Lijstjes

Ik mag graag op oudejaarsdag terugblikken wat het afgelopen jaar me heeft gebracht. En hoewel deze blog geschreven op de 30…. Post ik hem toch pas op oudejaarsdag, iets met de waarheid naar je voordeel draaien zeg ik met een grijns op mijn gezicht. 

Soms sla ik het jaar liever over, maar vaak blijkt bij het terugblikken dat er mooie en minder mooie mijlpalen zijn geweest. Zoals het jaar waarin ik afstudeerde of het jaar dat mijn liefste Loes overleed… of dat jaar dat Gerard en ik in sneltreinvaart een relatie kregen en een huis kochten…. Of het jaar dat ik ziek werd… nog zieker werd of dan toch maar gewoon dit jaar… het jaar dat er na veel donkerte in de tunnel steeds meer licht kwam. 

Het jaar begon loodzwaar met de traumabehandeling, verschrikkelijke ruzie met mijn zus en het proces bij het schadefonds…. Maar gaandeweg dit jaar werd de lucht steeds lichter. Gerard en ik gingen beter communiceren, de therapeute bij mij en zus deed precies wat ze moest doen en vlammetje en vuurtje leren steeds beter om het vuur te doven in plaats van de vlam in de pijp door de hitte.

Gerard wil dit jaar het liefst zo snel mogelijk afsluiten. Veel gekwakkel met zijn gezondheid en de jeuk de laatste maanden van schurft was niet te harden. Gelukkig gaat dat beter, maar sommige andere dingen van zijn gezondheid blijven niet goed gaan…. 

Ook de splitsing van Waternet laten we graag achter ons. Januari wordt een frisse start op het werk…. Ik heb er zin in, tijd van rouwen is voorbij, maar het is ook druk…. Ga het missen om collega te zijn van Gerard! We zijn zelfs getrouwd op een locatie waar we beiden gewerkt hebben en de eigenaar beide kenden via het werk. Waternet heeft ons bij elkaar gebracht en ook al zal onze relatie de scheiding van Waternet prima doorstaan… het wordt toch anders…. En hoewel veranderingen prima zijn, vind ik ze vooral leuk als ik zelf de keuze maak en in deze keuze had ik niks in te brengen. Het is ook spannend… mijn werkmaatje Thijs ga ik verschrikkelijk missen! Ik moet op eigen benen gaan staan…. En ik weet dat ik het kan, ik weet dat ik de kennis heb, ik weet dat ik mag vertrouwen in mijn kennis en kunde… maar het is wel spannend…. Ik krijg nieuwe andere collega’s die me ook gaan helpen en steunen, ik hoef het niet alleen te doen, maar mijn vertrouwde teampje gaat zonder mij verder… het doet ook zeer, dat collega’s waar ik jarenlang intensief mee heb samengewerkt me zomaar laten gaan. Dat is natuurlijk niet helemaal waar, iedereen heeft last van de splitsing en rouwt op zijn eigen manier en er moet van zoveel dingen afscheid genomen worden, dat ik gewoon één van de velen ben en je kan nou eenmaal niet van iedereen afscheid nemen…. Neemt niet weg dat er nu toch een klein traantje over mijn wangen rolt. Nog 1 dag en dan is het echt voorbij… het is jammer maar waar. Maar waar een deur sluit gaat een andere open… ik weet zeker dat dit voor mij goed gaat uitpakken, hoezeer ik mijn oude collega’s en oude taken ook ga missen. 

