De start of het vervolg?

De start of het vervolg?

Dat is de titel die ik deze blog zou kunnen geven.

Laat ik beginnen met mezelf voor te stellen. Mijn naam is Sanne, ik ben 26 jaar en sinds september 2025 weet ik dat ik borstkanker heb. Hormoongevoelig.

Een paar maanden vóór mijn diagnose voelde ik een knobbel in mijn rechterborst. Ik dacht niet meteen aan een tumor. Ik ben zelf verpleegkundige en kon zo dertig andere verklaringen bedenken. Toch voelde het niet helemaal goed, dus ik nam contact op met de huisarts.

Zij probeerde me gerust te stellen. Het kon te maken hebben met mijn cyclus. Of ik het nog één cyclus wilde afwachten en daarna opnieuw contact wilde opnemen.

Zo gezegd, zo gedaan.

Na mijn (al afwijkende cyclus door de spiraal) nam ik opnieuw contact op. Ik mocht langskomen op de praktijk. Na een lichamelijk onderzoek door de huisarts in opleiding kreeg ik een doorverwijzing naar de mammapoli.

Daarna begon het wachten.
Drie maanden later kon ik terecht.

Bij de echografie werd nog luchtig gezegd: “Joh meis, over tien minuten sta je weer buiten. Borstkanker op jouw leeftijd komt nauwelijks voor.”
Maar toen keek de radioloog de verpleegkundige aan en zei dat er ook een mammografie en een biopt moesten worden gedaan. Verder werd er niets gezegd.

In mijn dossier las ik later: BI-RADS 4C. Een sterke verdenking.
Een paar dagen daarna stond het er zwart-op-wit: borstkanker.

Na gesprekken met de chirurgen werd duidelijk dat het om hormoongevoelige borstkanker ging. Gelukkig bleek ik geen gendrager; dat konden we snel uitsluiten met genetisch onderzoek. Maar verder? Pure pech.

Eerst leek het “gunstig”. Er werd gesproken over een borstbesparende operatie. Even voelde het alsof we een richting hadden gevonden.
Maar dat veranderde.

De tumor bleek groter dan gedacht. Er werd een tweede plekje gevonden. Borstbesparend was ineens geen optie meer. Ik kreeg een borstamputatie — wel tepel- en huidsparend — met een directe reconstructie met een tissue expander.

Na de operatie en de start van de hormoontherapie dachten we even: dit was het dan.
Totdat het pathologisch verslag kwam.

Twee tumoren.
Uitzaaiingen in de lymfeklieren.
Twee van de drie, waarbij eentje buiten het kapsel getreden was.

Het ziekenhuis wilde een okselklierdissectie uitvoeren. Dat voelde voor mij enorm ingrijpend (voor mijn werk in de jeugdpsychiatrie ben ik fysiek veel bezig voor veiligheid),dus ik vroeg naar andere opties. Mijn chirurg kwam zelf met het voorstel voor een second opinion in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis.

Zo gezegd, zo gedaan.

Daar kreeg ik een alternatief: geen operatie, maar bestraling. Vijftien keer, gericht op de oksel. Dat voelde als een opluchting in alle chaos.

Maar ook dat bleek niet het eindstation.

Vanwege mijn leeftijd wilden ze “extra zeker” zijn. Alsof het nog niet genoeg was.
Vanaf woensdag 28 januari start ik met vier keer de AC-kuur, gevolgd door twaalf keer Paclitaxel. Alles bij elkaar: een half jaar chemo.

Ik hoop enorm dat de cold cap helpt tegen haaruitval. Dat is misschien oppervlakkig, maar wel mijn grootste onzekerheid op dit moment.

Omdat mijn behandelplan zo vaak veranderde, noem ik deze blog De start of het vervolg?
Is dit het begin? Of zitten we er al middenin?

Via deze website hoop ik in contact te komen met lotgenoten. Om ervaringen te delen, herkenning te vinden en elkaar misschien een beetje vast te houden in dit alles.

Veel liefs
en een dikke knuffel 🤍