Kaatje

Lotgenote vriendin Kaatje is overleden. Verdrietig ben ik ervan. Ik mis mijn maatje.  We hebben elkaar hier op kanker.nl  gevonden. Hongerig naar iemand die 'hetzelfde' meemaakte, een lotgenote, vonden we elkaar. Ons verhaal hoe het allemaal begon leek als twee druppels water op elkaar. Kortademig, 3 liter vocht in rechterlong , blijkt  uitgezaaide eierstokkanker fase 4 te zijn. Allebei krijgen we te horen dat onze levensverwachting een jaar is.  Frappant. Kaatje liep alleen 4 maanden voor. Na ons eerste contact op deze site, begonnen we elkaar te mailen. Hele verhalen schreven we aan elkaar. Over onze ziekte en klachten, maar ook over onze levens, over onze hoop en wanhoop. Over onze angst en verdriet, maar ook over de dingen die ons gelukkig maakten. We bemoedigden elkaar en trokken ons aan elkaar op.  "Wij gaan het wel redden" zeiden we dan tegen elkaar. "Taaie meiden zijn we. We laten ons er niet zo maar onder krijgen, puh!" . Tijdens telefoongesprekken huilden we soms samen. Maar we konden ook gieren van het lachen. Hetzelfde soort humor hadden we.  We appten elkaar flauwe filmpjes als een van ons weer aan de chemo lag of  een beetje down was.  We maakten grappen over onze situatie en ziekte die een ander niet zou mogen maken.  Een jaarwisseling waar ik met een chemokuur bezig was, stuurde ze een nieuwjaars kaart met de wens  'Gelukkig Nieuwhaar'.  Heel flauw. Maar zo grappig. En niemand anders mag zoiets doen. 

We hebben elkaar , ook met onze beider mannen, een aantal keer ontmoet. De eerste keer dat ik Kaatje in 'het echt' zou ontmoeten was op de landelijke bijeenkomst van stichting Olijf, voor gynaecologische kankers.  Ook in 'het echt' klikte het tussen ons. We kwamen niet uitgepraat.  Dit was voor allebei de eerste keer dat we een dag van Olijf bezochten. De dag op zich was een positieve verrassing. Stiekem hadden we verwacht dat het een dag vol droefenis en ellende zou worden. Niets was minder waar.  Op een prachtige locatie, op de Veluwe,  was een boeiend programma, een heerlijke lunch. Gewoon leuk was het. We waren onder de indruk van al die vrouwen met gynaecologische kanker, die kracht, levenslust en positiviteit uitstraalden. Het was in 2015. Ik had net weer  haartjes na de chemokuur. Kaatje's  haar was vier maanden langer. We waren nog wel een beetje in de fase dat we dachten dat we  snel dood zouden gaan. Ontmoetten we daar vrouwen die  vertelden over hun derde chemokuur. We stootten elkaar aan en fluisterden ;'derde chemokuur !, en ze  leven nog?! 'Dat geeft de burger moed. Die dag heeft ons veel positieve input gegeven.  Na deze dag ben ik zelf aan de slag gegaan als vrijwilliger bij Olijf. Aangespoord door de ervaring dat het waardevol is om lotgenoten te ontmoeten en goede en eerlijke voorlichting te krijgen.

 Natuurlijk realiseerden we ons dat het aangaan van een lotgenoten vriendschap consequenties kan hebben. We waren ons  ervan bewust dat het met een van ons beiden een andere kant op kon gaan.  Toen bij Kaatje zich het eerste recidief aandiende heeft ze me gevraagd of ik het niet te moeilijk of confronterend vond. Nee! En al zou het. We waren op elkaars pad gekomen. We waren maatjes en vriendinnetjes. Wat hebben we veel aan elkaar gehad. Wat ben ik blij dat ze in mijn leven is geweest.       Ik koester de herinneringen. Terwijl ik dit schrijf , kijk ik naar haar foto en ik huil.  Nooit meer haar stem horen, nooit meer een lief of grappig appje, nooit meer...…..

Dat is de andere kant. Moet je daarom maar geen lotgenoten contact aangaan? Dat denk ik niet. We hebben tegen elkaar gezegd dat het een raar idee is dat we elkaar zonder de kanker nooit gekend zouden hebben. Iets positiefs uit iets negatiefs. En pijn doet het ja, nu ze er niet meer is.  Ik las ergens: "verdriet is de tol die we betalen voor de liefde". Dat ervaar ik ook zo. Maar de liefde van de vriendschap met Kaatje had ik nooit willen missen.

