'gezegde, updates Ying en Yang

Het is weer is zo ver…. Geveld door de griep…. Dit keer voelde ik me echt genekt door de CLL, de koorts die geen koorts was volgens de thermometer maar wel volgens mijn interne thermometer overviel me nogal. Out of the blue was hij daar. Geen waarschuwing maar gewoon BAM ziek…. Woensdag braaf dag in bed gelegen, donderdag iets opgeknapt en nog rustig aan gedaan. Vrijdag zou ik dat ook doen, maar dat lukte niet echt en zaterdag ging ik weer vol over mijn grenzen met als resultaat dat mijn lijf ondanks de pogingen om met hitte de virussen te bestrijden toch met slijm enzo aan de gang moet. 

Mijn lijf en hoofd doen echt hun best om samen te werken, maar de verdomde koppige geest heeft toch moeite om dat lijf te sparen. En dus heeft lijf heus wel signalen gegeven dat ik ziek ging worden, maar werden ze weer vakkundig genegeerd. 

 Pruttelend en rochelend lig ik in bed de uren te tellen. Regelmatig word ik wakker en voel een blog geboren worden. Ik hou van taal, van schrijven. Ik voel me geen woordkunstenaar, maar vind het wel leuk om na te denken over de teksten die ik schrijf. Schrijven is vooral voor mezelf helend en helpend, maar tegelijkertijd wil ik de lezer raken met een glimlach of een traan. Ik schrijf vanuit mijn hart maar denk er wel bewust over na. De woorden zijn oprecht en waar, maar toch zorgvuldig gekozen en gevormd in mijn hoofd voor ze vloeiend op papier worden gezet.

Als we het over kunst hebben, dan horen gezegden daar zeker bij. In grappen verborgen boodschappen die een belangrijke ondersteunende en verbindende rol hebben in de maatschappij. Als je zegt ezel denkt iedereen meteen aan de steen. Ik ben in ieder geval geen ezel, want die steen van griep en zelfzorg heb ik nu toch al best vaak aangestoten.

Terwijl ik de slaap niet kan bevatten door het gehoest en wellicht speelt de coffeïne in de paracetamol ook een rol en gaan er flarden blog door mijn hoofd. 

Een kunstwerk van gezegden, hoe zou dat er dan uit zien, hoe zo ik mezelf omschrijven…. Maak je een verhaaltje met verschillende gezegdes…. Dan wordt het zoiets:

De ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, die weet namelijk dat wie zijn billen brandt ook op de blaren moet zitten. Ik ben dus geen ezel maar een boontje die om zijn loontje komt. Had ik maar wat lager moeten vliegen, want hoogmoed komt voor de val en de val van de griep is weer eens diep. Dus leer het paard nou is niet achter de wagen maar voor de wagen te spannen zodat je beter luistert naar de signalen van je lijf, het paard het werk doet en jij niet over je grenzen heen gaat. Rome is immers ook niet in één dag gebouwd en wees toch blij met één vogel in de hand ipv tien in de lucht, maar je weet na regen komt altijd zonneschijn en gedeelde smart is halve smart dus ik deel dit verhaaltje met jullie. 

Ik kan wel lachen om mezelf, maar ergens moet ik ook een beetje huilen. Ik dacht deze zomer dat ik echt beter voor mezelf zou zorgen. Dat ik niet meer in de valkuilen van mezelf zou trappen in doorgaan, doorgaan en doorgaan. De onderliggende laag is dat ik zo, zo graag wil!!!!

 

Nu niet ernstiger maken dan het is, want ik zorg echt veel beter voor mezelf! Ik hou ook echt van mezelf en ben me bewust dat ik goed voor mijn lichaam moet zorgen. Juist door de zelfzorg voel ik me beter en heb ik de afgelopen maanden veel meer energie ervaren. Maar met de komst van meer energie komt er ook minder ruis in het hoofd… het hoofd gaat weer aan en je krijgt weer een stukje leven terug. Maar daar zit nou juist de crux. De balans moet wederom opnieuw uitgevonden worden. Want in het je beter voelen, komen ook weer de plannen, wensen en dromen en daar komt de valkuil dan weer bij dat je over je grenzen gaat en terug valt in oud gedrag. 

