De weken die volgen: kampioen in geruststellende gedachten

17 September -10 oktober 2025

In de weken nadat ik bij de huisarts geweest ben, denk ik er af en toe aan. Terwijl ik denk dat het wel 'loos alarm' zal zijn, vind ik 3,5 week wachten toch ook wel lang. Op mijn werk kan ik de telefoon niet altijd opnemen en na een kleine week zie ik een gemiste oproep op mijn telefoon, van 20 minuten geleden. Snel bel ik terug, misschien is het wel het ziekenhuis en kan ik eerder terecht. Daar zou ik toch wel blij mee zijn. De mevrouw van het ziekenhuis die opneemt gaat even navraag doen bij haar collega of iemand me gebeld heeft. Ze hebben me inderdaad gebeld omdat er wat plekjes vrijgekomen waren. Helaas zijn deze inmiddels alweer vergeven. Heel jammer! Maar ze bellen dus wel als er plekjes zijn tussentijds, dus ik blijf mijn telefoon goed bijhouden, nog beter dan eerder!

Het weekend daarna tennis ik competitie en komt het gesprek toevallig uit op borstkanker. Zowel uit het team van de tegenstander als uit mijn eigen team is hier iemand onlangs door getroffen. Eén van hen vertelt dat ze na haar bezoek aan de huisarts 4 weken moest wachten op een afspraak bij het ziekenhuis. Ze vertelt dat ze wachtlijstbemiddeling ingeschakeld had vanuit haar zorgverzekeraar. Zij hebben voor haar ook bij andere ziekenhuizen in de buurt gekeken of er eerder plek was. En dat was het geval, na 3 dagen kon ze terecht. Goed dat ik dit nu weet denk ik, en ik neem me voor om wanneer ik thuis ben eens te gaan kijken of mijn zorgverzekeraar ook iets voor mij kan betekenen. Later die dag en ook in de week hierna denk ik er nog regelmatig aan. Zal ik toch eens kijken of mijn zorgverzekeraar ook wat kan betekenen met wachtlijstbemiddeling? Ja, dat doen ze, lees ik op hun site. Actie onderneem ik echter niet. Telkens stel ik me gerust: het zal wel niets zijn, laat de spoedplekken maar beschikbaar voor mensen die het echt nodig hebben en niet voor mij omdat ik een klein beetje ongerust ben. Ik kan toch nog prima functioneren en slapen en heb vast niets en moet me niet aanstellen, zeg ik tegen mezelf. Ik ben echt een kampioen in mezelf kalmeren met geruststellende gedachten.

Af en toe twijfel ik even: zal ik met anderen delen, dat ik een knobbeltje gevoeld heb? Wanneer we met het tennisteam een gesprek over borstkanker voeren, ligt het op het puntje van mijn tong. Ik zeg echter niets. Het voelt stom om hierover te beginnen ten opzichte van degenen die onlangs borstkanker hadden en een hele strijd hebben moeten leveren. Het is maar een knobbeltje wat waarschijnlijk niets is, zeg ik weer tegen mezelf. Ook tegen mijn ouders begin ik er een paar keer bijna over, maar doe ik dit op het laatste moment toch niet. Ik ga ze er niet mee belasten besluit ik, zonde als ze zich zorgen over me maken. 

Ik blijf regelmatig voelen of de knobbel er nog zit, wie weet gaat hij vanzelf weg en is dat een bevestiging dat er niets aan de hand is. Twee dagen voor de afspraak in het ziekenhuis voel ik nog zo'n knobbel, een centimeter bij de andere vandaan. Wanneer ik mijn vriend vraagt om eens te voelen of hij hem ook voelt, voelt hij hem ook. Nou, dan zal het wel echt iets van een cyste of verdikt weefsel zijn, want twee tumoren lijkt ons wel erg toevallig, zeggen we tegen elkaar. Gelukkig, nog meer bewijs dat er niets aan de hand is.

De vrijdag voor de herfstvakantie staat de afspraak voor de mammografie + echo gepland. Mijn vriend en ik zeggen tegen elkaar dat het toch fijn is als de geruststelling er is. Dan kunnen we samen met de kinderen extra onbezorgd van de vakantie genieten. We gaan een midweekje weg, in een vakantiehuisje  een uurtje rijden hier vandaan en hebben daar zin in.