Strijd
Gisteren had Mr Willy een dag gehad die velen als productief zouden bestempelen. De voormiddag was hij in zijn landgoed aan het schilderen geweest. Urenlang , trap op trap af ,hopende om een stukje van de oude glorie van zijn trapzaal te herstellen.
In de namiddag was hij de tuin ingetrokken, om het gras te lijf te gaan. Kniehoog stond het, maar het onderhoud van de tuin geeft hem een doel en een gevoel van controle, iets wat prostaatkanker hem langzaam probeert te ontnemen.
Aan het eind van de middag had hij besloten te gaan joggen, of beter gezegd Mevr Willy had dat besloten . Nou ja, joggen ..Zijn benen voelden zwaar als lood, elke stap een schrijnende herinnering aan de energie en vitaliteit die ooit als vanzelfsprekend waren geweest.
Twee uur strompelen dus ... Doodmoe, maar ontevreden, keerde hij huiswaarts.
En dan zat ie 's avonds weer zat achter zijn pc, suf en uitgeput. Te mijmeren over vergane glorie. Over een tijd, nog zo vers in zijn geheugen, waarin zijn lichaam hem nooit in de steek liet, waarin schilderen, tuinieren en joggen moeiteloos leken.
De confrontatie met die nieuwe realiteit, waar elke taak een berg lijkt en elke inspanning een titanenstrijd, blijft zwaar inwerken . Ondanks de fysieke prestaties die hij nog steeds kan leveren, voelt ie zich steeds meer gevangen in een lichaam dat hem niet meer toebehoort.
Is het dan zo moeilijk om tevreden te zijn met wat je nog wel kan?
Blijkbaar.
Want elke dag is een gevecht, een gevecht tegen de breekbaarheid van het bestaan, een strijd om vrede te vinden in een leven dat eens, nog maar kort geleden, helemaal anders was.
10 reacties
Zeer herkenbaar maar we moeten vergane glorie koesteren in onze herinneringen en het heden beminnen als een present want de toekomst is een mysterie. 🌹🍀
Mooie woorden, Gudrin.
Groet,
René
Dat heb je mooi beschreven Mr. Willy. Die nostalgische gevoelens over wat ons lijf ooit aankon …… Ik ben nu mijn keuken een grote beurt aan het geven. Als dat straks klaar is dan is mijn energie voor vandaag alweer op, maar het is wat het is. Ik kan het tenminste nog zelf doen.
Liefs, Monique
Lieve Willy,
Vorige week een drukke week in het hospice.
Donderdag heerlijke uren in Andijk gehad. Ik rij weinig auto dus dat was al een uitdaging.
Vrijdagochtend laatste schoon maak in het nieuwe hospice, want dat had ik nou eenmaal toe gezegd.
Vrijdagmiddaddag de officiële opening van het hospice. Helaas niet voor mij, ik lag te bed, de accu had ik volledig leeggetrokken. Verdrietig, ja.
Wederom alle signalen genegeeerd. Ik hoor het mij nog tegen je zeggen: maar Willy, we worden ook ouder, hoe hypocriet van mij.
Dus ga weer proberen gedoseerd te werk te gaan( Is maandag al mislukt ivm verhuizing.
Tja deze ezel is wel heeeel koppig🫏🫏
Goh Marieke, ik kan best wel leven met de nadelen van ouder worden, alleen ik verouder vééééél te snel en daar ben ik ongelukkig voor.
Hoi Willy,
De volgende alinea's raakten me, zo ervaar ik het ook.....tot nog toe ben ik altijd positief gebleven en dat ben ik nog wel maar beetje bij beetje word het moeilijker. Ik merk het en ik blijf strijden maar sinds ik vanaf 17 januari die Abiraterone met Prednison erbij heb gekregen, naast de Zoladex, ben ik nog emotioneler en mijn lontje word helaas ook weer korter. Ik jank wat af en elke teleurstelling, hoe klein ook, dan beland ik in een diep dal.......ben zo onzeker over van alles en nog wat......
