Wat is je geboortedatum?

24 februari 2025. 

Ik voel me net een wandelende geboortedatum. Zo begint de laatste tijd namelijk overal het gesprek. Bij de huisarts,  dan naar de poli gynaecologie. Daar zit je dan tussen de zwangere vrouwen... Biopt afname,  waar de balie medewerkster erbij werd geroepen voor support, wat overigens niet hielp. Ik hing tegen het plafond van de pijn. Volgens mij was de verdoving nog niet ingewerkt. Doorverwijzing naar gespecialiseerd zkh. Overal begint het met.. "Wat is je geboortedatum?" bij de radioloog,  verpleegkundig specialist, anesthesist, gynaecoloog-oncoloog. De gynaecoloog-oncoloog stelde mij dusdanig gerust dat ik me weer even mens voelde. In je blote kont gaan liggen voor Jan en alleman is toch even een drempel over. Ik ben er ondertussen aan gewend dat ze mij alleen nog maar horizontaal zien zonder onderkleding aan. Ik maak er zelfs grapjes over.  "Wat is je geboortedatum?"  bij de ct scan voor de opsporing van de poortwachtersklieren. Daar kreeg ik spons hartjes in mijn handen gedrukt om in te knijpen tijdens het toedienen van de 4 injecties rond de tumor aan mijn onderkantje. De aangebrachte verdovingszalf had niks uitgehaald,  ik vond het erggg pijnlijk en tranen bleven over mijn wangen stromen. Een half uur lang heb ik huilend naar het plafond liggen staren met de vraag...waarom krijg ik dit ook nog, bovenop de ellende die ik al heb? Al jaren ellende achter de rug vanwege mijn drugsverslaafde zoon.. en nu dit weer! De dag erna moest ik nogmaals een scan waarna lange, pijnlijke uren van wachten volgden in de wachtkamer voor de ok die steeds later werd vanwege uitloop. Kan gebeuren natuurlijk maar ik kon niet meer zitten van de pijn. Eindelijk na 3 uur wachten kreeg ik een bed toegewezen.  En na nogmaals 3 uur wachten, rond 15.00 uur eindelijk de operatie... die eigenlijk in de ochtend zou plaatsvinden. De operatie die vóór mij was, was uitgelopen en voordat ze mijn aders kregen aangeprikt voor 2 infuusnaalden waren we weer een half uur verder. Warme dekens niks hielp. Sta ermee bekend dat ik moeilijk aan te prikken ben helaas..  De dag erna mocht ik naar huis.  Dat deze operatie een hele impact op je heeft staat wel in de zkh folders,  maar in het zkh zelf voelt het meer dat je een van de vele bent.  Ik had een brok in mijn keel en voelde mijn tranen branden toen ik voor het eerst over de afdeling liep met aan het plafond het bordje Catharina kanker instituut gynaecologie-oncologie.. En dat je mensen tegen komt met een koppie haar wat net weer wat begint te groeien. Nu deze week wachten op de uitslag, dat hakt ook in op mijn emoties. Fijn dat ik veel lieve kaartjes en appjes ontvang.  Dat houd mij overeind.