geitenpaadjes worden steeds meer googlemaps in kaart

Gedouchte en wel zit ik op de bank in het haardvuur te staren of ik werp een blik naar buiten naar de sneeuwvlokken. Ik was al begonnen aan een blog, maar na een half a-4tje las ik alleen maar een oude zure zeurende vrouw. Dit is niet wie ik ben en al helemaal niet wie ik wil zijn. Het schrijven helpt wel om de geitenpaadjes te ontrafelen en als ik dat ontdek stromen de tranen over mijn wangen en besluit ik opnieuw te beginnen met mijn blog. Ook nu, bij het opnieuw starten van mijn blog en het schrijven van de nieuwe eerste zinnen stromen de tranen over mijn wangen. Ik vermoed dat de overgang hier ook wel mee te maken heeft, want de emoties die ik voel overweldigen me maar als ik nuchter naar mezelf kijk, dan slaan ze bijna nergens op. Bijna is eigenlijk helemaal niet, maar in deze context is bijna een beetje.  Ik moet lachen om mezelf…. Maar spreek mezelf ook streng toe. Ik moet de emoties wel toelaten en niet wegstoppen, Dit is iets van mezelf wat ik echt moet, ook al schreef ik laatst dat ik steeds meer mag van mezelf. Het wegstoppen en vermijden van mijn emoties brengt me tegenwoordig niet zoveel goeds meer. Het brengt met bij een zeurende zure vrouw die ik niet wil zijn. Door mijn emoties weg te stoppen denkt iedereen dat ik boos ben, geïrriteerd, in de controlemodus en ga zo maar door…. Maar ik ben dat eigenlijk allemaal niet… ik ben verdrietig en teleurgesteld, in anderen, maar vooral in mezelf. Mijn gedrag maakt me moeilijk leesbaar en dat maakt dat mensen niet zien dat ik eigenlijk gewoon een knuffel en wat hulp nodig heb. Door dat niet te krijgen wordt ik boos, zuur en ga ik zeuren, zagen en zaniken. En hoewel mijn emoties oprecht en terecht zijn, waar gaan ze nou eigenlijk over…. Ik klaag in mijn hoofd dat mijn lijf het niet doet en ik niet in de sneeuw kon spelen vandaag… dat ik ruzie maak met de mensen om me heen dat ze niet met me in de sneeuw speelden vandaag…. Maar de waarheid is dat er vandaag bij ons nog helemaal niet zoveel sneeuw lag en nog meer… dat ik na twee dagen lascursus (wat overigens weer geweldig was! Zoveel nieuwe dingen weer geleerd!) zo uitgeteld ben, dat ik de hele dag op de bank heb gelegen en steeds tijdens het tv kijken in slaap viel. Ik kan dus iedereen de schuld geven dat ik vandaag niet in de sneeuw heb kunnen spelen, maar de waarheid is dat ik het fysiek helemaal niet aankon. De filmpjes die ik tegen kom op facebook van mensen met shetlanders voor de slee kijk ik met tranen in mijn ogen, het jengelende kind komt naar boven… ik wil dit ook…. Waarom werkt dat stomme lijf nou gewoon niet mee… De jaloezie popt in me naar boven… ik probeer de emoties weg te drukken met gedachten als je kan nu ook een zwerver onder een brug zijn…. Of in Oekraïne waar Rusland net weer de energiecentrale heeft platgebombardeerd… of in een vluchtelingenkamp zitten dat overstroomt… of…. Nou ja, jullie snappen het wel. 

Het realisme dat mijn emoties in perspectief niet zo eerlijk zijn is er echt wel… maar dat neemt niet weg dat de emoties er wel zijn en ze wegdrukken met geitenpaadjes heeft niet zoveel zin. Dat heb ik mijn hele leven gedaan en toen ik nog bruiste van de energie werkte dit prima… stuk of wat kruiwagens stampend wegbrengen naar de tuin en de woede verliet mijn gedachten en mijn lijf en ik kon de mooie dingen weer zien, maar liggend, half slapend op de bank werkt het niet meer… het kanaliseren van mijn emoties gaat niet meer met beweging, maar moet met gedachten ordenen, ze erkennen, plaatsen, accepteren om vervolgens los te kunnen laten. Niet omdat dat van mijn omgeving moet, maar omdat dat van mezelf moet. Ik vind mezelf gewoon niet leuk als ik zo doe en ik wil ook niet vervallen in zo’n persoon. Er zijn nog teveel leuke dingen in het leven, het leven heeft nog teveel te geven om te vervallen in die zure oude vrouw. 

