De CMML zit dwars in onze relatie

Onze relatie piept en kraakt  doordat ik kanker heb , na 1,5 jaar  ben ik veranderd. Ik ben niet meer degene die ik was. En dat heeft effect , of beter gezegd een behoorlijk effect,  op onze relatie. Het lijkt mij ineens op te vallen, dat het niet meer gaat zoals voorheen. Onze focus was positief in het leven, natuurlijk zoals in elke relatie heus wel met hobbels en bobbels. Daar namen we dan de tijd voor zodra het ging opvallen.  Even goed clashen , elkaar de waarheid vertellen, en dan door naar hoe gaan we hier mee verder. De buitenwereld  zag een stel  dat wat ze ook meemaakten , er altijd voor gingen. En nu 1,5 jaar later  lukte het ineens niet meer  om nog '' gewoon ''  tegen elkaar te praten.  En dat punt van no return  is er zomaar. Wij hebben dat niet  meteen doorgehad, geen tijd aan gegeven , en door laten pruttelen.  Gisteren  was ik er klaar mee. ook klaar met mijzelf. Jeetje wat een bak aan irritatie naar mijn partner,  niet te hachelen. Ik heb er geen problemen mee , ook nooit gehad  om   gedoe in onze relatie te bespreken. Mijn partner daarentegen  gaat nog liever  een tijdje naar timboektoe   om mij even niet te zien ,dan het gesprek aan te gaan. Met enige stemverheffing  werd  snel duidelijk dat  bij hem  , na 1,5 jaar ,  de irritaties  voldoende aanwezig zijn.  Hij is boos en ik ben boos , hij is veranderd , ik ook. Zijn leven staat ook op z'n kop  als partner van  een vrouw met kanker.  Zijn zorgen heeft hij voor zich gehouden, zijn afname van lol in het leven ook.  Wat blijkt  is dat hij de onbevangenheid in ons leven  kwijt is, en bang is dat dit ook zo blijft. Eindelijk praten we  over de invloed van kanker in je relatie. We vertellen elkaar dat de dingen die we leuk vinden om te doen, met grote regelmaat maar eventjes leuk zijn en dan dendert de onzekerheid  weer binnen. zijn passie de tuin  bijvoorbeeld, heerlijk om er mee bezig te zijn en vanuit het niets komt  de gedachte bij hem op, waar doe ik het eigenlijk voor, wat brengt de toekomst, heb ik nog wel een toekomst met haar ?  alleen maar een reeks aan zorgen en vragen. Zo herkenbaar  voor mij dat we een stukje  opschuiven naar elkaar, Ik heb dat ook leuk en ineens niet meer leuk. Ik wordt dan chagerijnig, kribbig  enfin er komt geen normaal rustig antwoord meer uit. En dat heeft een boemerang effect op mijn partner. Logisch  hoor  dat hij zich dan kapot ergert .Dat moet dus echt anders , maar hoe ? De balans is uit onze relatie. Omdat zoiets bij ons knettert tegen het slapen gaan, zijn we er allebei zo moe van geworden dat we besluiten  , we houden het nu even voor gezien en gaan slapen.  Later zoek ik  naar antwoorden en kom op diverse hulpsites terecht, steeds weer staat er een kopje bij : relatie en kanker. Een van die sites had het volgende staan, ik citeer ""  begrijp dat je normaal reageert op een abnormale situatie, wat je nu meemaakt  zegt niets over de kwaliteit van jullie relatie, geef elkaar de tijd om de balans weer te vinden""  da's  goed om te weten, en zeker om te geloven. De hele situatie is ook abnormaal . Er is in ieder geval werk aan de winkel  voor ons.