“Look for the magic in everything.”

Terwijl ik mij probeer te focussen op mijn computerscherm, dwaalt mijn blik steeds af naar buiten. Naar daar waar de wereld is veranderd in een sprookjesachtig witte wereld. De vogels fladderen door de tuin  en weten de verschillende voederhuisjes te vinden. Ik vind het een magnifiek gezicht en kan er dan ook minutenlang naar blijven kijken. Maar hup, terug naar mijn computerscherm, anders gaat het uren duren voordat dit blog op “papier” staat. Mijn eerste blog van dit jaar. Met volop genieten van de feestdagen, de laatste kuur van 2025, goede voornemens voor 2026, heel veel winterpret en ook wel weer de nodige spanningen voor de scan die er aan zit te komen.

De weken rondom de feestdagen vind ik altijd een heerlijke tijd. Waar je ook komt, het is overal genieten met de kerstsfeer. De meeste mensen zijn in deze tijd vaak ook gewoon een stuk vrolijker en vriendelijker. Zelf ben ik druk bezig met het uitzoeken van de kerstcadeautjes, hang de kerstversieringen binnen en buiten op en laat de kerstmuziek de hele dag gezellig door de huiskamer klinken. Ook maak ik dit jaar weer een kerstkaart. Het is een traditie geworden om een groep foto’s van mooie en bijzondere momenten uit het jaar de verzamelen en die op onze kerstkaart bij elkaar te zetten. Tussen de vele vakantiefoto’s zet ik een foto van Bas en mij in het ziekenhuis. Genomen tijdens het inlopen van een kuur die ik kreeg net na een stabiele scanuitslag. Het is zo’n hoogtepunt dat altijd wat dubbel voelt, maar zeker ook thuishoort tussen de andere bijzondere momenten die te zien zijn op de kaart.

Een week voor de kerstdagen moet ik naar het ziekenhuis voor mijn laatste kuur van het jaar. Bepakt met kerstcadeautjes voor mijn oncoloog en favoriete verpleegkundigen stap ik de taxi in en ga op weg. Ik heb er even over na moeten denken wat ik mijn arts en verpleegkundigen dit jaar weer ging geven, maar toen kwam ik tot een cadeautje waarbij ik meteen twee vliegen in een klap kon slaan. Ik heb voor hen stoere sokken bekocht van de Stichting No Guts No Glory. Onder hun witte outfit steken de felroze sokken mooi af. Zo kunnen zij dan in het ziekenhuis mooi extra aandacht vragen voor dit prachtige doel en aan de andere kant draag ik met de aankoop weer bij aan het kunnen organiseren van de muzikale wensen die de stichting vervult. Natuurlijk blijven het ook gewoon dames en wie houdt er nou niet van chocolade?  Dat mocht dus zeker niet ontbreken. Tenslotte heb ik nog een kaart met een persoonlijke boodschap er aan toegevoegd. Ik herinner mij nog goed hoe leuk het was, toen ik nog werkzaam was als leerkracht, dat ik regelmatig van de kinderen en hun ouders een klein bedankje kreeg. Een tekening, een kaart met lieve woorden of ander cadeautje. Het zijn de kleine dingen die het doen, dus probeer ik daar zelf ook vaak even aan te denken bij de mensen om mij heen. Ja, ik weet dat mijn artsen en verpleegkundigen iedere keer hun werk uitvoeren, maar toch vind ik het zeker allemaal geen vanzelfsprekendheid. Bovenop hun gewone werk maakt die extra glimlach, dat luisterend oor, het extra berichtje waarin gevraagd wordt hoe het met je gaat, toch altijd een enorm verschil. En het maakt mij ook gewoon weer blij om deze mensen in het ziekenhuis vandaag te kunnen verrassen. Ik hoop hun dag weer net iets leuker te hebben kunnen maken en dat voelt goed. Terwijl de kuur inloopt schrijf ik nog een kerstkaartje voor mijn taxichauffeur Joop die beneden staat te wachten. Tijdens de heenreis hebben we gezellig zitten kletsen en meegezongen met onze favoriete nummers op Spotify. Over en weer deelden we de muzieknummers die we keer op keer kunnen blijven beluisteren, die ons raken, ons een heerlijk gevoel geven en in een van onze playlisten te vinden zijn. Het was weer echt even ouderwets gezellig in de taxi. Zodra Joop mij thuis afzet geef ik hem het kaartje en bedank hem voor de heerlijke rit. Joop heeft vandaag mijn dag weer net een stukje gezelliger gemaakt en ik hoop ik die van hem ook.

