gewoon wat gewauwel tussen hemel en aarde

De atheïst in mij werd vandaag weer even aan de kant gezet... iemand had een blog uit mei geliket en nieuwsgierig als ik was las ik deze terug... overmand door emoties probeer ik de juiste woorden te vinden om de tekst te schrijven.  De blog was ik ben niet gek, ik ben een vliegtuig en in die blog vertelde ik mezelf dat ik het waard was om voor te vechten en zocht ik alle kracht die ik in me had bij elkaar om één van de moeilijkste dingen te doen die ik moest doen.... een hoorzitting over het vroegere misbruik. Na die blog heb ik uren geschreven aan een betoog en hebben Gerard en ik ook heel wat uren gestopt in het maken van een film waarin we visueel hebben gemaakt hoe het was. We filmden met onze eigen auto op een plek waar het misbruik plaats vond met daarover heen de tekst van mijn therapie. Ook lieten we  de leuke kanten van de dader zien waardoor het zo moeilijk was om het te geloven. Voor die stukken had ik veel kracht en energie nodig. Ik schreef er ook over een lotgenoot die me bij zou staan.... zojuist heb ik de tekst aan haar gemaild.... vrijdag staan we wederom bij het schadefonds... maar dan voor haar. 

De afgelopen maanden was ik zo ontzettend aan het kwakkelen net wel net niet ziek (en als ik dat zo opschrijf dan weet ik dat ik er mag zijn, maar mijn gezondheid valt dan in het niet vergeleken met sommige anderen, dus dat is dan toch weer geluk) dat het best moeilijk was om het vuurtje te laten branden. En dan ineens krijg je zo'n signaal..... een simpel duimpje op je blog, teksten uit je eigen hersenspinsels die je weer onder ogen krijgt, precies op het moment dat je ze nodig hebt. De timing is echt frappant. de zweefteef in mij zet de atheïst aan de kant... zie je wel.... dit is een teken dat je op de juiste weg bent. Je bent precies waar je zijn moet. Je leert de juiste lessen die dit leven je gegeven heeft en daarna kan je weer een stap verder zetten.
 

Fysiek voel ik me momenteel een stuk beter en mijn energie is verbazingwekkend! Ik had al een tijdje het gevoel dat ik verkeerde bacteriën had die ik niet de baas kon, maar zit nu vier dagen aan de antibiotica en ik voel me eigenlijk gewoon fit. Mijn huid hersteld gelukkig goed! Ik zit nog wel onder de rode vlekken en sommige plekken zijn ook nog echt stuk, maar de pijn is nagenoeg verdwenen en de meeste wondjes zijn dicht. Ben wel echt heel blij, denk niet dat ik veel langer had moeten wachten met opstarten. 

Verder vandaag echt een heerlijke dag gehad. Gerard en ik zijn begonnen met een overkapping op de stal. We maken hem van staal, zodat we met een slanke constructie een wat grotere overkapping kunnen overbruggen. Gerard deed vandaag de hand en span diensten en ik zat heerlijk op mijn stoeltje alle door Gerard aangeleverde profielen aan elkaar te lassen. Was leuk om te zien hoe elk profiel een stukje netter werd.  We werken een paar uurtjes per dag en dan is bij mij de energie er wel uit. Zaterdag gaan we weer verder met de eerst staanders. Ik ben zo benieuwd of we dit echt voor elkaar gaan krijgen zoals ik het in mijn hoofd heb. Het is ook wel spannend.... er was een restpartij en dat scheelde echt veel geld.... maar ik twijfel no geen beetje of de profielen sterk genoeg zijn. nou ja.... we gaan het zien. Morgen nog één dagje werken en dan heerlijk kerstvakantie tot 6 januari. 

De beestjes lieten vandaag weer zien waar we het voor doen.... Nhora wilde wel van de wei af, maar Erna had geen zin. Nhora kwam mij dus racend ophalen om te vertellen dat ik Erna moest ophalen..... de hoek van de kas red ik precies en daar aangekomen was Nhora ondertussen al voor me uit geracet om Erna te vertellen dat ze samen terug moesten. Na een paar keer roepen besloot Erna maar om met me mee te gaan en samen raceten ze naar de stal. Nhora ging in de bak nog even verder en dat is hilarisch. je hoeft alleen maar een beetje met je voeten op de grond te stampen en ze vliegt bokkend de hele bak door. Zodra ze klaar is komt ze bij je staan en wil ze overal gekroeld worden. Het was zulk vredig weer vandaag. Weinig wind, alles is redelijk droog, zelfs een waterig zonnetje gezien en eerlijk gezegd, dat is het mooiste weer van de wereld. Niet te zonnig, dat is me te fel licht, niet te nat, geen wind, niet te heet, gewoon lekker. Al met al een dag met een gouden Randje. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan de dag zeven jaar geleden. Precies zeven jaar geleden hebben we mijn allerliefste Loes laten inslapen. Deze dame zit zo diep in mijn hart en mijn ziel verweven. Misschien was zij het wel die het lampje liet branden vandaag.  Tevreden gesteld met wat heerlijk nummers van Blof is de liefde voor het leven weer volledig terug. Mooie gedachten om zo heerlijk te gaan slapen.