Eenzaam in mijn omarming met uitgezaaide kanker

Eenzaam in mijn omarming met uitgezaaide borstkanker

“Je moet niet continu touwtrekken met de kanker,” werd er tegen me gezegd.
“Af en toe een beetje meevieren.”

Ik begrijp ergens wel wat ermee bedoeld wordt. Dat je niet alleen maar moet vechten. Dat er ook momenten mogen zijn waarop je leeft in plaats van overleeft. Maar eerlijk? Ik vind het allemaal ontzettend moeilijk.

Uitgezaaide borstkanker draag je niet alleen in je lichaam. Het kruipt in alles. In je gedachten, je relaties, je gezin, je toekomstbeeld. Soms voelt het alsof iedereen om mij heen er anders mee omgaat dan ikzelf.

Mijn dochter heeft een progressieve ziekte. Dat verdriet leeft voortdurend naast mijn eigen ziekte. Als moeder wil je beschermen, dragen, oplossen — maar soms sta je machteloos toe te kijken hoe iemand van wie je houdt moet worstelen.

Mijn man bokst overal tegenaan. Tegen de situatie, tegen de onmacht, tegen het leven dat ineens zo anders is geworden dan we hadden gedacht. Ik zie zijn frustratie, zijn verdriet, zijn angst, ook al spreekt hij het misschien niet altijd uit.

En familie… die balanceert tussen uitersten. Sommigen doen alsof er niets aan de hand is. Alsof alles gewoon normaal is gebleven. Alsof ik nog steeds dezelfde toekomst heb als vroeger. Anderen maken zich juist zóveel zorgen dat ik hun angst bijna moet dragen naast die van mezelf.

En ergens daartussen sta ik.

Moe van het sterk zijn. Moe van uitleggen. Moe van mezelf bijeenhouden terwijl ik soms gewoon wil instorten zonder iemand gerust te hoeven stellen.

Want dat is misschien wel het eenzaamste aan ziek zijn: dat iedereen meeleeft op zijn eigen manier, maar niemand echt voelt hoe het ín mij is. Hoe het is om wakker te worden met kanker en ermee te gaan slapen. Hoe het is om tegelijk hoopvol en bang te zijn.

Misschien is dat “een beetje meevieren” niet groots. Misschien zit het in kleine momenten. Een kop koffie in de zon. Een onverwachte lach. Een avond zonder slechte gedachten. Een hand die de mijne vasthoudt zonder iets op te willen lossen.

Ik probeer het. Echt.

Maar soms voelt overleven al als hard genoeg werken.