De stroming van de rivier: Energie gaat nooit verloren

Ik lees de blogs van Willy en Hebe en ben trots dat ik daar deel van uit mag maken. 

Gisteren was top! Ik zat vol goede energie en ik kreeg die energie ook terug van de anderen. 

Ik had me goed voorbereid op de Kamanido bij mij thuis. Als een mantra beval ik mezelf dat het huis en de tuin niet perfect op geruimd moesten zijn. En hulp gevraagd om dingen te doen die ik zelf niet kon of wilde, zodat ik zelf de dingen kon doen waar ik blij van werd. 

En oh wat werd ik blij van deze bijeenkomst. Iedereen had zich uitgesloofd om er wat van te maken en hoewel het niet mijn feestje was, mocht ik wel gastvrouw zijn en wat geniet ik van die rol!

Het raakt me als ik het zo opschrijf…. Veilig in een word-bestandje trouwens, want de woorden van Clemence schieten door mijn hoofd… heb het zelf ook wel een paar keer gehad. Heb je een prachtige blog geschreven vol ziel en zaligheid…. Gaat er iets mis met uploaden…. En poef blog weg…. Als de goudvis van professor Slakhoorn toen de maakster overleed…. Mijn hoofd maakt nu een heel leuk grapje, maar voor iedereen die Harry Potter niet ontelbaar keer gezien heeft, heeft geen idee waar ik het over heb…  en eigenlijk is het fragment helemaal niet zo leuk…. Want Slakhoorn verteld Harry in het fragment dat de goudvis een gift was van zijn moeder aan hem, en het mooiste cadeau wat hij ooit had… toen zij overleed verdween de goudvis. 

En zo is het ook met ziek zijn en juist daarom is het zo belangrijk om gelijk gestemde te hebben, lotgenoten die voor je zorgen, zonder dat ze over hun eigen grenzen gaan. Waar je kan zeggen, vandaag ben ik te ziek, ik probeer het volgende keer. Of waar je zegt, ik kom niet meer terug na bezoek aan de pony’s of waar je zegt ik ben eigenlijk te moe en ik zeg blijf maar lekker thuis even rusten op de zetel om bij te tanken. 

We snappen de emoties… de vermoeidheid en zoals Hebe schreef, samen zijn we één.

Ik heb het al vaak gezegd, ik mocht nooit zijn… behalve als bij de dieren was. Bij de paarden was ik mezelf en mocht ik mezelf zijn. Mijn lieve Loes was mijn alles, maar voor die liefde betaalde ik ook een hoge prijs en heb ik me lang schuldig gevoeld aan het misbruik. Gelukkig weet ik nu dat het andersom was… de dader misbruikte niet alleen mij, maar ook mijn liefde voor de paarden en het intense verdriet om mijn vader en wist het zo te doen, dat het leek alsof ik toestemde dat hij als een jager op mij mocht jagen en mijn kwetsbaarheid was zijn trofee.

Door ziek te worden mocht ik eindelijk helen. En helen deed ik niet alleen in de roedel, maar helen deed ik ook op stal. Waar Erna niet alleen Nhora begeleidde en zekerheid gaf, maar ook mij. 

Het verlies van Erna is er niet alleen bij ons. Ook Nhora rouwt…. Ze is haar leidster en zekerheid kwijt. Waar zus vaak zei dat Nhora de baas was, zat ik vaak uren tussen de paarden uit te rusten en zag ik dat het Erna was die de eigenlijke baas was. Ja, Nhora was sterker en eiste vaak te de ruimte op, maar Erna was heel duidelijk als ze niet wilde wijken en dan toonde Nhora haar ware plaats… Ze werden door ons verplicht samen te wonen, maar de twee merries kregen een band en nu Erna is gestorven voelt Nhora zich alleen. Ze mist Erna, maar mist ook haar leidster, de oude wijze merrie die haar opleidde.  Langzaam begint ze Sam te accepteren, niet omdat hij niet leuk is, dat zien we heus wel, maar ze is onzeker. Onzeker over haar verdriet en onzeker over haar nieuwe hogere rang in de kudde, maar ook onzeker omdat zij niet langer diegene is die wordt opgeleid, maar nu moet opleiden. 

