Mammografie en echo

10 oktober

Het is zover, de dag van de mammografie en de echo. Op vrijdag werk ik altijd tot 12.00 en omdat ik hierna een week vakantie heb rond ik nog het één en ander even af. Ik werk vlakbij het ziekenhuis, dus dat komt goed uit. Zo kan ik meteen na mijn werk naar mijn afspraak op de afdeling radiologie. Eerst krijg ik een mammografie. Ik ben benieuwd want ik heb al veel verschillende ervaringen terug gehoord van vrouwen die voor het bevolkingsonderzoek een mammografie in de bus kregen. De ervaringen verschilden van niet pijnlijk naar heel pijnlijk. Ik ben benieuwd hoe ik het ga vinden. 

Dan mag ik binnenkomen en gaat het onderzoek beginnen. Ik krijg wat uitleg en ben heel benieuwd hoe de verpleegkundige die me helpt het voor elkaar gaat krijgen om mijn niet al te grote borsten tussen deze platen te krijgen. Ze blijkt erg handig en heeft duidelijk veel ervaring. Het lukt haar prima. Mijn ervaring is dat het wel meevalt met de pijn, gelukkig. Naderhand vraag ik haar wat zij ervan denkt als ze naar de foto's kijkt. Ze kan er niet zoveel op zien, ik blijk dicht borstweefsel te hebben. Ik mag terug naar de wachtkamer om te wachten op de echo. 

Even later wordt ik binnen geroepen wordt door een andere verpleegkundige. Ik mag gaan liggen met wat kussentjes onder de linkerzijde van mijn bovenlichaam en dan komt de radioloog om de echo te maken. Ik wijs aan waar ik de knobbel gevoeld heb en noem daarna nog dat ik er enkele dagen geleden een paar centimeter verderop nog één voelde. Op één of andere manier voelt het een beetje stom om dat te noemen, alsof ik voortdurend overal knobbels voel waarvoor ik geruststelling zoek. Maar, hij is er echt. Ze vindt beide knobbels met haar echo apparaat. Ze tuurt ingespannen naar het scherm, met een serieuze blik en is vrij stil. Ze zegt niet de geruststellende woorden die ik graag wil horen. Nee, na een tijdje zegt ze zelfs "het ziet er niet uit als typische cystes...". Nu slaan de zenuwen toch echt bij me toe. Ojee, hoe ziet het er dan wel uit denk ik?! Ik had het al fris, maar nu beginnen mijn benen er ook nog bij te trillen. De radioloog geeft aan dat het haar verstandig lijkt om biopten van de knobbeltjes te nemen en dat het knap is dat ik ze gevoeld heb, want ze zijn klein. Oei, nu wordt het heel serieus en ik schrik enorm. Dit had ik niet verwacht. Mijn benen gaan nog veel harder trillen en ik krijg ze niet meer stil, het zal niet de kou geweest zijn maar de spanning. En dan begin ik heel hard te huilen. De radioloog en verpleegkundige zijn heel meelevend, steunend en na enkele minuten gaat het wel weer. Ik ben in ieder geval gestopt met huilen, op af en toe wat traantjes na. Die benen worden de rest van het onderzoek niet echt rustig meer. De radioloog gaat ook nog even de lymfeklieren in mijn oksel bekijken. Na even kijken, wordt haar blik nog serieuzer en geeft ze aan dat ze er één gevonden heeft die ze toch ook wil aanprikken want volgens de Nederlandse standaarden is hij iets vergroot. Ik schrik me rot! Zijn lymfeklieren niet de toegangspoort naar de rest van je lichaam? Het zal toch niet waar zijn! Vervolgens worden er biopten genomen van de twee knobbels en van de lymfeklier. Als ik dit van tevoren geweten had, had ik het enorm spannend gevonden, want ik heb het niet zo op naalden. Nu ben ik zo geschrokken dat ik het zo over me heen laat komen. Het wordt goed verdoofd en ik voel er weinig van. Mijn benen zo stil mogelijk  houden om te voorkomen dat ik helemaal ga trillen is op dit moment een grote uitdaging. De verpleegkundige houdt mijn hand vast bij de biopten en vraagt me of er iemand voor me is na het onderzoek. Ik geef aan dat mijn vriend thuis is. Ze vraagt of hij me niet kan komen ophalen of, wanneer ze erachter komt dat ik op de fiets ben of hij me tegemoet kan komen fietsen. Ons zoontje is thuis met een speelafspraakje en onze dochter komt zo ook uit school, dus dat lijkt me ook niet handig. Ik zal hem zo al wel even bellen dat het wat langer duurde, dat er biopten zijn genomen en dat ik eerst even rustig wordt en dan pas weer op de fiets stap. Wanneer de biopten genomen zijn wordt er gesproken over BIRADS score 4, hoog verdacht. Dat klinkt niet best. Tegelijkertijd klinkt het ook alsof er zeker nog een mogelijkheid bestaat dat het geen borstkanker is, denk ik. En dan zijn de biopten genomen. De radioloog gaat weer weg. Ik mag me even gaan aankleden  In tussentijd, na het omkleden moet ik nog even wachten en bel ik mijn vriend. Ook hij schrikt dat er verder onderzoek nodig blijkt. Hij blijft nog wat langer bij onze zoon en zijn vriendje (ik zou het overnemen als ik thuis kwam, zodat hij verder kan thuiswerken) en we spreken af dat ik eerst de tijd neem om even tot rust te komen en dan pas naar huis kom. 

Vervolgens zit ik nog even met de verpleegkundige samen. Ze heeft in tussentijd de mammapoli gebeld om na te gaan of daar iemand is die me wat meer uitleg kan geven over het vervolg. Helaas, de collega's daar zijn niet meer aanwezig en het weekend begint zo. Ik pak er pen en papier bij en schrijf alles op wat ze vertelt, over de BIRADS 4 hoog verdacht en het vervolg. Ze geeft aan dat het materiaal nu onderzocht gaat worden en dat de verpleegkundig specialist van de mammapoli me maandagochtend zal bellen om af te spreken wanneer ik de uitslagen krijg. Meestal komen die maandag in de middag binnen. Ik schrijf alle informatie maar even op en dan is het tijd om te gaan.