Pittig weekje

Al maanden verheug ik me op Sinterklaas, morgen is het dan eindelijk zover, de leukste avond van het jaar. Met de hele familie zijn we bij elkaar. Mijn moeder, stiefvader, zus met haar gezin (dochter, stiefzoon, schoondochter en  kleinkind en een schoonzoon, stiefzoon 2 en zijn vriendin en pleegdochter komen dit keer niet) mijn (stief)broertje en zijn gezin (vrouw en twee zonen) mijn moeder en stiefvader en natuurlijk Gerard en ik. Met zoveel samengestelde gezinnen is kerst vieren met zijn allen praktisch onmogelijk en omdat wij van kinds af aan altijd al sinterklaas vierden doen we dat nu met dit bizarre samengestelde gezin. We doen gewoon een cadeautje van een tientje dus dat is niet zo bijzonder, maar dan wel met surprise en gedicht. Mijn broertje heeft nog geprobeerd om of of te doen, maar gelukkig vinden zijn puberzonen dit ook helemaal te gek dus de regels zijn streng…. Gedicht en surprise. Het hele jaar houden we elkaar in de gaten en roepen we bij hilarische gebeurtenissen oh…. Ik hoop dat ik jou heb met Sinterklaas. Mijn moeder en stiefvader maken nog een familierol met voor iedereen een gedichtje en een klein cadeautje. 

Dit jaar is het best heftig voor mij. Ik ben al twee weken aan het kwakkelen met de griep (of een variant erop) maar Gerard en ik hebben ook gekke huidontstekingen. Lang leek ik de dans te ontspringen, maar ook ik krijg nu steeds meer gekke plekjes op mijn huid die jeuken en gaan ontsteken. Gerard was al paar keer bij de huisarts geweest, maar kreeg eerst te horen dat het aan zijn nieuwe medicijnen lag, toen toch maar een antibioticakuur, maar toen het na 6 dagen nog niet echt over was kon hij pas drie weken later terug voor de controle. Toen kreeg hij weer een ander cremepjes en nu gaat hij gelukkig maandag eindelijk naar de dermatoloog. 

Vanmorgen hadden we er een beetje ruzie over. Niet omdat ik boos op hem ben, maar omdat ik boos ben op mezelf en boos ben op die kutkanker. Nooit had ik veel problemen met mijn weerstand. Tuurlijk was ik wel is ziek, maar hub paar nachten vroeg naar bed en wat extra fruit en we gingen weer.  Huidproblemen of infecties had ik echt nooit. Ik ben boos op de CLL maar maak me ook zorgen. Ik denk dat ik iets van een krentenbaard infectie of iets dergelijks heb, in ieder geval is het een bacteriële infectie. Lang leek ik er wel door heen te komen, maar nu ik voor de tweede keer griep heb ik 10 weken tijd en ik er nog slechter dan anders door heen kom, voelt het alsof mijn weerstand het op de dit moment niet aan kan. Door de infectie heeft de griep meer kans. En door de griep kan de infectie veder uitwerken. Ik ken mijn lijf dit is niet alleen griep. 

De hele week zit ik dus al lusteloos op de bank… ik kan niet werken, ik heb geen puf voor mijn surprises en maak me druk over het feestje zaterdag. Gezellig met familie maar ik moet van iedereen afstand houden…. En het is maar de vraag of ik de hele avond vol ga houden….  

Overdag ga ik wel naar stal, niet dat ik er nu zoveel doe, maar ik moet frisse lucht hebben en wat positiviteit om me heen. Veel doe ik er niet maar ingepakt in mijn skibroek en drie jassen zit ik heerlijk in het gure herfstweer gewoon dom te zitten. 

In de avonden probeer ik dingen te vinden over mijn weerstand en huidinfecties. Ik lees vooral dat mensen met CLL heel voorzichtig moeten zijn met krentenbaard e.d. zoals we van de griep snel longontsteking krijgen kunnen we deze infecties ook niet goed de baas….  Het zijn wel infecties die door de huisarts behandeld moeten worden. Ik lees ook, dat het afweersysteem voor bacteriën op andere cellen zit dan virussen. Ik weet niet of dit allemaal waar is of niet, ik ben immers geen arts en misschien lees ik het ook wel verkeerd. Het stelt me wel gerust en geeft me het gevoel dat ik wel degelijk de infecties nog de baas kan worden en ook dat het dus kan dat ik de bacteriën wel aankan, maar de virussen niet. 

Maar goed, het suddert dus al een tijdje en met bovenstaande kennis is het ook best spannend. Moet ik nou wel of niet naar de huisarts. Ik ben niet echt ziek, het zijn vage klachten bla bla bla…. Maar goed vorige week werd ik dus toch weer ‘echt’ ziek, lees zo ziek dat ik niet kon werken, en met Gerard discussie dat hij echt naar de huisarts moest, hij vond dat ik ook moest gaan. Om toch de huisarts wat te ontlasten had ik via mijn gezondheidsnet wat vragen op gesteld aan de huisarts en daar had ik ook best goed contact mee. Maar goed, vanmorgen zat ik toch ineens veel meer onder de wondjes dan eerder en toen sloeg de paniek even toe…. Wat als…. Dus Gerard en ik pittige discussie waar hij zich heel erg aangevallen voelde, maar ik was wel boos, en ook wel een beetje op Gerard, maar ook op mezelf…. En eigenlijk was ik vooral boos op die Kutkanker…. Want die zorgt ervoor dat ik als ene melaatse moet leven… niet meer knuffelen, geen grote groepen, keurig afstand houden…. En zodra ik dan iets simpels onder de leden krijg…. Dan blijkt het zomaar van iets simpels naar bijna dodelijk te kunnen overgaan omdat die kloteafweer niet goed functioneert.

