Bedankt pap

Het is koud in huis, de kachel moet aan, maar ik heb nog geen zin. We hebben gewoon een cv die we aan kunnen zetten, maar ook een houtvergasser (heel weinig uitstoot van fijnstof en andere giftige gassen en heel efficiënt) die naast de ruimte ook een boilervat verwarmd waar we mee douchen en de rest van het huis verwarmen. We kunnen makkelijk aan duurzaam hout komen en dus in de klimaatgekte waar ik voor een deel in mee ga en snap dat niet iedereen op hout kan stoken, verwarmen wij ons huis en ons hart bij het haardvuur. Uren kan ik in de vlammen kijken en genieten van de aangename warmte die de kachel afgeeft. 

Het is vandaag vrijdag de 13e… in dit geval ben ik absoluut niet bijgelovig en deze vrijdag de 13e helemaal niet. Het is de sterfdag van mijn vader…

Mijn gedachten gaan terug in de tijd naar donderdag 11 februari 38 jaar geleden… mijn moeder hangt aan de telefoon als ik tussen de middag thuis kom eten. Het telefoongesprek duurt veel te lang en ik heb veel te vertellen over hoe leuk het is op school, dat we vanmiddag speelgoed mee mogen nemen en morgen vieren we carnaval op school…. Als ik bijna weer naar school moet hangt mijn moeder op en verteld dat oom Ben bij papa’s huis is, maar dat papa daar niet is. Papa is weggelopen.

Mijn ouders zijn inmiddels bijna vier jaar gescheiden en ik vind het een zegen. Iedereen is er een stuk vrolijker op geworden en het leven is leuk. Immers vanmiddag met de barbies naar school en morgen carnaval.

Verdwaast hoor ik mijn moeders verhaal en ga ik naar school met de barbies spelen. Ik fluister mijn vriendinnetje in dat mijn vader is weggelopen en dat ik niet zo goed weet wat ik voel. Als andere kinderen me lastig vallen beschermd ze mij en houdt ze iedereen uit mijn buurt.

Op donderdag zijn we altijd bij papa omdat mama werkt in het ziekenhuis. De buurvrouw daar wil wel oppassen en ik geloof dat mijn oom er ook is, maar dat weet ik niet zeker. 

De volwassen proberen open te vertellen wat er is gebeurd, maar niet alle details worden gegeven. Wat me bij blijft is dat papa erg verdrietig is en in de war. Het enige wat ik verder nog weet van die dag is dat ik heel bang ben dat mijn vader gek geworden is en doorgedraaid thuis komt en ik hem niet kan kalmeren. Het buurmeisje stelt me gerust en zegt dat hij dat vast niet zal doen. 

De volgende dag vieren we carnaval op school en verdrietig en verward begint daarna de vakantie. Als we zaterdagmiddag 13 februari met zijn allen op de bank zitten worden we gebeld door oom Ben…. Papa is dood, het is vrijwel zeker dat hij het is, maar oom Ben gaat met de politie hem identificeren. Ergens in de verlaten en uitgestrekte bossen van Flevoland heeft hij zichzelf van het leven beroofd. Op basis van een tankbonnetje weten we dat hij vrijdags nog leefde. Geen Kanker, maar wel een kankerzooi. Ik was 10 toen mijn vader overleed en nu 38 jaar later heb ik weer tranen om het verlies. 

Dit jaar zijn de tranen wel anders. Ik rouw al lang niet meer om mijn vader. Ik begrijp het en ik heb hem lang geleden al vergeven.  Ik rouw dit jaar om mezelf.

De traumabehandeling vorig jaar heeft me geleerd om niet meer bang te zijn voor mijn angsten. Ik mag er zijn, ik mag er staan en ik mag trots zijn op mezelf. 

Vandaag voel ik de angsten rondom mijn vaders sterven. Ik mag huilen om dat kleine meisje en ik mag haar troosten. De kachel is nog uit, maar de volwassen ik mag het kind in mij omarmen, verwarmen en beschermen. Ik hoef me niet meer groot te houden, ik heb al lang bewezen wat je niet stuk maakt, maakt je sterker.

Ik ben weer in het heden. Ik mis Timo, ik denk aan mijn vriend die probeert zonder zijn moeder te overleven. Ik denk aan tante L die met 97 jaar haar leven voltooid vond.

Ik mis Ernie, die me elke dag liet lachen en ik denk aan nieuwe Sam die nu al een grote knuffelbeer is. Ik denk aan Nhora die niet van knuffelen houdt, maar zich ook een beetje buitengesloten voelt. 

Ik denk aan mezelf hoe ik me altijd voordeed als iemand die niet van knuffelen hield en zich daardoor altijd buiten gesloten voelde.

Maar het verleden is het verleden en we leven in het nu. En in het nu kan ik ontvangen, bewust ontvangen en kan ik uiten. Bewust uiten en wat een verademing is dat!