En dus als zus, nichtje en ik de planning doornemen voor het voeren van de dieren geef ik aan, dat als ik boos en geïrriteerd over komt, dat ik overmand ben door emoties. Dat ik geen oplossingen hoef, maar dat ik verdrietig ben en vermoedelijk ook een aanval van overgang heb. We lachen en het lukt ons redelijk om zonder ruzie de agenda’s door te spreken. Op het laatst gaat het toch bijna mis…. Maar het lukt ons om grenzen aan te geven en het niet te laten escaleren. 

Ik schrijf weer verder aan mijn blog en mijmer over vroeger. Als het vroeger sneeuwde lieten we alles los en gingen alleen maar genieten. Urenlange ritten maakten we met de paarden in de sneeuw en het opruimen lieten we een beetje liggen, je kon toch niet zoveel, dus het was heel goed voor de dieren zorgen en genieten van de sneeuw met de paarden en daarna gingen we sleeën en warme chocolademelk drinken. 

Ik heb altijd meer van kou gehouden dan van warmte. Vroeger was ik met -5 lekker in mijn t-shirt aan het uitmesten, van de beweging kreeg ik het altijd warm en als het dan tijd was voor pauze dan trok ik mijn trui weer aan. Tijdens het rijden met de paarden had ik steeds de handschoenen van anderen aan….. niet omdat ik ze nodig had, maar omdat hun koude handschoenen mijn handen koelden en als ik te hete handen kreeg, dan wisselden we weer en had er weer iemand even tijdelijk een warme handschoen.  En elke ochtend als ik de gordijnen opendeed en zag dat er sneeuw lag…. Dan sprong ik mijn bed uit en voelde ik me weer zo blij als een kind. Ik liet alles uit mijn handen vallen om naar stal te gaan en mooie ritten te maken. En als dat klaar was, dan ging er een gewone wandeling achteraan. Soms liep ik gewoon 4km naar stal door de sneeuw omdat dat sneller en makkelijker ging dan fietsen en dan liep ik dat erna weer lekker terug. 

Hoe anders is de realiteit nu. Door te weinig beweging krijg ik het, hoe warm ik me ook kleed, snel koud en hoewel mijn hoofd droomt van al die dingen, doet mijn lijf niet echt mee. Ik weet het wel, en ook dit moet ik leren loslaten, het heeft geen zin om in het verleden te blijven hangen…. Maar het energieverlies is te snel gegaan. Ja we worden allemaal ouder en wat ik 20 jaar geleden kon, kon ik vijf jaar geleden ook niet meer, maar mijn energieverlies is zo naar beneden gekukeld, dat ik dit nog steeds aan het verwerken ben. Ik probeer te leven naar mijn nieuwe energie, te accepteren dat het niet meer is wat het was, te kijken naar wat ik wel kan… maar als dan de reactie van een ooit goede vriend is dat we allemaal ouder worden dan komt het keihard binnen dat er nog steeds zoveel mensen zijn die geen idee hebben hoe ziek ik eigenlijk ben.

Terwijl ik toegeef dat ik nog steeds aan het rouwen ben, juist nu het mijn lievelingsweer is komt het weer keihard boven, maar ik kan ook terugblikken op hoe goed het wel gaat en welke stappen ik al gezet heb in dit rouwproces! Ik ben mijn geitenpaadjes in kaart aan het brengen, zodat ik leer waar ik welke afslagen neem en wat de goede afslagen zijn en wat de slechte. Dat gaat met vallen en opstaan. Soms gelooft mijn omgeving niet dat ik van de vertrouwde paadjes aan het afgaan ben en regelmatig neem ik op automatische piloot de verkeerde afslaag. Maar van onbewust onbekwaam ben ik bewust onbekwaam geworden en soms kom ik er achter dat ik onbewust bekwaam gehandeld heb en lukt het dus ook steeds ietsje beter om bewust bekwaam te handelen…. Waarbij dat laatste echt nog moeilijk is, maar ik probeer het en deze hersenspinsels over geitenpaadjes in kaart brengen  en deze blog helpt me daar goed mee. 

In deze prachtige winterweek wat oude plaatjes van de sneeuw, omdat er nog geen nieuwe gemaakt zijn. Morgen gaan we, als er genoeg sneeuw ligt echt proberen om Nhora voor de slee te zetten. Erna is helaas nog steeds ziek ( en blijft dat vermoedelijk ook nog wel een tijdje en de zorgen daarover zijn ook niet heel goed voor mijn humeur). Hopelijk krijgen jullie deze week een foto van Nhora voor de slee met nichtje erop :D 

ps, ik hou wel van winterweer, maar niet van wintersport... ben doodsbang op ski's, vind het wel prachtig om naar te kijken :D