Het gevoel van weer aanstaan en weer meedraaien, ook al is dat in aangepaste vorm is sterk. Maar goed, niet zo vreemd eigenlijk, zeker als je beseft dat je biologisch geprogrammeerd bent om zo lang mogelijk het individu te behouden. In dat behoudt van individu is een korte en een lange termijn. Mijn korte termijn is door allerlei oorzaken verkeerd geprogrammeerd. Ik probeer het programma te resetten en opnieuw op te bouwen, maar dat gaat zo verdomde langzaam. En dus negeer ik de signalen van mijn lijf. Mijn hoofd vind namelijk dat er voorlopig wel even genoeg geprogrammeerd is en dat we gewoon moeten gaan draaien. De testfase is voorbij, we gaan aan de bak. En dan langzaam sluipen de bugs er weer in. Ik ben dan wel opnieuw geprogrammeerd, maar sommige gebruiken zijn nog onvoldoende afgesloten en kunnen door de eindgebruiker via geitenpaadjes weer in gebruik genomen worden. Dus toen ik oktober griep kreeg, was het geheel gelegitimeerd om een doosje paracetamol te slikken en voor ik het wist liep ik weer dagelijks op paracetamol. Je weet dat je minder over de grenzen gaat zonder paracetamol, het is beter voor lever en nieren, maar ook voor de algehele overbelasting, en dan vooral van de, is het beter om geen paracetamol te slikken…. Maar goed iets met verslavingen en zelfzorg zullen we maar zeggen. 

Nu moet ik dus weer voor de update gaan. Resetten, terug naar de basis, systeem plat gooien en opnieuw beginnen. Het is iets dat mijn lijf continu tegen me zegt, maar mijn hoofd is niet zo goed in luisteren. Niet omdat ik bang ben om iets te missen, maar omdat ik gewoon heel erg geniet van leven. 

En zo kom ik bij de kern waarom ik schrijf. In mijn geitenpaadjes vind ik het zo moeilijk om voor mezelf de juiste keuzes te maken. Ik snap dat ik verkeerd geprogrammeerd ben, ik heb de kennis en de kunde om mezelf te resetten en opnieuw te programmeren, fouten op te sporen en wederom opnieuw te beginnen, maar daarvoor moet ik stoppen met lopen. Stilstaan, gedachten ordenen en die gedachten opschrijven. Schrijven is naast kunst vooral helend. Het opschrijven en teruglezen wat je voelt en denkt helpt mij om de fouten op te sporen en dingen anders te gaan doen. Omdat ik het wil! Ook omdat het moet, maar vooral omdat ik het wil. 

Als ik nog lang wil genieten van deze wereld en het leven moet ik een vorm vinden waarin hoofd en lijf in balans zijn en samenwerken. Die chinezen zijn zo gek nog niet met ying en yang. Alleen kracht en alleen kennis zijn niet genoeg voor groei. Het is de combinatie van die twee die vloeiend in elkaar overlopen eeuwig op zoek naar een nieuwe balans. Want als één van de twee veranderd zal ook de andere weer opnieuw in balans moeten komen. Alleen op die manier kan je komen tot de verbetering die je wenst. Ik vind het ook mooi om te denken, dat we allemaal een blauwdruk schrijven voor ons leven voordat we geboren worden. 

In die blauwdruk geven we onszelf de levenslessen die we hier op aarde willen leren. Zolang we dingen niet anders gaan aanpakken komen dezelfde situaties keer op keer terug in ons leven… net zo lang tot we goed voldoende her geprogrammeerd zijn en weer in balans voor de volgende levensles. Zijn alle bedachte lessen voltooid? Dan zal ons leven eindigen. En waar ons leven eindigt zorgt het voor nieuwe levenslessen in  de levens van de achtergebleven mensen. Want immers waar een deur dicht gaat, gaat een andere open. Of zoals het verhaal afgelopen week in de Donald Duck over: wat nu pech is, is morgen geluk en wat morgen geluk is, is overmorgen pech. En zo is de cirkel rond en heb ik met een glimlach en gezegdes geprobeerd om woordenkunst te maken terwijl ik mezelf de rust gun om te updaten. Ik heb om hulp gevraagd voor de stal…. Want updaten gaat niet vanzelf. Het systeem moet even plat, maar de beestjes moeten we verzorgd worden. Ik leer het wel, stapje voor stapje. 

Ik haat het ziek zijn, ik hou zo verschrikkelijk veel van het leven. Niet omdat ik bang ben voor de dood, ik hou gewoon van leven. Tegelijkertijd is ziek zijn een zegen, want ik kan/mag/durf nu nog meer naar de waarde van het leven te kijken en te genieten. Ik heb uitzicht op mijn tuintje en zie de vogels blij zijn met de verwennerijen.

Er is zoveel om van te genieten en dankbaar voor te zijn. 

Ik vraag me af hoe ik me straks voel als ik behandeld moet worden. Als ik misselijk en vermoeid alleen maar kan liggen. 

Ik vraag me af of al deze hersenspinsels genoeg zijn om de strijd straks daadwerkelijk aan te kunnen gaan….

Ik probeer te leven bij de dag en te genieten van vandaag.

Als ik heb geleerd ziek te zijn, zal de volgende les zijn om weer beter te worden.