Na de kuur schiet de energiemeter weer even flink naar beneden. Mensen vragen mij vaak hoe lang ik daar dan last van heb. Het blijft een vraag die niet even simpel te beantwoorden is aangezien dat niet zo zeer een aantal vaste dagen is. Eigenlijk zijn de bijwerkingen van de kuur niet meer weg te denken uit mijn leven. Natuurlijk heb ik er in de eerste dagen/ de eerste week na een kuur vaak het meeste last van, maar voor wie denkt dat ik daarna weer gewoon op een “normaal” level kom, heeft het echt mis. Zeker de laatste weken is de vermoeidheid en de hoofdpijn opnieuw toegenomen. Daarnaast heb ik last gekregen van pijn in mijn nek. Waar ik in het begin nog dacht dat ik misschien een nacht verkeerd had gelegen, bleef de pijn aanwezig en ook de massages bij mijn fysio zorgden er niet voor dat ik er vanaf kwam. En als ik dan de twijfelde blik van mijn fysiotherapeut zie, de woorden van mijn oncoloog hoor die mij zegt dat het ook om tumorgroei zou kunnen gaan, dan stelt mij dat zeker niet gerust. Naast tumorgroei zou het ook nog om bestralingsschade kunnen gaan. De pijn zit immers niet ver van de plek waar ik een jaar geleden in mijn hals bestraald ben en daar lopen ook een hoop spieren, pezen en botten. Wanneer ik met mijn oncoloog hierover spreek geeft ze aan dat we de scan een aantal weken naar voren zouden kunnen halen. Het zal lastig zijn vanwege de drukte om het nog voor de kerstdagen ingepland te krijgen, maar wie weet dat 31 december een optie is. Al snel geef ik aan dat die datum voor mij niet goed voelt. Ik zou dan net een dag thuis zijn van mijn vakantie, zit dan nog helemaal in de kerstbubbel en wil eigenlijk vanuit daar overgaan in de nieuwjaarsbubbel en niet op oudejaarsdag in de ziekenhuisbubbel terecht komen. Dan wacht ik liever nog een paar weken langer op de scan en kan ik gewoon genieten van de decembermaand. Het is misschien een beetje struisvogelen, maar voor nu voelt dat het prettigst. De pijn is op dit moment weer wel te handelen en met wat extra pijnstillers waar nodig kom ik de komende weken dan vast wel prima door. Gelukkig kan mijn oncoloog zich hier ook wel in vinden en kan ik altijd aan de bel trekken als dat nodig is.

Dan is het tijd om onze vakantiespullen te pakken. De auto wordt volgepropt met het gourmetstel, warme kleding (aangezien het heel koud gaat worden), kerstcadeautjes, wandelschoenen, heel veel spelletjes, spullen voor Finn, allemaal lekkernijen/ flesjes wijn en een goede fles port. We gaan maar een weekje weg, maar op de een of andere manier zit de auto altijd toch weer helemaal vol. Na anderhalf uur rijden zitten we alweer in een hele andere omgeving. We komen aan bij ons huis dat heerlijk rustig tussen de heuvels ligt. Hoewel we net over de grens in België zitten, wanen we ons ver in het buitenland. We boffen ook met het weer. Het is koud, maar de zon schijnt de gehele dag. Wanneer ik voor het slapen gaan met Finn buiten wandel en een blik naar boven werp, zie ik een prachtige sterrenhemel. Ontelbare heldere sterren stralen aan de hemel en ik blijf even stilstaan om het te bewonderen. Het brengt mij weer even terug naar dat ene moment een aantal jaar terug in Noorwegen. Die nacht waarin ik de een na de andere vallende ster door de lucht zag gaan. Deze keer zie ik ze niet vallen, maar ondanks dat is het opnieuw een geweldig gezicht. Een ander bijzonder moment vindt de volgende dag plaats. Samen met Bas ga ik een ochtendwandeling met Finn maken. We trekken de poort achter ons dicht en wandelen langs het beekje dat voor ons huis loopt. Dan zie ik een prachtig blauw wezentje langs de kant van de beek opvliegen. Wauw, dit is de eerste ijsvogel die ik in mijn leven in het echt zie. Ik kan mijn geluk niet op. Dit stond echt al jaren hoog op mijn wensenlijstje. En ik kan wel zeggen dat ze er in het echt net zo spectaculair uitzien als op een plaatje. Zodra Bas en ik het vakantiehuisje weer binnenstappen vertel ik onze vrienden vol overgave over de geweldige ontmoeting van net. Stiekem moet ik van binnen ook wel een beetje lachen om mijn eigen enthousiasme. Misschien is het wat overdreven, maar ik kan nou eenmaal heel blij worden van dit soort magie die de natuur kan brengen. Het maakt mij op de een of andere manier altijd heel blij en gelukkig.

