R-DHAP * 2e chemo - dag 4

De kater komt later... nou sterker nog, hij zat gewoon te wachten tot ik gisteravond de zaaldeur uitliep 🐈‍⬛

Ik merkte het gisteren al toen we nog een laatste telefoontje deden voor de nacht. Batterij was sowieso leeg gelopen en dat betekende natuurlijk weinig goeds voor het 2e deel van de cytarabine 's nachts. Het is dan ook een hele slechte nacht geworden.

Toch was de zaalarts optimistisch over een "vandaag al naar huis gaan" ... waardoor ik direct in de stress schoot ... ik was daar praktisch en emotioneel nog niet helemaal aan toe. Dubbel gevoel dus, aan de ene kant fijn dat Fokko goed genoeg leek te zijn om naar huis te mogen, aan de andere kant stonden allerlei beren, gearmd met wat katers, mij vrolijk toe te zwaaien 🫣  Eén en ander was nog afhankelijk van de bloedwaarden. Rond 12.00 uur kwam het verlossende berichtje dat de kater op bed gesprongen bleek te zijn. Fokko voelde zich helemaal niet lekker, had last van een verstopping die zich met movicolon en een klisma nog niet echt in beweging liet zetten, kreeg niets naar binnen... kortom algehele malaise dus. Een complete ommekeer. Op de bloedwaarden na, die bleken in orde 🙏

Voor mij kwam dit niet onverwacht, hooguit de snelheid waarmee zich dit manifesteerde, maar het was wel waar ik hem al maanden voor probeerde te waarschuwen. Maar ja, zijn verweer was "ik heb het nog nooit meegemaakt, dus ik weet niet wat ik kan verwachten". Beeldvorming was hier niet zijn sterkste punt, vandaar dat deze ommezwaai toch behoorlijk rauw op zijn dak kwam.

Dit keer geen 'husband met paal' bij de trap... wel kwam ik Fokko tegen bij de uitgang van zijn kamer. Gezicht verwrongen van de pijn, wist niet waar hij het zoeken moest, terwijl ik nog gekscherend een grapje probeerde te maken " hier is de poes, waar is de kater?". Inmiddels was de verstopping los gekomen, maar nu sloeg "het" op z'n rug. Dat is en blijft z'n zwakke plek en uit ervaring weet ik inmiddels dat hij daarop het eerst onderuit gaat. De pijn was niet te houden en geen enkele beweging/houding gaf ook maar enige verlichting.

Om 16.00 uur pijnstilling gevraagd en om 16.15 uur 2 paracetamol naar binnen gewerkt. Na een klein uurtje begon de pijn iets handelbaarder te worden. Hij had de hele dag nauwelijks gedronken en niets gegeten. Op aandringen toch maar de meegebrachte bottenbouillon slokje voor slokje naar binnen gewerkt. Dat bleek gelukkig wel goed te doen. Toen nog de dexamethason naar binnen en op aanraden van de zuster nog een zakje movicolon. Die laatste, dáár ging hij toch weer raar van kijken 😳 maar nog niet zo raar als toen ze het eten brachten... éten ?? Ik heb niets besteld 🤢 De shoarma, knoflooksaus en rijst met groenten blijven onaangeroerd staan en ik heb in al die tijd nog nooit gezien dat Fokko zijn neus optrok voor eten, maar nú wel. Ik stel voor om droge biscuitjes te halen en dat lijkt hem wel een goed idee, dus hup, op weg naar de winkel, waar ze deze natuurlijk niet hebben 🙆‍♂️
Terug op de kamer ligt mijn lief te slapen, ik laat hem lekker liggen en begin aan mijn blog!

Nog 2, nee nog 1 (!) dag te gaan, morgen mag hij o.o.v. naar huis (en dat past mij ook beter met het weekend voor de deur en even geen verplichtingen van het werk) 4✅️