En nu ben ik klaar!
Vandaag is het 14 november 2025. En wat is er weer veel gebeurt sindsdien. De laatste keer schreef ik over mijn chemokuren en dat is nu al een tijdje klaar. Klaar…. Dat woord… het zegt heel veel als het ook echt zo is.
Ik dacht het in ieder geval wel.
Op 3 Februari 2025 kreeg ik te horen dat er geen behandelingen meer nodig zijn. Ik ben in remissie en alles ziet er goed uit. Bloedwaardes zijn goed dus super goed nieuws. Ik ben klaar dacht ik! Niet denkende aan wat daarna nog komen zou.
Het verwerkingsproces, een proces met ergotherapie, maatschappelijk werkster, fysiotherapie, psycholoog een praatgroep voor lotgenoten etc. Mensen die ik nooit nodig heb gehad, kwamen in mijn leven. Mensen die nog steeds nodig zijn. Ik neem de hulp aan maar soms zou ik heel graag willen dat het nu eindelijk klaar is met al die mensen om mij heen.
Als ik terug kijk gaat het lichamelijk goed met mij. Ik ben er nog niet, maar inmiddels zijn er al wat mensen uit “mijn” groep verdwenen. De groep is kleiner geworden, daar heb ik ook hard voor gewerkt.
Sommige mensen zijn nog steeds nodig en ik ben blij dat ik die hulp krijg. Zoals ik al zei, lichamelijk gaat het steeds beter.
Mentaal is een ander verhaal.
Ik merk dat ik veel harder moet werken om weer mijn eigen “ik” te vinden. De “ik” is veranderd. Niet alleen het denken maar ook het doen. Wat vroeger als “vanzelf” ging, is nu anders geworden. Die verandering vindt ik lastig.
Ook voel ik nog steeds heel veel verdriet. Verdriet dat over van alles kan gaan. Het lijkt of het in mijn lichaam zit opgeslagen…. Soms ben ik daardoor compleet van slag. Ik probeer het dan los te laten. De focus leggen op iets anders. Er over praten vindt ik dan moeilijk. Zo kan er iets gebeurt zijn wat ik te horen kreeg waar ik dan heel erg om moet huilen.
Of een terugblik toen ik in het ziekenhuis lag, of wat ik mee maakte tijdens de chemo. Maar ook iets wat totaal niet mij aangaat, daar kan ik dan enorm om moeten huilen.
Het voelt als een enorm verdriet. Een verdriet wat ik niet kan uitleggen. Gelukkig krijg ik hier hulp bij om het een plekje te geven.
Zoals de titel al zegt: En nu ben ik klaar! Dat is nog niet het geval. Wanneer dat zou zijn, dat weet ik niet. Ik laat het maar op me afkomen.
Stap voor stap of stapje voor stapje.
veel liefs Nancy
P.s. De foto is genomen op 3 februari 2025 samen met ons hondje Daisy.
5 reacties
Wat een heerlijke snoet heeft Daisy.
Dank je wel. Het is ook een grote lieverd.
Hoi Nancy, ik werd gegrepen door je datum. Ook mijn dag dat ik klaar was. Ja klaar met de hele toeters en bellen behandeling etc. Maar ik herken zo wat je schrijft over het verdriet dat ineens opkomt. En je “ik” kwijt zijn. Voor en na de kanker is zo’n groot verschil…. Je komt uit de overlevingsstand nu en voor mijn idee heb ik daar niet echt iets of veel bewust gevoeld en dat komt nu stukje bij beetje binnen (denderen) vrees ik.
Dankje dat je het hebt opgeschreven en hier gedeeld. Het biedt mij ook steun dat het normaal is wat ik voel. Ik ben echt zoekende naar wat ik allemaal nu ervaar. Tijdens de behandelingen werd ik geleefd en zat ik in een cocon en was er zoveel liefdevolle steun. En nu… nu denkt iedereen dat ik beter ben haha. Genezen gelukkig ja maar beter nog lang niet.
Mag ik vragen wat voor soort hulp je krijgt bij het mentale stuk. Ik ben hier erg zoekende en terughoudend nog in. Ik weet eigenlijk niet wat ik met deze ik aan moet ….
Naja als je wilt reageren vind ik dat wel fijn. Hartelijke groetjes 👋🏼 Jeanine
Lieve Jeanine,
Het heeft even geduurd voordat ik je kon schrijven. Ik ben ook erg zoekende geweest. Eerst geprobeerd om er zelf uit te komen. En ik ging er eigenlijk ook wel vanuit dat het mij lukte. Toch merkte mijn omgeving en ik zelf dat het op deze manier niet meer kon. Ik heb gelukkig een hele fijne Maatschappelijk werkster waar ik terecht kon en nog steeds terecht kan. Doordat ik bij haar mijn verhaal vertelde, wat ik voelde en waar ik mee worstelde heeft zij mij door gestuurd naar de Medisch Psycholoog van het ziekenhuis. Daar heb ik een uur mee gepraat en kreeg ik vragen.
Aan de hand daarvan is er vast gesteld dat het mij zal helpen om Thema Therapie te gaan doen. Ik ben er nog niet mee bezig maar ik probeer wel al kleine dingen te doen, om het voor mezelf "makkelijker' te maken.
Heb je vragen, dan stel ze gerust.
Veel liefs Nancy
Hoi Mancy wat lief en fijn dat je reageert. Ik was een paar maanden terug ook bij de Maatschappelijk werkster maar toen ging alles nog goed althans ik kon veel goed verklaren. Maar nu. Het is vooral het verdriet. Het lijkt wel een soort rouwproces. Heb jij al een verklaring gekregen voor dit proces?
Ik herken gewoon letterlijk wat jij ook schrijft en voel me heel alleen in dit stille verdriet.
Wellicht is terugbellen naar de maatschappelijk werkster wel een optie? Ik weet het nog niet.
Lief en fijn dat je me terugschrijft.
Lieve groet, Jeanine