Mijn gezondheid is tweeledig. Ik heb dankzij het gebruik van cordyceps veel meer energie en of het tussen mijn oren zit of echt zo is laten we in het midden, maar sinds ik er in september mee begonnen ben is mijn energie gewoon verdubbeld. Dus dat is gewoon helemaal geweldig! Zet denk ik inmiddels een stap of 1500-2000 per dag en middagslaapjes komen bijna niet meer voor en rustdagen heb ik veel minder snel nodig. Voor de cordyceps was het 2-4 dagen actief met 1000-1200 stappen en nu is het soms zelfs 6-7 dagen achtereenvolgend met 1500-2000 stappen. Na steeds spierenafbouw zijn we nu weer bezig met spierenopbouw. Wel goed opletten, overbelasting ligt op de loer. Helaas nog steeds bacteriële infectie. Net voor de kerst stopte de antibiotica en zag ik er best goed uit… maar gisteravond voelde ik al dat het mis ging, dus vanmorgen (wel eerder dan de vorige keer) toch maar de huisarts gebeld. Ik kon gelukkig meteen terecht en ze heeft me goed onderzocht. Geen nieuwe schurftplekken, wel duidelijk bacterie, dus 14 dagen antibiotica en sommige plekken lijken op schimmel, dus die moet ik drie weken smeren met een zalfje…. Heerlijk zo’n besmetting…. Zeg maar nee dan krijg je er twee… of drie… maar goed wederom goed geholpen, dus geen klachten over de zorg. Ook heeft ze meteen formulier gegeven voor de jaarlijkse bloedcontrole. Als ik voor de CLL prik krijg ik van de huisarts meteen check up op de andere vitale functies, mede ook door mijn vermoeidheid en overgewicht vind ik dat zelf heel fijn, dan kunnen we beetje monitoren of dat goed gaat. Half februari mogen we weer prikken om paar weken later weer de jaarlijkse checkup te doen…. Ik doe net alsof het nog heel lang duurt… maar half februari is al over zes weken…. En de tijd vliegt als je zo weinig energie hebt dat alles een eeuwigheid duurt.

Qua gezondheid was het deze week nog wel even een rollercoaster. Mijn lieve Ernaatje is hoefbevangen geworden….  Niet blij mee… maar ja, het is was het is. Het lijkt mee te vallen, maar de tijd zal het leren. Recent liet mijn vriendin haar paard inslapen hierdoor en wij hebben dit ook al eerder meegemaakt. Mijn lieve Loes was ook hoefbevangen geweest, maar is hier gelukkig destijds wel door heen gekomen. Al met al is ze wel een jaar ziek geweest…. En terwijl we wachten op de veearts vertelde mams even tussendoor dat ze weer een knobbel in de borst had… ze liep er al een paar weken mee en wilde de feestdagen niet verpesten, maar nu kwam toch het hoge woord eruit omdat ze niet kon oppassen vanwege de mammografie. Na enkele uren in spanning kwam gelukkig door de arts meteen het hoge woord eruit dat het een cyste is en dat dat het helemaal goed was verder. Biopt was ook niet meer nodig. Wat een geruststelling!!

Hoogtepunten waren er gelukkig ook dit jaar. Succes op werk, gezellig feestjes, bijzondere mensen leren kennen zoals mijn eerste kamanido maar bovenaan staat toch echt de erkenning van het schadefonds. Wat een mijlpaal! En het heeft me ook echt positief veranderd!!! En ongetwijfeld ook een stukje meer energie gegeven! Maar nog leuker, door de schadevergoeding konden we mooie klussen aanpakken op stal en heb ik eindelijk leren lassen! Afgelopen dagen hebben we de lastoorts weer veelvuldig vastgehad en Gerard en ik krijgen een mooi stramien van wie wat doet. Ik ben meer van het lassen en Gerard gaat overal voor en erna met de slijpschijf erlangs. Het is heerlijk om samen iets op te bouwen en weer hele dagen te klussen. Ja het tempo is er uit en het is ook een beetje te koud eigenlijk deze vakantie, maar ja, het is of te heet, of te nat of te koud…. De overkapping die we nu aan het bouwen zijn gaat in ieder geval twee van de drie problemen oplossen…. En ja, de kou kunnen we ook nu oplossen… maar dat is voor mij nog een beetje een brug te ver…. (energieverspilling of zoiets :P). Maar niet alleen op stal hebben we veel gedaan…. Het is zo gaaf om te doen, en hoewel nog niet af en veel bewerkelijker dan gedacht wordt het ook nog mooier dan gedacht. Ik ben hier al jaren over aan het dromen hoe het er uit komt te zien en nu gaat het eindelijk gebeuren. Voordeel van het lassen is ook, dat je veel zittend doet…. En laat dat nou perfect zijn met mijn energie. 