De kerstdagen zijn heel fijn. We genieten enorm met onze vrienden van het relaxte samenzijn. Geen stress, geen verplichtingen en altijd tijd tekort. De eerste dagen kan ik het lichamelijk allemaal prima bijbenen, maar daarna merk ik dat het lastiger word om alles bij te kunnen houden. Ik wil te graag mee blijven doen. Nog een spelletje hier en daar, een fijn gesprek voeren, nog een glaasje wijn en veel prikkels om me heen. Dit zorgt ervoor dat het steeds lastiger wordt om mij te kunnen concentreren en actief deel te nemen aan bijvoorbeeld een escape room spel in de avond. Ik ben mij er zelf bewust van en het geeft mij een rotgevoel van binnen. Ik wil zo graag mee blijven doen, maar word keer op keer geconfronteerd met de achteruitgang van mijn lichaam. En als een lange nacht slapen nou eens wonderen kon verrichten, maar zo werkt het helaas niet meer. Ondanks de vermoeidheid die in de week oploopt kan ik zeker nog  wel genieten van de rustige momenten tussendoor met een goed boek, een uitdagende escaperoom in Sittard waar we met z’n zessen op tijd uit weten te ontsnappen, een heerlijke schaatssessie en rit in het reuzenrad op het Vrijthof in Maastricht, de vele borrelplanken en de tientallen keren dat we hardop naar elkaar uitspreken hoe fijn we het vinden en aan het genieten zijn. ‘s Avonds bij het eten proosten we op een weer een fijne dag. Dan spreekt Bas de woorden hardop uit dat hij zo enorm dankbaar is dat we opnieuw weer met z’n allen kerst samen hebben mogen vieren en dat hij blij is dat ik er ook nog bij ben. Bij het horen van deze woorden moet ik wel even slikken. Natuurlijk zijn ze de afgelopen dagen ook geregeld door mijn hoofd gegaan, maar nu Bas ze zo uitspreekt, raakt het mij. Ik ben mij er weer opnieuw van bewust dat dit soort gedachten niet alleen bij mij, maar ook bij hem zo vaak door het hoofd gaan. Woorden die eigenlijk iets moois en pijnlijks tegelijk zeggen.

Na een week komen we met elkaar tot de conclusie dat de tijd voorbij is gevlogen. Dat we weer heel veel tijd tekort zijn gekomen voor de dingen die we eigenlijk allemaal wilden doen, maar dat we alle zes met een flinke portie fijne herinneringen naar huis gaan.

Bij thuiskomst worden alle spullen weer opgeruimd, het is toch altijd een heel karwei voor en na een vakantie, maar het blijft toch iedere keer meer dan de moeite waard. Met een potje thee en wat lekkers nestelen we ons vervolgens op de bank voor nog een paar laatste cadeautjes die onder de kerstboom liggen te wachten. De volgende dag  bedenk ik mij hoe blij ik ben dat ik vandaag niet naar het ziekenhuis hoef voor de scan, ik blijf in de een fijne bubbel zitten en ben blij met de beslissing die ik voor de vakantie heb genomen om de scan toch niet naar voren te halen. Waar Bas normaal de oliebollen bakt, moet hij dit jaar gewoon werken, dus neem ik die taak op mij. In onze buitenkeuken bak ik er op los. Natuurlijk moet er tussendoor ook alvast een oliebol gekeurd worden en Bas werpt zich op als vrijwilliger. Na goedkeuring tover ik de ene na de andere oliebol uit de pan en zorg voor een flinke schaal met oliebollen die vanavond vast gretig aftrek zullen vinden bij onze gasten.

