En toen was het stil..
Maandag 14 april 2025
De stroom van appjes en kaarten stopt ineens. De wereld gaat weer door alsof er niks is gebeurd. Maar ik ben niet meer dezelfde als dat ik was. Mijn vertrouwen in mezelf is weg. Een van de weinige die ik nog durfde te vertrouwen kan ik ook niet meer vertrouwen... mezelf. Het blije ei wat ik altijd was is weg door alles wat ik heb meegemaakt, rondom de kanker en door de problemen met mijn drugsverslaafde zoon. Ik ben sinds afgelopen week boventallig aan het meelopen met een collega in de wijkzorg. Dat wilde ik zelf. Wat afleiding zal mij goed doen, in plaats van de hele dag zitten sippen op de bank. Mijn verzuimcoach vind het niet professioneel om het over jezelf te hebben bij cliënten. Ik snap natuurlijk zelf ook wel, dat je niet heel je hebben en houden moet delen met je cliënten en dat je niet zelf als een emotioneel wrak bij hen binnenkomt. Maar toch vind ik het moeilijk als cliënten aan mij vragen...:" Had je het in je rug? " Of, " Ik ben zo blij je weer te zien !" Of ze zeggen..:" Zo ziek was je schijnbaar ook weer niet, omdat ik je laatst in de winkel zag!" Ik ben ook maar een mens dus vind ik het op zulke momenten moeilijk om mijn emoties de baas te blijven. Ook thuis heb ik nog met regelmaat een jankdag. Ik denk dan...Waarom??! Je bent kankervrij verklaard, kop op!! Maar ondanks, ben ik veel verdrietig. Ook omwille mijn zoon, die nu op straat zwerft... En het kankervrij zijn op minder dan 1 mm blijft ook aan me knagen. Minder dan 1 mm... Je ziet het niet eens zonder bril. Ik heb last van enge gedachten die 's nachts mijn droom bepalen, waardoor ik weer vroeg wakker ben. Ook lichamelijk ben ik nog niet de oude. Mijn onderkantje voelt aan als een plank. Het voelt nog steeds doods aan en de zwelling van onderbuik en liezen, is ondanks dat ik wijd ondergoed draag, wel iets minder, maar nog steeds aanwezig. Opgezette buik en opgeblazen gevoel, vooral op het einde van de dag. Verder gaat het steeds beter. Ik heb zelfs al een stuk gefietst. Daarna is het doffe gevoel wel een stuk erger maar ja, dat trekt weer weg. Dadelijk telefonisch consult en 1 mei echo van de liezen... blijft spannend... ik probeer ondanks, nog meer van het leven te genieten, dan wat ik al deed. Meer kunnen we niet doen.