Pluimen
En nou had Mr Willy in de bib toch nog een boek gelezen . Een boek van ene Doctor Henri Rubenstein: Psychomatique du rire, rire pour guƩrir.
Een klein stukje hieruit ( vertaald naar het Ndl , we heten niet allemaal Niene)
āLachen helpt bij het vrijkomen van adrenaline, een ontwakingshormoon, een van de zogenaamde āstresshormonen. . Dus als we lachen, evacueren de hersenmechanismen van het lachen adrenaline en herstellen we de slaap. Lachen is een verdedigingsmechanisme, het is een manier om een āābeschermende barriĆØre te vormen tegen het geweld van de wereld. Lachen is een manier van weerstand bieden.
Maar in dat boek staat dus veel meer. Het leert mensen hoe te lachen.
Want wij lachen dus veel te weinig.
Nou, probeer als palliatieve kankerlijer maar eens om lachend door het leven te stappen. Je zou veel liever stilletjes in een hoekje zitten grienen. Maar ook de gewone mens heeft het moeilijk.
Lees de krant maar, of de nieuwsberichten. Het is gewoon allemaal huilen met de pet op.
Maar daar, voor al die mensen die veel te weinig lachen, daar heeft die Doctor Henri Rubenstein iets op gevonden: je moet regelmatig met een pluim je eigen voetzolen kietelen.
Je kunt dat natuurlijk ook laten doen, door je partner, of enig ander huispersoneel. Misschien is dan het effect nog sterker. Want je kunt beter met twee lachen dan alleen. Dat werkt aanstekelijk.
Kietelen dus, zegt de doctor. Met een pluim over je voetzolen, of in je neusgaten. Bij voorkeur 's morgens. Je vermijdt een hoop slapeloosheid, hoofdpijn en het zou zelfs een hoop seksuele opwinding teweegbrengen. Zegt doctor Henri. Je moet dan de wekker natuurlijk wel iets vroeger zetten, want anders kom je te laat op het werk. Maar dat moet je ervoor over hebben. EĆ©n minuut lachen zou gelijkstaan met 45 minuten fysieke ontspanning. Je kunt dus beter een pluim kopen dan een duur joggingpak. Een ideetje voor Mr Willy, dat joggen van hem is tegenwoordig toch maar een ramp. Kietelen dus. Vooral in bed. We vervangen de Spaanse vlieg door een doodgewone pluim. Vanaf morgen wordt ie elke ochtend proestend wakker.
Jammer dat ie dat geen 40 jaar eerder geweten heeft. Want Mr Willy heeft al zoveel van zijn pluimen verloren.
Maar zo zie je toch dat er nog hoop is voor al die ongelukkigen onder ons
Op voorwaarde natuurlijk dat die zich voldoende laten pluimen
8 reacties
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. En dat is voor een kankerlijer met een zeker veel te vroeg einde, een doodzonde. Staat gelijk met de tijd doden.
Gelukkig dat de blogs van meneer Willy vaak een lach op je gezicht brengt.
Mijn pluim bestaat uit elke ochtend gekke bekken trekken tegen mezelf voor de spiegel. Of ik spring voor de spiegel en kijk mezelf aan met een vrolijke snoet. Ik moet dan lachen om dat rare mens en begin dan de dag met zelf opgewekte vrolijkheid. Alleen als mijn gemoed heel somber is sla ik dat ritueel over, terwijl ik het juist dan zou moeten uitvoeren.
Liefs, Monique
Briljant!
Briljant!
Lijkt op mijn mantra..
Gebruik ik vooral 'als ik hem nodig heb' en tussendoor. Doet wat met je, echt waar.
Knufs van mij xxxxx
Ik heb geluk, beste Mr. Willy, dat ik begiftigd ben met een geweldig langetermijngeheugen. Ik roep zomaar herinneringen op van veertig, vijftig jaar geleden, Dat ik er lol in had, in de lagere school een medeleerling of zelfs een onderwijzer met een voetbal aan te trappen. Sadistisch eigenlijk, he.
Of herinneringen aan het begin van mijn loopbaan, toen ik nog in Brussel werkte en alles toch nog net wat beter was dan nu...
En dat kietelen, daar kan ik zo van genieten dat het vrouwtje er soms boos van wordt... Een vinger, een kam, noem maar op... En inderdaad, de therapeutische waarde is enorm!
Marc. šš
Zie je wel, monsieur Willy, als een baron Von MĆ¼nchausen trek je jezelf lachend aan je paardenstaart omhoog uit het moeras van ellende en depressie
Niene
Maar zo lang dat ik er mezelf mee omhoog kan trekken zal die staart helaas niet meer worden hoor.
Ik bestel alvast een paar pauwenveren. Eens zien of dr. Henri Rubinstein gelijk heeft. Bedankt voor de tip.