La Belle Epoque

Bij het typen van de titel komt een herinnering naar boven van de manege waar ik vroeger reed die Belle Epoque heette… ik wist tot vandaag niet wat het betekende, maar nu aan het begin van mijn blog komen de mooie herinneringen aan de manege naar boven, naar Frans de eigenaar die me veel geleerd heeft. Cru feitje… zijn vrouw overleed op te jonge leeftijd aan kanker…. 

We keken vanavond de seizoensfinale van Emily in Paris. Een heerlijke zoetsappige serie die lekker wegkijkt, vol zit met clichés en verkeerde interpretaties, maar ook met mooie locaties, leuke verhaallijnen en verborgen grappen. 

Vandaag werd de periode La Belle Epoque, de mooie periode, benoemd. Mijn letterlijke woorden tegen Gerard waren, ik zit nu in mijn Belle Epoque. Want ondanks alle frustraties ben ik ook blij met mezelf en mijn leven.

Nog nooit heb ik zo lekker in mijn vel gezeten als nu, ondanks de beperkingen. Ik leef bewust, geniet van de momenten, ben trots op de dingen die goed gaan en accepteer zonder oordeel (meestal tenminste) de dingen die niet goed gaan. Er heerst een enorme rust in mijn geest en die zorgt voor vernieuwde creativiteit. 

Zo ben ik bijvoorbeeld ’s avonds vaak te moe om te koken…. Maar als ik ’s ochtends twee uurtjes (van ca. 10-12uur) thuis gewerkt heb, heb ik nog wel energie om een creatieve, gezonde, simpele en vooral lekkere lunch te maken. En dus, hoe simpel ook ben ik eindelijk weer een beetje aan het koken. Vandaag was het een gezonde kant en klare linzensoep van de soepfabriek, een tosti en een bieten/geitenkaas salade en dat mooi op gemaakt op een bordje met nog wat druiven erbij.  Simpel, eenvoudig, gezond en lekker, maar vooral trots, dat ik van eten weer een klein feestje maak en eten voedsel is ipv vulling. 

Als we de tv uitzetten gaan de laptops aan en ik google op La Belle Epoque en hoe vreemd mijn woorden in eerste instantie ook klinken, hoe meer blijkt dat mijn intuïtie me niet in de steek heeft gelaten. Misschien is intuïtie niet de juiste term, misschien is het gewoon ergens in de hersenen opgeslagen kennis die je niet paraat hebt, maar onbewust wel gebruikt… in ieder geval de periode La Belle Epoque past heel goed bij mij. 

De periode wordt gekenmerkt door ontwikkeling, vernieuwing, creativiteit, gevoel vast leggen, een rijke periode, maar niet voor de rijken, maar voor Jan Modaal. Denk aan de industriële revolutie, het Impressionisme, de Jugendstil en Art deco.

Bouwen, genieten, stemrecht voor vrouwen, de ansichtkaarten van Mr Willy…. Niet om Zweef zijn rol over te nemen, maar om de nagedachtenis en het erfgoed van Zweef levend te houden.

 Als ik dit lees, dan zie ik mezelf zo rondlopen in die periode en zie ik kunst en bouwstijlen en een emotie die past bij mijn karakter, dromen en wensen. 

 Het was ook een periode van gewapende vrede…. De vetes waren niet uitgesproken maar wel naar de achtergrond gedrukt. Immers de vetes stonden de vooruitgang in de weg en dus deed men of ze niet bestonden. Deze periode kwam abrupt ten einde door het begin van de 1e wereldoorlog… en ook daar is het synoniem met mijn leven. 

De Wait en See fase is de gewapende vrede met de kanker en die zal vroeg of laat abrupt ten einde komen doordat de kankercellen de overhand nemen en mijn lijf met hulp van de behandeling de strijd aan moeten gaan met de kanker. De vete is er nog, hij is niet opgelost, maar sluimert in mijn lijf tot de eerste wereldoorlog uit gaat breken.

Maar is het ondanks of juist door de sluimerende vete dat ik dit als mijn mooiste periode zie?

Er is rust en bezinning waardoor ik me sterker voel dan ooit. 

Voor het eerst krijgt mijn innerlijke stem het recht om zich uit te spreken in plaats van te voldoen aan het keurslijf waarin ik mezelf heb gezet. 

De creativiteit voert hoogtij met het leren lassen, bouwen en ontwikkelen. Een gevoel van weldaad en weelde vervult mij.

Sinds ik ziek ben hou ik nog meer van het impressionisme… ik snap de schilders uit die tijd, die de keurslijven ontvluchtten en de emoties en het gevoel van het moment probeerden vast te leggen. Ze schilderden snel en het gaat niet om details, maar om kleur en beleving. 

Het besef dat het leven eindig is en dat je moet genieten in het moment. De kleuren en momenten worden versterkt door de vermoeidheid die mijn leven trager laten verlopen en intens en bewust geniet ik van de prachtige kleuren en lichtinvallen die de verschillende momenten met zich mee brengen. Het licht door de bomen, de ontluikende knoppen aan de bomen en de subtiele communicatie tussen de dieren op stal. 

Gerard houdt ontzettend van stinzenplanten en voor zijn 60e verjaardag heeft hij van veel mensen allemaal bolletjes gekregen met vooral sneeuwklokjes omdat dat zijn favorieten zijn. 

Nieuwsgierig zoek ik naar het sneeuwklokje op internet en het blijkt dat Eli Heimans, samen met J.P Thijsse de grondlegger van de moderne ecologie, de eerste was die het sneeuwklokje in Nederland beschreef en vastlegde en hem als vroege voorjaarsbode bestempelde. In het najaar is het bolletje verworden tot een dor en stug bolletje wat je niets zal geven…. Maar in het voorjaar ontluikt het zich als het eerste groen met een prachtig wit fragiel bloemetje en blijkt het plantje sterker dan je denk en voorzien van een ongelofelijke kracht. In de mythologie staat zij voor veerkracht en hoop, een baken van positiviteit…. De voorbode voor de lente.

Het sneeuwklokje begint met één enkel bolletje, maar met haar kracht ontwikkeld zij zich met de tijd tot een grote groep kleine kwetsbare bloemetjes, elk met hun eigen pracht en praal, maar onderling met elkaar verbonden tot een grote groep onverwoestbare bolletjes. 

Gisteren zag ik het eerste sneeuwklokje

dat het er maar snel meer mogen worden

La Belle Epoque