De agenda voor 2026 ligt al klaar

Elk jaar weer zolang als ik mij herinner  zoek ik met zorg een mooie agenda uit voor het aankomende nieuwe jaar. Dit malle jaar 2025 , heb ik eraan getwijfeld, hoeveel zorg besteed ik aan mijn agenda, vol komt tie toch wel ?  Maar omdat ik van mooie dingen hou, toch in mijn ogen de mooiste gekocht. Normaliter vul ik dan alvast in  mijn naam, adressen , verjaardagen, plannen enz.  Dit jaar is dit anders, ik ben bang voor 2026.  Dus heeft de agenda daar maar gelegen . Nu het einde van 2025 in zicht is, en ook de eerste ziekenhuis afspraken er zijn, toch maar begonnen met de agenda.  De eerste week van Januari beginnen de zenuwen al op te spelen. heel binnenkort zal ik weer naar Lyon moeten en voor een korte opname, maar wel heel belangrijke.  

In het zieken huis Croix- Rousse  zijn ze bezig met uitzoeken of ik uberhaupt toch wel geschikt ben voor  een stamceltransplantatie, de enige optie voor mij. De eerste berichten zijn al niet zo  gunstig, mijn leeftijd bijna 65  vinden ze  een beetje oud, mijn conditie van de longen is ook niet al te best, en als klapstuk  zijn de eventuele stamceldonoren te oud. Mijn jongste broertje is 55, en dat tja... zou kunnen , maar , er is steeds weer een maar !! liever hebben ze jonge stamceldonoren. Mijn  dochter is in de 40 en mijn zoon heeft een ziektegeschiedenis die hem niet geschikt maakt. Waar o waar zijn de jonge stamceldonoren , niet in mijn omgeving. Dus  blijft het speuren  in de donorbank.  Enfin.....

Nu moeten we helaas voor de 2e keer naar het andere ziekenhuis , omdat  ze exact willen uitzoeken  waarom mijn longen zijn , zoals ze zijn  , namelijk een  groot risico om de behandeling in te gaan. De bloedgassen warren niet goed, en ook op de thorax scan was blijkbaar van alles te zien, waardoor de aankomende opname nodig is.  Daarna valt het oordeel, wel of niet  meedoen. Het gekke is , ik was er al mee verzoend dat er zo goed als geen optie meer voor mij was, en dat ik niet oud zou worden, ongeneeslijk heet dat en dus palliatief.  Toen er ineens toch een sprankje hoop kwam  heb ik dat ook  aangegrepen , wauw als dat waar kan zijn, oke, een traject is zwaar zeggen ze , echt heel zwaar en heftig en blijvend , maar who cares, dat zien we later dan wel, dat was mijn allereerste gedachte en al snel  kwam de harde  realiteit, hoezo who cares, natuurlijk, en moet je dit eigenlijk wel willen ? heel veel vragen, twijfels en  hoe zit het met de plannen?  Kan ik nog wel plannen maken, of beter gezegd durf ik dat wel ?  De agenda is verder nog steeds niet ingevuld. Wat ik wel in een waas van overmoed heb gedaan is een lange lijst gemaakt van wat ik allemaal nog ga doen.  lekker op rose papier en opgehangen op de keukenkast deur. Er staat  van alles op , wat ik normaal gesproken ook van plan was  en van acties die we nog moeten doen. Ik zie het elke dag en de ene keer denk ik , dit gaat het niet worden en de andere keer denk ik nou met een beetje mazzel zou ik er wel een paar van kunnen doen. Als het langzaam aan gaat  geen probleem, iets hoeft niet snel af te zijn . toch ? 

En dus  heb ik besloten om  te wachten met invullen van de agenda  voor 2026 tot na januari, dan weet ik definitief, het licht staat op groen of niet.