Gisteren met de kamanido gingen we even kijken op stal en daar gebeurde zoiets moois. Hebe liep vol enthousiasme de bak binnen, maar vond de pony’s eigenlijk heel eng. Ik had het eerst helemaal niet in de gaten, en lette ook niet op. De dieren zijn super braaf en lief, dus ik dacht geen seconde dat er iets ging gebeuren. Nhora vond de groep reuze interessant, maar had vooral oog voor Hebe. Zachtjes, nieuwsgierig, vriendelijk voelde ze de angst van Hebe tot ze ging ontspannen. Het was prachtig om te zien. Dank je wel Hebe, ik hoop dat jij er ook zo mooi op terugkijkt!

Vandaag zoals verwacht een offdag. Gezellig met poetsmeisje wel de hele dag naar stal, maar verder met de overkapping omdat ik vakantie heb ging hem niet worden. Dus gewoon naar stal. Poetsmeisje was van plan om te gaan poetsen met borstels, maar eigenlijk zijn we daar nooit aan toe gekomen. 

We zaten heerlijk op een stoeltje tussen de pony’s en na een tijdje kwam Nhora die niet van poetsen houdt bij me. Eerste de bekende plekjes die ze even wel lekker vond, maar langzaam aan ging ze helemaal in de ontspanning en liet ze los. We raakten aan de praat over Erna, loslaten, toelaten en er was zo’n diepe intense verbindingen tussen ons. 

Zonder woorden communiceerde we met elkaar.

Stilstaand dansten we in stilte om elkaar heen.

Elkaar aanrakend werd onze energie met elkaar verbonden

De tijd stond stil en even waren we samen één

De eerste energie die Nhora en ik met elkaar deelden was digitaal… haar vorige eigenaresse zei dat  een pony te koop had, mits ze een goed huis vond… .ik wist het meteen. 

De tweede energie was bij onze fysieke ontmoeting… ik wist meteen ze gaat mee. Ze is bijzonder, ze hoort bij mij. 

De energie van vandaag bevestigde het gevoel dat ik 2,5 jaar geleden had. Deze pony is bijzonder en haar energie past bij mij, hoort bij mij.

Waar de paarden in het verleden noodzakelijk waren om te overleven, immers alleen daar kon ik loslaten en mezelf zijn….. zijn de paarden in het heden… ja wat zijn ze eigenlijk in het heden… 

De liefde voor dieren is groots, niet omdat ik niets anders heb, maar omdat deze zo puur en oprecht is. Dieren hebben geen verborgen agenda en spiegelen wat jij geeft. 

Vandaag zittend op mijn zetel bij de pony’s voelde ik mij compleet in het hier en nu. De zetel kies ik bewust. Het prachtige Vlaamse accent van Mr Willy verzacht de harde Nederlandse tonen. Ik ben trots op mijn Amsterdamse basis en mijn oost Gelderse roots, maar de Vlaamse taal zingt en zo zingen de woorden met een vleugje Vlaams door mijn hoofd en hoor ik de woorden van Mr Willy… 

Bij lotgenoten mag je gewoon zijn.

En dat maakt de verbinding met de dieren en de lotgenoten. Je mag gewoon zijn en druk pratend of stil zwijgend wissel je energie uit en hoewel het energie kost, geeft het ook energie, want je weet.. energie gaat nooit verloren en ik ben niet alleen, ik hoef het niet alleen te doen er zijn mensen om me heen die me zien, me herkennen en me begrijpen. En ook al kennen we elkaar vooral digitaal… we verbinden samen onze energie, we breken muurtjes af en vinden elkaar.

Gisteren kreeg ik één van de mooiste cadeaus ooit… een poster met mij als stripheld die vecht voor het leven en overwint. Zonder te vragen kreeg ik zomaar van ‘vreemde’ lotgenoten de erkenning waar ik mijn hele leven al naar zoek.