Als mijn leven dan een zware reis is geweest van worstelingen, die ervoor zorgen dat ik met 48 rust en acceptatie vind en vertrouwen dat ik elke storm kan doorstaan, dan is dat leven het waard geweest. 

Gisteren had ik een kennismakingsgesprek met mijn nieuwe afdelingshoofd en tijdelijke teamleider (mijn eigen is helaas door ziekte langdurig uitgevallen). De tweede had ik al via teams gezien maar nu voor het eerst live. 

In een notendop vertel ik mijn leven. Ik stel me kwetsbaar op ik hoef mezelf niet meer groter voor te doen dan ik ben. Ten eerste ben ik al groot genoeg van mezelf maar ik leer ook dat kwetsbaarheid ook verbinding kan geven. 

Ik denk na over die laatste zin, maar dit klopt niet. Ik liet geen kwetsbaarheid zien… ik liet zien dat ik veel gezien heb van de wereld, dat ik veel verdriet heb gekend, maar dat dat verdriet mij niet klein heeft gekregen. 

Ik vertel dat ik medeleven en passie ken. Maar ook dat ik van een MT verwacht dat zij dat ook laten zien. Dat regeren vooruitzien is, maar dat betekend niet dat je je personeel klein moet houden. Tijdens de nieuwjaarstoespraak werd verteld dat we onze vrijheid kwijt raken en dat MT gaat prioriteren en bepalen, daarna kwam er stoom uit mijn oren en hoorde ik niks meer. We hebben het uitgepraat, de hand geschut en een streep eronder gezet. 

Het verkeerde begin eindige in een open gesprek waarin we meer op één lijn blijken te zitten dan in eerste instantie leek te zijn. 

Voor het gesprek was ik onzeker. Ik wilde mijn onvrede over de nieuwjaarstoespraak meegeven, maar ook vertellen dat ik beleid wil maken dat er nu nog niet is om te zorgen dat natuur beter geborgd gaat worden en we minder hinder hebben van de wetgeving met daarbij minder risico’s in projecten. Daarvoor wilde ik toestemming krijgen om in klein comité een presentatie geven aan een paar teamleiders in de hoop dat zij de noodzaak zien om dit verder te ontwikkelen. Zou ik genoeg tact hebben om dit beide in één gesprek te hebben?

Na de onvrede geuit te hebben over de toespraak gingen we door naar de inhoud en daar bleek, dat al mijn werk de afgelopen jaren goed is binnen gekomen. Ze zien de risico’s, maar weten niet hoe ze het moeten oplossen… en dus mag ik op korte termijn voor het gehele MT een presentatie geven met mijn visie, wensen en potentiële oplossingen. Want mijn ideeën en wensen blijken perfect te passen in de boodschap die mijn afdelingshoofd probeerde te geven. Namelijk dat sommige problemen zo groot zijn dat ze vragen om een structurele aanpak en niet in de complexiteit van een project. Met inhoud naar boven om dan organisatie breed keuzes te maken.

Het is spannend… mijn nieuwe klus is groot! Ik weet dat ik het kan, ik weet dat ik de kennis heb, ik weet dat ik het juiste doe. Ik heb vertrouwen in mezelf!!! Maar het is ook spannend…. Ik moet nu mensen overtuigen die niet onder doen voor mij… die eigen meningen hebben, eigen wensen hebben, eigen agenda’s hebben. 

Ik vind het geweldig… ik mag alles van mezelf hier in stoppen. Voor het eerst hoef ik me niet groot te houden, maar mag ik gewoon groots zijn. Niet groots in arrogante zin. Een schoonmaker die elke dag de troep van een ander opruimt vind ik grootser dan wat ik ga doen. Maar groots in de zin dat ik mezelf mag uitdagen, dat ik mezelf mag en kan ontwikkelen, dat ik me MAG inzetten voor een betere maatschappij… 

Dat ik in verbinding mag staan met mezelf en mijn omgeving. 

Lang was ik bang om mijn vader achterna te gaan. Niet dat ik ooit het lef heb gehad om een einde aan mijn eigen leven te maken zoals hij dat deed. Maar ik was wel bang dat de chaos in zijn hoofd en leven in mijn leven zouden doorwerken. Heel hard heb ik gevochten om deze angsten geen waarheid te laten worden. Heel hard heb ik gevochten om mezelf te vinden. En ondanks dat veel ellende begint bij het gedrag van mijn vader ben ik ook trots op die genen. Het was niet makkelijk, maar toch… als hij nog had geleefd had ik hem waarschijnlijk niet meer gezien bij leven… wat je niet stuk maakt, maakt je sterker en dat deed je.

Pap… Bedankt!

Ik mis je nog steeds …

Voor altijd in mijn hart <3

ps, op de foto onze nieuwe Sam met Quick de geit... beiden houden heel veel van knuffelen <3