De blik van een ander
Sinds ik kankerlijer ben, merk ik dat er twee soorten mensen bestaan: zij die je recht in de ogen kijken, en zij die plots dringend hun veters moeten bestuderen. De eersten zijn schaars, de laatsten daar struikel ik overal over. Blijkbaar krijg je bij een tumor niet alleen pillen en scans cadeau, maar ook een soort toverspiegel waardoor anderen je anders bekijken.
Sommigen kijken met medelijden, alsof ik al half in een mist verdwenen ben en zij de eer hebben om mijn contouren in gedachten bij te kleuren. Anderen kijken met schrik, de blik van iemand die denkt: āVerdorie, als hij het kan krijgen, dan ik misschien ook.ā En dan zijn er de praktische zielen: die vragen zonder blozen of ik mijn tuingerief nog nodig heb, of mijn fles wijn misschien beter in hĆŗn kast belandt.
En soms krijg je van die reacties die je nooit vergeet. Ooit zei mijn vrouw tegen iemand: āWilly heeft kanker.ā Waarop het antwoord kwam: āO, dƔƔr wil ik niks mee te maken hebben.ā Pats boem. Geen aarzeling, geen uitleg, gewoon een deur die dichtklapt in je gezicht. Alsof je plots besmet bent met iets dat niet alleen je lijf, maar ook je menselijkheid aantast. Dat soort zinnen draag je langer mee dan een scanverslag.
Ikzelf bekijk het ondertussen met een mengeling van ironie en nieuwsgierigheid. Hoe mensen hun gezicht zorgvuldig in plooi trekken, hoe ze hun woorden wikken alsof ik een mijnenveld ben. Terwijl ik gewoon zin heb om te mopperen over mijn versleten knieƫn of te vertellen dat mijn cappuccino bijna op is.
Maar eerlijk? Soms snijdt zoān blik of zoān zin. Die ene seconde te lang, waarin iemand me niet ziet als mens maar als diagnose op pootjes. Dan voel ik me kleiner worden, alsof ik alleen nog besta tussen grafieken en PSA-cijfers. En dat doet pijn ā veel meer dan ik meestal laat merken.
Het mooiste zou zijn als iemand gewoon vroeg: āZeg, hoe voelt dat nu, zoān tumor in je leven?ā Niet om beleefd te zijn, maar omdat ze het Ć©cht willen weten. Dan voel ik me geen patiĆ«nt, maar gewoon weer Willy. Met mijn nukken, mijn woorden, en mijn eeuwige mok cappuccino die ik drink alsof ik er de wereld mee kan terugkopen.
Tot die dag blijf ik kijken. Met zelfspot, met ironie, maar ook met de stille hoop dat er iemand zijn zonnebril afzet en me recht aankijkt.
En dat ik in die blik eindelijk weer mezelf herken.
25 reacties
Zero tolerance heb ik met de types die je benoemd.
Of ze het begrijpen of niet maakt me niet uit.
DELETE
En als mijn energylevel te laag is dan vraag ik iemand t te regelen.
Nou, exact dat is mijn droom: iemand die vraagt hoe het is. Open. Zonder op voorhan al zelf in te vullen.
Ik deel je frustratie en Martin zijn ongeduld (al lukt het me nog niet deze types te weren). We zouden met gemak een he boek vol ongelukkige uitspraken kunnen bundelen. Wedden dat daar mijn "ooit bff" regelmatig in voorkomt?
Is een leerproces:-)
Oh heel herkenbaar. En van die ongevraagde meningen waar je dus helemaal niks aan hebt, want ze hebben gewoon geen idee hoe het is. Wij hebben een keer te horen gekregen (van de moeder van een buurvrouw notabene, weet je naam geeneens dus hou je mond) dat het Gods wil is en je je daarom niet moet laten behandelen. Hoe durf je?! š¤Æ
Als je die nu een lap tegen haar oren geeft, en dan ook zegt dat het gods wil is ?
Had ik eigenlijk moeten doen jaš
Ik ben al lang niet meer gelovig, maar zou ze gelijk van repliek dienen.
Wel, woordvoerder van god, misschien kun je dan doorgeven, dat hij de ziekte mag houden.
Als hij hem kan geven, kan hij hem wat mij betreft, terugkrijgen.
Ik denk als ze zelf in die schoenen zou staan, ze er heel anders over denkt, en alle kansen aan zou grijpen, want je, god wil natuurlijk niet dat je je leven vergooit.
Ik weet het, het is niet vriendelijk, maar die betweters die namens een zogenaamde god spreken, irriteren me.
Toen ik het er met een gelovige over had gaf ze me ook een mooie reactie wat ik had moeten zeggen. "God heeft ook de kennis van chemo en andere behandelingen in iemands hoofd gestopt, dus waarom geen gebruik van maken?" Dat kunnen ze moeilijk weer tegenspreken lijkt me.
best forgotten friend?
BINGO!
Gelukkig hebben we de Kamanidoās nog š«
Wanneer het echt niet gaat, zou ik liever te maken krijgen met iemand die zijn veters even knoopt dan met iemand die een opmerking maakt alsof hij je een jaap geeft met een slagersmes.
Mensen die echt begrijpen wat je kan voelen, zijn inderdaad dun gezaaid.
Alles dus zoals je blog klinkt. Met de nodige cappuccino, mag zelfs met slagroom zijn, om de onbegrijpenden een slag in het gezicht te verkopen.