Na de discussie met Gerard wel de koe bij de horens gevat en de huisarts gebeld. Toen ik zij dat ik eigenlijk gewoon een beetje bang ben kon ik een half uur later er al terecht. Onder de douche kwamen alle emoties eruit en stond ik even lekker te huilen en daarna hebben Gerard en ik even geknuffeld. Ik gedraag me boos, maar eigenlijk ben ik gewoon bang. De vermoeidheid enzo heb ik inmiddels wel onder controle, maar de angst om dankzij de cll een andere ziekte te krijgen die ik letterlijk overal kan oplopen overvalt me soms gewoon. Zolang ik mijn weerstand redelijk op peil hou gaat het prima, maar als ik even verslap en ik loop iets op, dan ben ik nog vatbaarder dan anders…. Ik haat het!!!! 

Volgende week is het afscheidsfeest van Waternet. Eigenlijk al een te grote opgave, ik moet er met mijn loopfiets heen en het is een lange avond die veel energie kost. Natuurlijk is het ook lekker druk met werk enzo voor de kerstvakantie en dan ben ik ook nog ziek…. Ik weet het antwoord al, ik stel de definitieve beslissing zo lang mogelijk uit… misschien kan het toch… maar zoals ik me nu voel en drie dagen naar kantoor volgende week…. De enige juiste keuze is om niet te gaan….. ik vind het zo niet eerlijk! Ik ben zo verdrietig om de splitsing van Waternet, ik ga mijn werk en collega’s van het waterschap zo verschrikkelijk missen en hoewel ik hele leuke dingen ga doen bij drinkwater, ben ik er vooral heel verdrietig van. 

Zoals ik mezelf geleerd heb stop ik mijn emoties weg en stel ik ze zolang mogelijk uit, maar ik kan het niet meer uitstellen. De splitsing en het afscheid komen zo dicht bij nu…. Het is niet voor niks dat mijn afweer laag is…. Ik ben ook gewoon verdrietig en dan is dus de enige juiste keuze om niet naar het feest te gaan…. IK WIL DIT NIET!!! IK WIL GEWOON NAAR DAT FEEST!!! Alles in mij houdt van dit soort feesten… ik ken zoveel collega’s, het is zo leuk om op deze manier afscheid van elkaar te nemen….. maar je weet ook dat naarmate de avond vordert er iedereen steeds wat losser wordt door de drank, iedereen wil knuffelen en het wordt harstikke emotioneel. Juist daarom is het goed om erbij te zijn…. En juist daarom moet ik de keuze maken om niet te gaan…. 

Ik stel de beslissing nog even uit…. Wie weet wordt ik op miraculeuze wijze dit weekend ineens beter….. 

Terug naar vanmorgen naar de huisarts. Ik had een vervanger en de beste man gaf me wel een zalfje voor de plekjes, maar echt luisteren deed hij niet. Hij had geen verstand van CLL  en vond mijn weerstand door de cll een discussie voor de specialist…. Maar die stuurt me juist naar de huisarts voor de huis tuin en keukenkwakkeltjes. Mijn eigen huisarts denk na, luistert en denkt dan met mij mee wat we gaan doen…. De invaller zij gewoon, ben ik niet mee bekend, dus als het door je CLL komt ga maar naar het ziekenhuis. Ik kon hem wel dooien vanmorgen! Tuurlijk snap ik dat hij niet alles kan weten en hij kwam ook zeker met een oplossing, maar de werkelijkheid is, dat het niet zo zwart wit is. Door de CLL is je weerstand gewoon laag en heb je soms wat extra hulp nodig. Ik snap ook dat hij niet alles kan weten en dat hij echt probeerde om me te helpen, maar ik werd er bijna agressief van. Misschien ook door alle emoties die verder spelen. Ondertussen weten we nog steeds niks maar Gerard maandag dus gelukkig naar de dermatoloog…. Hopelijk komt daar wat uit. 

Vanmiddag nog even in bed gelegen, het licht ging een beetje uit en vanavond dan eindelijk mijn surprise gemaakt. Mijn neef en zijn vriendin gaan trouwen en ik heb haar…. Dus ze krijgt een speciale editie van Sint zijn boek…. Sints versie voor de perfecte bruiloft en wordt geen bridezilla. Morgen alleen nog een mijter knippen en erop zetten en verder is het af. Het idee had ik gelukkig al heel lang, dus het was alleen nog een kwestie van uitvoeren en dan wordt het morgen gewoon een hele gezellige avond!!!

Nu lekker naar bedje en ik voel aan mijn hoofd dat het fijn is dat ik dit nog even allemaal van me afgeschreven heb. Dat slapen zal zo wel lukken, eerst nog even een sinaasappeltje eten, niet echt honger, maar moeten nog wel wat vitamientjes in vandaag 😊

ps.... soms voel ik me net een bridezilla..... of is dat dan een kzilla?