. Klinkt hoopvol. Fijn dat ze het kunnen aanpakken maar mijn grootste angst; hoe zit het met mijn vruchtbaarheid?

Zolang chemo of hormoontherapie niet nodig is, ‘niks’ aan de hand. Maar wat als je een eventuele zwangerschap mag meemaken? Wat doet dit met je hormonen en wat betekend het voor mij. Eerst maar beter worden, dat is het belangrijkste.

Na het gesprek wel iets geruster maar de bovenkamer blijft op hoge toeren door malen. Slaap als een blok maar na het ontwaken sta ik meteen weer ‘aan’.

Mijn hoofd is vol en er komt weinig zinnigs uit. ‘Misschien geeft werken afleiding’. We proberen het, slecht idee. Lastig uit te leggen als dit gevoel zelf niet eerder hebt meegemaakt en altijd een bezige bij was.

Daarna het vervolg gesprek met de chirurg. Borst besparende operatie is het voortel, misschien een deel of de hele tepel ook verwijderen. Maar alles word zo mooi mogelijk gereconstrueerd tijdens dezelfde operatie. Of bestraling noodzakelijk is, zal ook blijken na het pathologische onderzoek.

MAAR, niet te vroeg juichen.
Je bent jong. We gaan genetisch onderzoek doen en daarnaast aanvullend onderzoek met een MRI.

Weer 2 week wachten. Nieuwe zorgen, dezelfde onzekerheid. Weer hopen op het beste scenario. Was er maar een plan dan kon je je schouders er onder gaan zetten. Het plan moet alleen wel goed uitgevoerd worden dus je ontkomt hier niet aan.

Ondertussen heel veel lieve berichtjes, belletjes, kaarten en bloemen. Het is vreselijk om al die mensen waar je dol op bent, dit slechte nieuws te moeten brengen. Niemand ziet dit aankomen en niemand weet hoe te reageren. Je kan niks goeds zeggen. Op deze leeftijd hoor het niet. Je bent bezig met het andere mijlpalen en hoogtepunten.

Maar als je dan merkt wie er voor je zijn, die er staan in slechte tijden, dan word het dragelijker. Hartverwarmend en mijn dankbaarheid hiervoor is enorm.

We gaan wachten en de komende tijd zal het met ups & downs gaan. Tussen hoop en vrees. Maar gelukkig sta ik er niet alleen voor. Stap voor stap, dat is iets wat zo makkelijk klinkt, ontzettend moeilijk is maar wel echt de enige manier om dit aan te kunne, als je het mij vraagt.

Liefs.