Dubbel

De zomervakantie was heerlijk. In Normandië waren de temperaturen over het algemeen best aangenaam. Mijn man had hielspoor dus veel wandelingen maken, ging even niet. Dit tot groot genoegen van onze oudste dochter 😉. Lekker op de camping hangen. Ik merkte toen pas wat echte rust met mij doet. Ik kon bijna alle dagen heel vloeiend spreken. Dat was voor de vakantie wel heel anders. De drukte rondom de musical en de uitvoeringen hadden wel echt een enorme stempel gedrukt op mijn belastbaarheid. (Overigens gingen de uitvoeringen heel goed en was het super leuk om te doen, aankomend seizoen doe ik weer mee)

In augustus zou ik eigenlijk een mri scan moeten krijgen. Ik had tot na onze vakantie nog niets gehoord. Toen ik daar achter aan ging bellen, bleek dat het niet aangevraagd was. Oeps... Uiteindelijk kreeg ik bericht dat ik 24 augustus kom komen. 

Vanwege de vakantie die we hadden gehad en hoe goed ik me ook voelde, was ik totaal niet nerveus. Ook de dagen tot de uitslag had ik eigenlijk nergens last van. De uitslag stond zelfs al 3 dagen later op mijnlumc. Die had ik gelezen en daaruit bleek een stabiel beeld. Er stond dat vergeleken met de vorige scan, er geen verandering te zien was. Wel hadden ze ook terug gekeken naar een scan van april 2025, en vergeleken daarmee waren die witte vlekken wel wat groter geworden. Een minimale toename. Dit zou nog toe te schrijven kunnen worden aan de behandeling. 

Vol vertrouwen gingen mijn man en ik naar binnen. De arts viel (zoals altijd) meteen de deur in huis, de uitslag was goed. Hij liet ook even zien wat het verschil was tussen de scan van augustus 2026 en april 2025.  Bij minimale toename denk ik dan dat het amper te zien is, maar met mijn lekenoog kon ik dat heel goed zien. Wel was dat maar op een aantal (ik weet niet zo goed hoe ik moet noemen) schijfjes te zien, vandaar dat ik denk dat de radioloog dit minimaal noemde. 

De arts legde uit waar het verschil in zit tussen de ene scan van april '25 en nu. Het is als een groeiend kind, als je die elke dag ziet is er geen verschil merkbaar, maar als je dat kind een jaar niet gezien hebt, zie je het lengteverschil. Nou, dat klonk heel logisch. En toen zei hij (een beetje tussen neus en lippen door), als dit nou volgende keer weer groter is geworden, hebben we hier wel een heel ander gesprek. 

Bam!! Weg was het vertrouwen in 1 keer. Daar kwam meteen weer de onzekerheid de hoek omkijken en het gevoel dat ik nu nerveus was voor de volgende scan in februari.... De arts feliciteerde ons met het goede nieuws dat de scan stabiel was. Met een heel dubbel gevoel vertrokken we weer richting huis. 

Nu een paar dagen later is het gevoel gezakt en kijken we weer met alle vertrouwen de toekomst in (voor een half jaar). Het was opieuw  de realisatie dat dit voor de rest van mijn leven zo is.

Mijn man heeft later die dag dr Google gevraagd en die kwam met een hele goede uitleg. Daar waren we ook weer door gerustgesteld. En ja, je moet niet Googlen, in dit geval gaf het toch ook wat duidelijkheid.

Nou ja, aankomende donderdag begint de musical weer, lekker zingen en dansen en net doen alsof er niets aan de hand is. Dat is fijn!