R-DHAP * 2e chemo - dag 5
Gisteren was dag 5...
De dag waarop Fokko naar huis mocht, dit was al een beetje de verwachting en kwam deze keer niet als een verrassing Donderdagavond heb ik dan ook in een dikke 3 uur (bijna) het hele huis extra goed schoongemaakt. Kasten, schappen en plinten moesten er ook aangeloven, of was het andersom... moest ik eraan geloven?! 🙃
Vrijdagmorgen een berichtje dat de nacht redelijk verlopen was en dat er 's morgens 2 beschuitjes naar binnen gegaan waren. Dat stemde hoopvol. Halverwege de ochtend bevestigde de zaalarts inderdaad het aankomende ontslag later op de dag, zodra ik hem op kon halen.
Uiteraard was ik nog op het werk, na een "raar" begin van de dag... vrijdag de 13e of zoiets... het had gesneeuwd en besloot daarom niet over de kleine weggetjes naar m'n werk te rijden. Onderweg stuitte ik echter op een vastgelopen vrachtwagen, waardoor ik niet meer via de geplande weg mijn route kon vervolgen. Geen probleem - normaal gesproken - gewoon 'even' rechtdoor, rechtsaf en einde weer ergens rechtsaf en dan iets verder weer mijn weg vervolgen. Op de één of andere manier werd ergens de 2e rechtsaf gemist en kwam ik uit bij "hier linksaf, andere mogelijkheid is er niet". Hiervan in de war, raakte ik nog meer in de war en volledig gedesoriënteerd (terwijl ik normaal degene ben met het meeste gevoel voor richting)... reed een straat in, om vervolgens bij iets herkenbaars te constateren dat ik volledig uit de richting zat, in een reflex de auto gekeerd, waarna ik, al knipperend met zijn lichten, een tegenligger tegenkwam... Hoezo knipperen... oh shit, dit is eenrichtingsverkeer 😱 snel doorgereden om uiteindelijk helemaal binnendoor - lees buitenom, allemaal besneeuwde binnendoorweggetjes - naar m'n werk te rijden. Na een klein uurtje gelukkig heelhuids op m'n werk.
Toen het ontslagberichtje kwam spraken we af dat ik hem om 15.00 uur op zou halen. Om 13.30 uur vertrokken van het werk, thuis een extra tas opgehaald, vast de thermostaat omhoog gezet en een muziekje aan, zodat het huis "levend" zou zijn bij thuiskomst.
Bij aankomst in het ziekenhuis werd me wel duidelijk dat ontslag op z'n plaats was. Fokko was blij te mogen vertrekken, dat was het "goede", maar verder was hij nog nauwelijks zichzelf. Ik noemde het minder dan "de helft van zichzelf". Behalve een banaan en een minimale hoeveelheid vocht, was er verder nog niets naar binnen gegaan. Wel een pilletje tegen de misselijkheid voor bij het autorijden. Tja... een vrouw achter het stuur hè 🚗 of toch met een andere reden 🤭
Thuisgekomen eerst alles uitgepakt en meteen ook weer de tas - voor je weet maar 'noo(it)dsituaties - ingepakt. Fokko drentelde wat onwennig door het huis, maar zeker blij weer thuis te zijn 🏡
Even een dutje en daarna voelde hij zich een piep🐀klein beetje beter. De avond verliep rustig, beetje tv gekeken, nog een kop thee voor het slapen gaan en daarna weer samen in één bed 😴. Om 02.00 uur kon Fokko de slaap niet meer vatten, maar na een paracetamol - eerst op de bank, later toch weer in bed - tot 8.00 uur volgehouden en toen eruit, omdat hij zich lichtelijk benauwd begon te voelen. Al met al... ging/gaat het voor de "buitenstaander" best prima 🙏