Pffff ... emoties..

Dinsdag 2 september 2025.

Tijdens mijn werk gaat het steeds beter. Ik haal er veel positieve afleiding uit. Mede doordat mijn lichamelijke klachten iets minder zijn, waardoor ik minder herinnerd word aan mijn operatie. Ik schoot wel ff vol toen ik bij een cliënt aan bed zat die in korte tijd van fit, naar diagnose uitgezaaide kanker,  naar euthanasie gaat. Dat kan ik nog niet handelen. Het woord kanker of er alleen al aan denken maakt mij verdrietig. Zo gauw ik thuis kom en alleen ben word ik nog met regelmaat emotioneel. Alleen zijn, zet mij aan tot malen...wat is me allemaal overkomen? Hoe zal het over een tijd met me gaan?,  Worden de lichamelijke en mentale klachten minder?, hopelijk keert de kanker niet terug..  en dan nog de problemen rondom mijn zoon die de energie uit mijn lijf zuigt.  Er wordt geopperd met iemand te gaan praten, maar dat lost toch niks op. De problemen worden er niet door opgelost. Niemand begrijpt wat ik nu meemaak dus wat heb ik eraan....