Het weekend tussen de onderzoeken en de uitslag
10 oktober - 12 oktober
Als ik na de onderzoeken nog even de wc ingedoken ben om tot rust te komen fiets ik naar huis. Wanneer ik thuis kom, spreek ik even op een rustig plekje met mijn vriend en geven we elkaar een knuffel. We zijn ons allebei rot geschrokken, maar hebben ook nog hoop dat het misschien geen borstkanker is. De speelafspraak van onze zoon is er nog en wordt zo opgehaald. Onze dochter is uit spelen. We besluiten nog niets te delen met de kinderen en spreken af dat ik wel mijn ouders en broer zal bellen.
Dat doe ik en ik vertel ze dat ik een knobbeltje gevoeld heb in mijn borst en dat ik daarom vanmiddag in het ziekenhuis was voor onderzoeken. En ik vertel dat deze wat anders zijn verlopen dan dat ik verwacht had. Ze schrikken flink en we spreken af dat ik die avond even bij mijn ouders langsga. Mijn vriend blijft thuis, bij de kinderen. Mijn ouders zeggen dat ik het natuurlijk aan ze had mogen vertellen dat ik een knobbeltje gevoeld had en naar het ziekenhuis ging voor onderzoek. En natuurlijk weet ik dat en weet ik dat ze me waar nodig graag gesteund hadden en dat ze er altijd voor me zijn. Maar het was een bewuste keuze dat niet te doen. Ze zijn zorgzaam en hebben ook zorgen om andere familieleden en ik wil ze zeker niet nodeloos ongerust maken als ik zelf ook niet zo ongerust ben. Het is heel fijn om mijn ouders en ook om mijn broer te spreken. We hebben een hele goede band met elkaar. Ze zijn net als ik erg bezorgd, maar bewaren tegelijkertijd ook de rust.
Dat weekend duik ik wat meer in de informatie over borstkanker en waar ik nog ergens hoop heb dat het geen borstkanker is, wordt me helaas al wel duidelijk dat Bi rads 4c toch wel een groot risico aangeeft op borstkanker. De lymfeklier die iets te groot was zit me ook niet lekker. Stel je voor dat het borstkanker is? Of erger nog, dat het borstkanker is met uitzaaiingen? Of nog erger, dat ik dood ga aan kanker, net als mijn nicht eerder dit jaar? En hoe moet het dan met de kinderen? Er gaan allerlei gedachten, gevoelens, zorgen door me heen. Het wordt een heel lang en spannend weekend.
Tja, en wat doe je in zo'n weekend? Ik besluit dat ik probeer er het beste van te maken, of in ieder geval het minst slechte.. Thuis zitten helpt me niet en ik ga doen wat ik op de planning had en dat is vrij veel. Die zaterdag doe ik met mijn tennisteam mee aan de competitie en tennis ik twee wedstrijden. Enerzijds zijn de zorgen heel vaak in mijn gedachten, anderzijds gaat het tennissen bijzonder goed vandaag. Alles is relatief en ik ram lekker hard tegen de ballen aan, waar ik normaal een 'voorzichtige tennisser' ben. Het voelt heel raar deze dag en ik voel me ook een soort 'bedrieger'. Aan de ene kant alle zorgen die ik de hele dag door heb en verdriet wat ik voor, na en tussen het tennissen door heb. Aan de andere kant gaan tennissen, kletsen met anderen en het met momenten ook nog leuk te hebben en te lachen om dagelijkse dingetjes. Ik heb op dit moment besloten het nog niet met anderen te delen en het alleen te vertellen als ik toch verdrietig zou worden met anderen erbij. Dat is niet het geval. Na de wedstrijden ga ik wel na één drankje naar huis, het kost ook veel energie om 'gezellig te doen' buiten het tennissen om. De dag daarna hebben we gepland op vakantie te gaan, met zijn viertjes, in een huisje op een vakantiepark op 50 minuten rijden. We besluiten toch maar te gaan, de kinderen hebben zich er ook erg op verheugd en van thuis zitten wordt ons gevoel ook niet beter. De kinderen weten ook nog niets. We willen hen pas iets vertellen als we duidelijkheid hebben en vinden het ook belangrijk dat voor hen alles zoveel mogelijk doorgaat. Al met al, we vertrekken op 'vakantie'.