Op en af.

Zaterdag 8 maart 2025.

Het gaat hier een beetje op en af. Het ene moment, blij hoe het nu gaat, het andere moment verdrietig door de spanningen en angst van de afgelopen tijd en de angst voor wat komen gaat. Die schone snijrand op minder dan 1mm en daarom een close folow-up in zkh, zo vermeld in mijn dossier, vind ik beangstigend. Het maakt de komende controles toch meer beladen. Je bent sowieso het vertrouwen kwijt in je lichaam. Ik kon altijd heel de wereld aan..dacht ik. Maar ik voel me nu toch heel klein, nu ik weet dat het zo met je gedaan kan zijn. Dat maakt mij verdrietig. Die vrolijke spontane meid, die altijd in is voor een grapje, is even ver te zoeken in mij. En in hoeverre zal de pijn verbeteren? Ik heb deze week mijn vracht aan pijnmedicatie al een stuk weten te minderen, dus dat gaat de goede kant op. Ik heb nog last van binnenkant rechter dijbeen en zwelling re-lies, dat wel al wat verbeterd is, maar het blijft pijnlijk aan de liezen. Onderuit gezakt op de bank zitten lukt wel, maar op een stoel zitten is een no-go. Ik moet losse kleding dragen, is anders niet te hebben aan mijn onderkantje. Ik loop thuis nog steeds in mijn nachthemd met wijde short pyama broekje. Voor als ik de deur uit ga, kreeg ik van het ziekenhuis een oude kussensloop mee om repen van te knippen voor in je ondergoed. Nooit gedacht dat ik buiten rond zou drentelen met een stuk kussensloop tussen mijn benen. Maar het zit zacht en comfortabel. ' s nachts nog steeds op advies en ook omdat ik het niet kan verdragen slapen in mijn blote konnie. Ik vraag me af of ik ooit nog een spijkerbroek kan verdragen, of fietsen...