Marc.šš
Wonend in een fijn dorp, herken ik het verhaal totaal niet. Natuurlijk is er een verschil in benadering. Echter in mijn geval kom ik slechts twee typen tegen: de oprecht geinteresseerde en de wat onhandige verlegen kijker, die snel wat mompelend doorloopt. Ik kijk daar niet van op, maar besef dat niet iedereen op dezelfde manier in elkaar steektā¦ā¦ā¦ā¦
Weet je Eddy. Ik heb een nicht waar we indertijd best regelmatig contact mee hadden. Mevr Willy ging zelfs mee naar de chemo, toen ze borstkanker had.
Maar sinds ik prostaatkanker heb heeft die gewoon alle contact verbroken. Das nu toch al 5 jaar.
Zoals je zegt niet iedereen zit op dezelfde manier in elkaar.
Dat doet zo veel pijn. Weten dat het iemand is die verdomd goed weet hoe het voelt. Waar je zelf veel steun aan hebt geboden. En die laat je dan vallen. Mijn ooit BFF ook. Beide ouders hadden kanker. Voor in de weer geweest. Kreeg ik kanker: boef, ongelukkige uitspraken en zeer wijde afstand. Ik heb het nog een tijdje proberen te vergoelijken door "ze wil niet terug die ellende meemaken", maar een klein signaal van empathie zou desondanks toch mogen?
Weet je, iedereen reageert anders. Via haar moeder kwam ik dan te weten dat zij "genezen(?)" is. En nu wil die gewoon struisvogelen. Totaal niks meer met kanker te maken hebben.
Niet dat ik dat leuk vind, maar ergens begrijp ik het wel.
Ik heb de andere reacties inmiddels gelezen, en heb denk ik toch een andere kijk, op het leven.
Als een dierbare met een dodelijke ziekte geconfronteerd wordt waar zij of hij, ook niet op zit te wachten, dan vindt ik het mijn plicht, om te laten zien wat ik als mens waard ben.
Margreet had kanker, en heeft haar leven niet kunnen leven, maar ik heb altijd gevonden dat ik er als mens moest zijn, hoe moeilijk het ook was.
Fiona heeft Alzheimer, en ook nu vindt ik dat ik moet laten zien wat ik als mens waard ben, ik zou mezelf niet in de spiegel kunnen aankijken als ik Margreet in de steek had gelaten, en dat geldt nu voor Fee.
Ik denk dat mijn levensvisie nog niet zo slecht is:
Als men aan het eind van je leven, de rekening opmaakt, en die overwegend positief is, en je ook iets voor een ander hebt betekend, heb ik een goed leven gehad.
Het moeilijkste voor andere (gezonde) mensen is het zich verplaatsen in onze situatie,hoe er op te reageren. En ja u heeft gelijk er lopen een hele berg lomperiken tussen weten zich geen houding te geven.En ja sommige zijn nog stommer als voor de duivel te dansen.Met hun fucking opmerking het is gods wil.Maar verstandige mensen kun je recht in de ogen kijken en ze kijken terug met een neutrale blik (geen zielige afstandelijke droevige kijk). maar alsof ze met je praten over een goede cappucinno.
Dat is eigenlijk wat ik het meeste mis. Gewoon over je kanker kunnen praten, zoals je over het weer praat, of over de kinderen, of ..of.... Gewoon erover praten, zonder melig te doen
Hey! Daar komt een Kamanido toch goed van pas.
Stel dat ze vragen hoe het met de tumor staat, en jij ineens in tranen uitbarst?
Mensen weten niet hoe ze dan moeten reageren, en zouden zich vreselijk schuldig voelen, en dat voorkomen ze liever.
Zelfs ik, die met kanker te maken heb gehad, zou het niet durven vragen, want misschien doet het iemand pijn, of voelen ze zich gereduceerd tot een tumor, terwijl er toch meer mens is als dat.
Liever zou ik vragen, hoe gaat het nu ĆØcht met je, om te proberen je de kans te geven, dat te vertellen wat je kwijt wilt.
Ik vindt het moeilijk, want ik zou het op willen lossen, maar weet dat ik dat niet kan.
Misschien zou ik proberen in te schatten, wat je van me verwacht te horen, dat zou de veilige weg zijn, waarbij altijd de kans bestaat, dat ik het verkeerd inschat.
En het confronteert mensen ook met iets, waar ze liever niet over willen horen.
Nee schrijf jij maar je blogs, waarin jij je verhaal kwijt kunt , waarin je je soms onzeker en verdrietig voelt, maar soms ook gewoon goed, en je het leven op de hak neemt
U weet dat ik u altijd in de ogen zal aankijken mr willy daar kuntvu van op aan en ja kletsen tegen mij mag en kan altijd
Veel liefs hes š
Ik heb mijn type kanker een naam gegeven. Roger. Ik heb chronische lymfatische leukemie en das best ingewikkeld te begrijpen. Omdat die een naam heeft maakt het het makkelijker voor de mensen om ernaar te vragen. Ook kan ik het ijs iets makkelijker breken. "Sorry, ik wik wel.komen maar Roger heeft het lastig".
Ik besef nu dat dit niet zo mooi is voor alle Rogers in deze wereld...
Nou, de mijne noemt Harryš
Hahaha, en de mijne heette Tony. De grootste lymfeuitzaaiing die voor last zorgt, heet Dolf. En ja, dat praat een pak luchtiger en gemakkelijker!