Ik durf het (nog) niet aan om te stoppen met Zoladex en/of Abiraterone maar kan me heel goed voorstellen dat jij, als ook Dick (Diham) dat wel doen.
Hier de alinea's waar ik op doelde.......
"De confrontatie met die nieuwe realiteit, waar elke taak een berg lijkt en elke inspanning een titanenstrijd, blijft zwaar inwerken . Ondanks de fysieke prestaties die hij nog steeds kan leveren, voelt ie zich steeds meer gevangen in een lichaam dat hem niet meer toebehoort.
Is het dan zo moeilijk om tevreden te zijn met wat je nog wel kan?
Blijkbaar.
Want elke dag is een gevecht, een gevecht tegen de breekbaarheid van het bestaan, een strijd om vrede te vinden in een leven dat eens, nog maar kort geleden, helemaal anders was."
Hou je taai man!
Groet,
Jilles
Ach Jilles.
Vroeger was je moe na of tijdens een inspanning. Nou én? Dan beet je op je tanden en je ging door.
Maar die godverdomse hormoontherapie werkt zo in op je systeem, op je mentale sterkte, je weet gewoon niet meer hoe of waartegen je moet vechten.
En nu weet ik nog altijd niet of ik , nadat Abiraterone uitgewerkt is, wel of niet met hormoontherapie ga stoppen, maar ik denk er wel alle dagen over na.
gr, Willy
Beste MrWilly,
Ik voel heel goed mee in deze materie die u beschrijft. Het is allemaal zo waar en daar wordt ook ik verdrietig van. Ons appartement, waar we hopen binnenkort kort naar toe te verhuizen, ligt 4 hoog. Een probleem is dat de lift het nog niet doet. Ik probeer al verschillende weken via de trap maar dat lukt me niet, nauwelijks tot het eerste verdiep. Ik kan de vordering van de werken en afwerking niet controleren. Morgen komen de mensen van Telenet het internet installeren. Thuis zijn tussen 8 en 12. Ik zal ze moeten opwachten beneden aan de trap. Ik heb met op dezelfde trap al een paar maal neergezet en geweend van binnen. Niets is inderdaad als vroeger en zal ondanks flinke pogingen niet meer veranderen. Blij wordt je er niet van. Accepteren blijft bij pogingen maar struisvogelen is blijkbaar niet aangeboren bij de mens.
Heel veel sterkte, groeten, Jef.
Dat zou weer een mooie titel kunnen zijn voor een gedicht : struisvogelen. Doen alsof er niets is, alsof je je altijd goed voelt.
Alsof... zo'n raar woordje. Want we weten zo goed dat de realiteit anders is. Dat we tegen elke taak opzien. Dat we baden in het zweet wanneer we ergens twintig minuten mee bezig zijn, allez, ik toch.
Dat onze spierkracht achteruitgaat door die verdomde hormoontherapie.
Enzovoort...
Mijn vrouwtje zegt mij dan soms dat ik alle schuld toeschrijf aan die behandelingen.
En dan is er nog die saga met de benzodiazepines die ik van de huisarts moet afbouwen.
We kunnen niet anders dan proberen om alles positief te zien maar makkelijk is helemaal anders...
Gelukkig ben ik met pensioen en probeer ik te genieten van de kleine dingen die het leven mij schenkt.
Marc. 👍👍
O ja, toch ook voor mij deels (en anders) toch herkenbaar. Maar lieve jij, trap niet in de negatieve valkuil. Ik weet, het is een dooddoener... en je bent nog veel te jong... maar er zijn er velen die graag jouw 70 zouden willen kunnen halen. Dat maakt jouw verdriet en misère niet minder, maar toch...
Bij deze een hele liefdevolle dikke knuffel van mij xxxxxxxxx