We tellen af en om twaalf uur wensen we elkaar een gelukkig nieuwjaar. Ik kijk Bas diep in zijn ogen aan en zeg: “Dat het ons maar weer veel moois mag gaan brengen, lief”. Door mijn hoofd gaan allerlei gedachten, maar deze woorden zijn nu even het belangrijkste. Ik geniet van het prachtige vuurwerk dat aan de hemel te zien is. Stiekem hoop ik dat er volgend jaar ondanks het verbod toch nog wel wat vuurwerk te zien zal zijn. Het mooie siervuurwerk draagt voor mijn gevoel toch wel bij aan de sfeer van het nieuwjaar.

Dan is het 2026. De kerstboom gaat eruit. Alle kerstversieringen worden weer zorgvuldig opgeborgen en o wat mis ik de feestdagen nu al. Ik bedenk mij dat het nog zo’n 43 weken wachten is en dan kunnen we weer aan deze heerlijke periode beginnen. Zal ik alvast een aftelkalender maken…. Ach nee, laten we eerst maar eens gaan zorgen dat we die andere 43 weken ook op een fijne manier in gaan richten. Het zou immers zonde zijn van de kansen die in die 43 weken misschien nog voor mij liggen. Met vakanties, het schrijven van de laatste hoofdstukken van mijn boek, het aangaan van nieuwe sportieve uitdagingen om mijn conditie weer wat op te bouwen, fijne ontmoetingen met familie/vrienden of onbekende mensen, het lezen van nieuwe boeken en de leuke dingen waar ik nu nog geen weet van heb. Proost, op een mooi 2026 voor jou en voor mij. Bovenal hoop ik heel erg dat de kanker dit jaar weer stabiel zal blijven. Met lichte vrees en goede moed ga ik het jaar weer aan. Nee, wennen doet het nooit om deze ziekte te hebben. Het is ieder jaar steeds weer de confrontatie met dat wat was en dat wat nu zo anders is. En met een toekomst die zo enorm veel onzekerheid met zich meebrengt, iedere dag van het jaar weer.

Gelukkig is er na de feestdagen geen ruimte voor het zwarte gat. Nederland kleurt immers wit. En aangezien ik meer een winter dan een zomermens ben en een enorme liefhebber van Noorwegen, kun je je vast wel voorstellen hoeveel pret ik hieraan beleef. Ieder ochtend dat ik mijn gordijnen open en mijn blik op de sneeuw werp, zorgt voor een brede glimlach op mijn gezicht. Ik trek mijn skibroek en warme trui uit de kast. Trek mijn winterjas en wandelschoenen aan en zet mijn muts op. Naast mij staat er eentje uitvoerig te springen van blijdschap. Ik weet niet wie er van ons twee hierin het meeste blij is, maar ook Finn kan niet wachten om de bossen in te gaan voor een ochtendwandeling. Aangezien de nachten niet altijd even best zijn en ik slecht slaap, gaan we vaak wel wat later in de ochtend op pad. Finn is ook geen vroege vogel meer. Hij wordt ook een dagje ouder en draait zich ‘s morgens graag nog een keertje extra om. Omdat het zwaar lopen is door de sneeuw zijn het geen uren lange wandelingen. Maar och, ook dat maakt niet uit. Ik geniet op dit moment en dat is het belangrijkste. Frustraties, angsten, pijn, onzekerheid, verdriet en spanningen zijn er immers al vaak genoeg.

Liefs Bianca

Mocht j het leuk vinden om ook de bijbehorende weekfilmpjes te bekijken? Op Instagram zijn ze te vinden onder: Biancavandenbroeksijtsma