 Kaatje is er niet meer. Precies vijf jaar na de diagnose is ze overleden. Zo lang ik zal leven gaat  ze nooit meer uit mijn hart.

 

https://olijf.nl/lotgenoten/landelijke-olijf-congresdag

 

 

 

 

 

 

12 reacties

Lieve HeleentjeM,

Wat heb je dit mooi opgeschreven. Zo waar, zo recht uit het hart. Ontzettend fijn dat je Kaatje hebt mogen kennen en als ik het goed gezien heb: toch nog bijna 4 jaar! Hoop dat je je nu niet al te eenzaam voelt in je ziekteproces en weet dat we er bij Olijf voor je zijn.

Dikke knuf! Linda

Laatst bewerkt: 20/06/2019 - 08:18

Gecondoleerd met het overlijden van je lieve vriendin. Je hebt een prachtige ode voor haar geschreven.

Ja, verdriet is de tol die we betalen voor de liefde. Maar wat zou een leven zonder liefde zijn? Haar liefde blijft bij jou, die mag je de rest van je leven meenemen.

Veel sterkte,

Hanneke 

Laatst bewerkt: 20/06/2019 - 11:57

Ha die Heleen,

Wat heb je je verdriet en je liefde voor Kaatje mooi onder woorden gebracht en wat een waarheid "verdriet is de tol die we betalen voor de liefde".
Ik voel het helemaal met je mee. Ik wens je alle kracht en liefde om weer een nieuwe balans te vinden in jezelf zonder je lieve vriendin en maatje.

Lieve groet,
Mique

Laatst bewerkt: 20/06/2019 - 11:01

Ik heb volgens mij wel eens reacties van Kaatje gelezen, ergens hier op de site, ik kan haar niet terug vinden. Wat schrijf je mooi over jullie vriendschap, die er niet zou zijn geweest zonder kanker. Ik heb de afgelopen 2 jaar ook vriendschappen gesloten, hier online maar ook via het Inloophuis, ze zijn me zo dierbaar maar maken me ook bang.

Ik snap het zo goed, de grappen die je alleen met bondgenoten mag maken. De zwarte humor die je op de been houdt, de struisvogelpolitiek om elkaar op te peppen- terwijl je beter weet. Gecondoleerd met het verlies van je vriendin, heel veel sterkte! XXX

Laatst bewerkt: 20/06/2019 - 23:48

Lieve Heleentje

Gecondoleerd met het verlies van je lieve vriendin Kaatje.Ik hoop dat je nog veel steun van andere lotgenoten mag ontvangen ook al zal het niet hetzelfde zijn.Wat fijn ook voor Kaatje dat ze jou als vriendin en steunverlaat had ,Wat moet  het  een troost geweest zijn dat ze altijd op jou kon terugvallen in haar moeilijkste perioden van haar leven.Dat je heel verdrietig bent en  haar heel erg mist is te begrijpen.Ik wens je heel veel sterkte en liefs toe.

Een dikke knuffel van mij Fien

Laatst bewerkt: 21/06/2019 - 19:42

Hallo Heleentje

Ik had ook gereageerd, is niet doorgekomen zie ik. Jammer.

Allereerst gecondoleerd met het verlies van Kaatje. Heel mooi hoe je het contact met haar beschrijft, dat iets wat eigenlijk uit nood bestaat nog zo'n mooi verloop mag hebben. En al is vijf jaar nog een lange tijd na wat jullie verwachtten in het begin, het is natuurlijk  veel te kort. Fijn dat het er heeft mogen zijn! En jammer, heel jammer dat er nu een einde aan gekomen is.

Even kort over mezelf, heb ook eierstokkanker stadium vier, ook tot in de longen. Mij verwonderd het dat het nog zo lang geduurd heeft. Maar ik ben ook een beginner, leef nog met de gedachte dat iedere dag mijn laatste zal zijn. Dit geeft me hoe dan ook hoop.

Maartje

Laatst bewerkt: 25/06/2019 - 17:04

Hoop hebben we nodig, beste Maartje. Fijn dat dit jou hoop heeft gegeven. Dat is wat waar we elkaar als lotgenoten mee kunnen helpen; herkenning en ons optrekken aan elkaar.

Groet Lenneke

Laatst bewerkt: 27/06/2019 - 14:19