De vijver in de tuin is ook aangelegd en hij doet het zo goed…. Ik ben stiekem alweer aan het dromen over nieuwe plannen…. Maar het geld in inmiddels wel een beetje op, dus nu maar eerst alles afmaken en sparen…. :D 

Verder waren er zoveel leuke mooie momenten… met vriendin mee naar het schadefonds voor haar claim was heel bijzonder, met mijn loopfiets en vriendinnen de Lochemse berg op terug naar de roots van vaders kant. Een trailer op de kop getikt en met de pony’s prachtige ritjes gemaakt en zoveel andere dingen die ik vergeten ben. 

2025 was voor mij vooral het jaar van loslaten, resetten en mezelf weer terugvinden. Met veel vertrouwen gaan de 2026 in. Ja, er zullen ongemakken komen en er zullen ook zeker fysieke ongemakken komen. Maar mentaal ben ik er helemaal klaar voor. Ergens maak ik me wel een beetje zorgen om mijn kankerbrein… Clemence had er zo mooi over geschreven van de week en ik merk echt dat mijn hersens anders functioneren dan vroeger…. Ik merk het in het werk, maar ook in mijn relaties of als ik autorij. Ik ben gewoon echt minder scherp dan vroeger (lees vier jaar geleden!) en ik merk dan wel weer, dat anderen moeten wennen…. Ik uit niet veel dat mijn geest veranderd, maar mijn omgeving kan niet ruiken dat ik dingen anders waarneem…. Dus waar zij op automatische piloot reageren op hoe ik dingen doe…. Is mijn navigatie van de leg en neem ik steeds andere routes…. Zit soms in kleine dingen, maar ik mis soms gewoon hele gesprekken van anderen. De meeste informatie is niet erg om te missen, maar de essentiële informatie pik ik er ook niet meer uit. Omdat ik dat altijd feilloos deed zonder vragen is dat nu soms best lastig, omdat men er van uitgaat dat ik het hoor en weet en ze geïrriteerd raken omdat ik re niet naar handel. 

2026 wordt het jaar van de tweede lascursus en wel meteen op 2 en 3 januari en we gaan leuk met zijn allen, dus heel veel zin in! Het is ook het jaar van eindelijk klussen afronden en genieten van al het grote onderhoud dat we gedaan hebben. Stil zitten zal ik niet, want mijn hoofd bruist van de ideeën die ik kan doen en maken. Ik heb er zin in! En zoals ik dit jaar al vaker heb gezegd, mijn ziekte geeft me beperkingen, maar juist ook nog meer de lust en motivatie om elke dag dat ik er ben en nog wat kan te genieten en dat ik alles uit het leven mag halen wat er in zit. Voor de oplettende lezers…. Inderdaad mag, want ik vind het een zegen dat ik mag leven! Ik heb zoveel van mezelf gemoeten…. En nu door mijn ziekte is het moeten veranderd in mogen…. En ja soms moet er echt even wat maar het is vooral mogen. En dat maakt het leven ondanks de beperkingen een stuk liever en lichter. 

Een fijne jaarwisseling voor iedereen en voor 2026 veel geluk, liefde, gezondheid en dankbaarheid gewenst. 

Ps… en als het aan mij ligt krijgen we in januari eindelijk weer winter met sneeuw en ijs…. Laat de winterpret maar beginnen!

ps2, de foto's: het kerstkleed wat mijn moeder voor de pony's heeft gemaakt, helaas door de ziekte van Erna dus niet mee gereden.... de gekleurde eieren van eigen kippen, we hebben onze eigen kippen eieren laten uitbroeden van kippen die verschillende kleuren leggen.... toch een feestje zo'n doosje eitjes. Gezellig met de familie aan het kerstdiner, en natuurlijk lassen met Gerard. Je begint de contouren al te zien.