De rijtest en de musical

Het was weer tijd, de keuring voor het rijbewijs. Nu heb ik tijdens de bestraling en de chemotherapie zelf geen auto gereden. Gewoon simpelweg omdat me dat niet verstandig leek. Ik had zo'n traag brein. Een kennis van mij heeft een autorijschool en ik heb eerst een proefles gedaan. Hij zou een goede inschatting zou kunnen maken of ik weer veilig met de auto op pad zou kunnen. Nadat hij samen met mij een rondje had gereden, had hij mij op het hart gedrukt wel weer te gaan rijden, je kunt het prima! 

Dus, ik heb de gezondheidsverklaring bij het CBR ingevuld (€45,25) en een afspraak gemaakt bij de onafhankelijke neuroloog (€195,-) 

Twee jaar geleden had ik dit ook gedaan, toen zat ik tegenover een, laten we het maar zo noemen, bijzondere arts. Ik had alles naar hem doorgestuurd, hij had zich niet ingelezen, deed een paar simpele testjes (over een lijn lopen en met mijn ogen dicht mijn vinger naar mijn neus brengen) en zei toen:" nou mevrouw, zet u uw bril maar even af en leest u maar even welke letters er hier op mijn mobiel staan (mijn sterkte is -5 en hij zat op twee meter afstand). Ik vertelde heel verbouwereerd dat ik dat niet kon en toen mocht ik mijn bril weer opzetten. Ik werd goed gekeurd en begin december kon ik mijn rijbewijs ophalen. Hij had in het verslag niet vermeld dat ik laat van afasie heb.

Dus toen ik deze keer de medische keuring had gehad (en de arts zei dat hij geen punt zag waarom ik niet kon auto rijden) was ik ook heel verbaasd toen ik gebeld werd door het CBR voor een rijtest. Dikke stress... Lang verhaal kort, deze arts had wel geschreven dat ik afasie heb, dat las het CBR als verandering en dus moest er een rijtest komen. Ik kreeg dezelfde middag nog een mail dat ik goed gekeurd was, maar het is dan toch wel even een traject. €25 voor foto's en een handtekening (ik moest het online regelen) en 52,- voor het rijbewijs en ik kan weer 3 jaar vooruit. 

Sinds september zit ik bij een musical groep. Lekker zingen en dansen. De musical heet Lilly en is door een lid zelf geschreven. En hoe leuk ik het ook vind, er zit ook een confronterende kant aan. De teksten van de nummers die we zingen kan ik maar moeilijk onthouden. Ik heb niet een rol met veel tekst (daar ben ik heel blij mee!). Het dansen is nog moeilijker. Ik heb vroeger bij Center Parcs gewerkt bij het entertainment team, ik zong en danste mee in de avondshows daar. Dat gevoel, het ritme, de snelheid waarmee ik het dansen oppakte, het is weg, gewoon foetsie. En dat frustreert me heel erg! Ik sta te stuntelen en naarmate de avond vordert, gaat het steeds minder goed. Ik heb zelfs moeite met een dansje zoals een achtergrond koortje zou doen.

Ik ben nu heel hard aan het oefenen, maar als het niet goed voelt, dan wil ik eventueel een gesprek aangaan met onze regisseur. Dan zou ik bijvoorbeeld met een aantal dansen niet mee doen en vanuit de coulissen mee kunnen zingen oid. Ik hoop dat hij dat goed vindt. Ik wil er ook niet te lang mee wachten, want dan kan hij me op een plek zetten dat het niet uitmaakt of ik wel of niet mee doen. 

En zo gaat dat dan, nu 3 jaar geleden wist ik nog van niets, in januari kwam ineens de klap, in februari werd ik geopereerd en kon ik bijna niet praten en was ik me niet bewust van mijn lichaam aan de rechterkant. En nu kan ik me weer druk maken over of ik wel mee kan dansen. Als ik even terug denk aan die tijd, dan weet ik dat ik wel al een heel eind ben. Toch voelt het af en toe dubbel. 

Als laatste wil ik iedereen hier een hele fijne kerst toewensen, ik hoop in zo'n goed mogelijke gezondheid en een 2026 met zoveel mogelijke goede scans vol positieve berichten!