Het is niet eerlijk naar de mensen om mij heen om te zeggen dat ik die erkenning niet eerder kreeg…. Gerard vind de poster geweldig! En is altijd al zo trost op mij geweest. Ik laat vrienden een voorproefje zien en ze herkennen me als de strijder die wordt afgebeeld. 

Tijdens de vele rustpauzes bij het schrijven van deze blog overdenk ik mijn leven. De pieken en dalen komen allemaal voorbij maar wat vooral overheerst is toch dankbaarheid. Ik heb zoveel om dankbaar te zijn. Ik wil nog lang niet sterven, ik heb immers nog veel te veel om voor te leven en nog veel meer klusjes om af te maken en er is nog genoeg te lachen en te leren. 

Maar het leven is eindig voor ons allemaal… het was cru om gisteren te ervaren dat er vele deelnemers van eerdere kamanido’s er niet meer zijn… het was fijn om te ervaren dat er nieuw bloed binnen komt. 

In de cyclus van het leven wordt de energie doorgegeven, blijft hij continu stromen, veranderen, maar energie gaat nooit verloren.

Het is aan ons om te bepalen wat we doen met de ons gegeven energie en waar we die heen sturen. 

Wat een zegen dat ik op relatief jonge leeftijd me zo zen en één met mijn leven mag voelen. En Nee, dat betekend niet dat er niet gehuild mag worden of dat het altijd makkelijk gaat…. Want ik blijf ook ik en heb nog genoeg worstelingen te overwinnen, maar toch voel ik me één met mijn leven. 

Bedankt!

Ik lees mijn blog terug en besef hij is nog niet af.  Ik voel de tijd tussen de verhalen, de lengte van de tussenpozen bij de woorden die vloeien. Niet samenhangend, niet chronologisch en toch één verhaal. Een onaf verhaal met open eindjes, omdat elk open eindje een overdenking opriep en een nieuw verhaal begint. 

Ik was om 23.00 al op 2/3 van mijn blog zei ik tegen Gerard… ik kom ook zo naar boven, nog even de laatste alinea afschrijven… inmiddels is het twaalf uur en ik schrijf en mijmer weer verder

Maar de blog is nog steeds niet af. Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Niet erg… niet pijnlijk, niet rauw… wel puur…. Oprecht en gewoon in het hier en nu….

Ik werd ook oprecht geprikkeld door Willy…. Hij stimuleerde mij om toch te schrijven vandaag….

Het gespring van tak naar tak is omdat ik probeer te omschrijven hoe ik vandaag fysiek totaal uitgeblust door de kanker  in de verbinding kwam met intens geluk in het hier en nu. 

Ziek zijn brengt zoveel vloekwoorden naar boven vanwege pijn in het lijf, helse pijnen die niet stoppen. Onzekerheden, angsten, vermoeidheid, frustraties naar omgeving, of artsen en ander verplegend personeel die jou wel helpen, maar niet in jou schoenen staan… 

Maar ziek zijn brengt ook verbinding… diepe intense verbinding als je maar open staat om de muren af te breken zodat de energie kan stromen en je die kan ontvangen en doorgeven, want alleen als je dat doet blijft de energie stromen en kan deze in positieve vorm blijven bestaan… 

Ik geniet van de stilte voor de storm. Er staan mij nog zware jaren te wachten... met meer klachten, minder energie, behandelingen en ziekehuis in en uit.... maar nu zit ik het oog van de orkaan en lijkt alle ellende ver weg en staat de wereld even stil.

Mag ik op adem komen

Mag ik genieten in het hier en nu

En terwijl ik die laatste woorden schrijf voel ik dat ik eindelijk mag in plaats van moet

Ik heb een steen verlegd
In een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier, hou je niet tegen
Het water vindt er altijd een weg omheen 

Misschien eens gevuld, door sneeuw en regen
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
Om hem dan glad en rond gesleten
Te laten rusten in de luwte van de zee 

Ik heb een steen verlegd
In een rivier op aarde
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
Omdat door het verleggen van die ene steen
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan