Machteloos.

Januari 2025. Hoe slecht kan het nieuwe jaar beginnen. Diagnose vulvakanker. 8 januari kreeg ik dit te horen, de uitslag van het op 27 december genomen biopt waarbij de verdoving dusdanig niet was ingewerkt dat het een erg pijnlijke ervaring was. Ik voelde mij wit wegtrekken en ik werd misselijk en draaierig, het zweet brak me aan alle kanten uit. Het bloedde ontzettend. Ik kreeg een dot gazen ertegen en kon naar huis. De klachten begonnen in de zomer met het krijgen van een kloofje. Dat ging niet weg maar werd groter,  ook na het gebruik van verschillende door de HA voorgeschreven zalfjes. Het werd een branderig erg pijnlijk open wondje langs het plasgaatje, dat groeide met de week. Onuitstaanbaar op een gegeven moment. Dat plassen erg pijnlijk maakte en door de constant aanwezige pijn, werden de dagen en nachten alleen nog maar beheerst door de pijnlijke kanker. De vracht voorgeschreven oxycodon hielp zelfs niet veel. Pijnstilling innemen en koelen met washandjes was het enige waar ik de hele dag en nacht mee doende was om het wat draaglijk te maken. Of ze met een mes in je kruis staken, je in je kruis stampte. Ik werd doorgestuurd van huisarts naar streekzkh, naar gespecialiseerd zkh vanwege behandeling alleen plaats vind in gespecialiseerde academische ziekenhuizen. Daar ben ik 11 februari geopereerd.  De tumor is ruim weggesneden en schildwachtklierprocedure beider zijde. Waarbij enkele lymfeklieren in beide liezen zijn verwijderd, om te kijken of daar uitzaaiingen in zaten. 1 dag na de operatie mocht ik naar huis. Dat vond ik best wel eng. Vanwege de ingrijpende operatie en vanwege mijn thuissituatie. Na 1 dag thuis ging het al mis. Terwijl ik in bed lag werd mijn aan drugs verslaafde zoon uit huis gezet door de politie en ambulance personeel vanwege zijn zoveelste psychose aanval door zijn overmatig drugs en alcohol gebruik. Hij was net een maand thuis uit een afkickkliniek. Daar lig je dan belabberd van de operatie en tot niks in staat en moet je dat ook nog ondergaan. Wat voel ik mij ellendig. Ik lig de hele dag in mijn blote kont op een onderlegger,  op advies van het zkh en daarbij, je wil niet eens denken aan het woord onderbroek. Ik moet zeggen dat de stekende pijn die de kanker veroorzaakte meteen weg was na de operatie. Wat een opluchting is dat. Nu nog pijn van de operatie wonden in de liezen en aan mijn onderkantje. Ik flodder tussen door weer wat rond. Waarbij opstaan een erg pijnlijke beweging is en zitten is helemaal niet te doen. Eenmaal overeind lukt schuifelend lopen steeds beter. Nog wel veel pijnstilling. Ik heb vooral last van de hechtingen en zwelling rechts boven mijn lies en rechts aan mijn bont en blauwe onderkantje. Blaaskatheter mocht er na een week uit en dat gaat prima. Nu in afwachting van de uitslag 28 februari, waar ik voor vrees .. daar je veel leest over snijranden waren niet schoon of uitzaaiingen in lieslymfeklieren.  Met vlagen ben ik emotioneel. Het voelt zo machteloos...dat mijn lijf me in de steek laat. Ik er even geen invloed op heb en aan de zijlijn toekijk hoe artsen over mij beslissen. Wel dankbaar dat ze er zijn.  Mijn leven staat nu even stil.....