niet een beetje moe, maar ziek van vermoeidheid

Blij dat ik nog de puf had om de tuinligstoel naar binnen te krijgen en te veranderen in een rustplek dicht bij de kachel. Hoe moe kan je zijn  , zo moe dat het  voor nu onmogelijk is om wat uit mijn handen te laten komen. Hoeveel ik geslapen heb  weet ik niet eens, voor mijn gevoel de hele dag. Ik probeer steeds weer aan mijn conditie te denken. Liggen en rusten oke, maar  ik wist niet beter dat je er geen gewoonte van moet maken om hele tijden te liggen . Dus bewegen en sport ( wedstrijd zwemmen  en trainen ) voelde altijd oke. En nu  krijg ik het amper voor elkaar. Mijn man attendeert mij erop als ik bijna omval, dus maar weer gaan liggen en meteen blijk ik vertrokken , na een tijd wordt ik weer wakker en dat is het dan ook wel, de vermoeidheid ligt als een dikke deken over mij heen. Er aan toegeven is geen keuze, het kan niet anders. Ik hoop op morgen dat ik actiever kan zijn.

leg dat maar eens uit aan de mensen om je heen, iedereen is toch wel eens moe  of heeft zo'n dag ertussen , dat  bijkomen van.... het beste is, maar wat als je nergens van moet bijkomen. En vermoeidheid  niet normaal meer is. Zorgen maak ik mij ook, want hier blijft het niet bij. Ik maak mij daar zorgen over, trek ik dat wel ? Mijn grenzen verleg ik keer op keer, want ik leef!