Waar zijn ineens al je vrienden?

Het is nu Twee maanden na de laatste behandeling. Het is ineens stil. Heel stil. Een enkeling vraagt nog hoe het gaat maar voor het gros ben je beter. Beter?? Denk ik dan. Ik ben genezen maar beter? Ik ben klaar met alle behandelingen maar nu komt pas mijn echte proces. Ik ga nu pas echt voelen wat het allemaal met me gedaan heeft. Ik moet leren omgaan met de restschade die is toegebracht door de chemo’s, operatie en bestralingen. Ik slaap heel slecht van de pijn in mijn borst. Ik loop slecht door de restpijn van de neuropathie in mijn voeten. Ik heb last van overmatige geluiden. Mijn zenuwstelsel staat op standje overgevoelig. Zelfs mijn tanden doen pijn. Ik kan mijn ontlasting niet ophouden wat vaak zorgt voor paniekaanvallen als ik onderweg ben of in een winkel sta. Ik heb giga droge mond ‘s nachts. Mijn geheugen laat me soms  in de steek. En dan als klap op de vuurpijl de vermoeidheid die alleen mensen begrijpen die ook kanker hebben (gehad). Dit zijn ook dezelfde mensen die nog vragen hoe het nu gaat omdat zij weten dat het woord ‘beter’ een hele andere betekenis heeft. Dus als mensen vragen “hoe gaat het?” zeg ik vaak maar “goed hoor”. Ik voeg soms nog wel toe dat ik nog veel last van de bijwerkingen heb maar er is bijna  niemand die doorvraagt valt me op. Zoveel liefde en aandacht als er was tijdens het proces zo weinig is daar nu nog van over. Life Goes on hè….. Verbazingwekkend toch wel als je zelf aan de andere kant nog staat voor je gevoel. Ik snap het ook wel maar toch als ik eerlijk ben doet het toch ook pijn. Je wil er nog wel over praten maar met wie? Je wil geen zeur zijn maar ik ben nog lang niet okay. Iedereen is blij dat je genezen bent. Ja ik ook. Bovenalles ik ook en zo intens dankbaar dat het bij mij uiteindelijk allemaal aansloeg. Maar beter? Ik word nooit meer de oude. Ik kijk naar foto’s van een jaar geleden en nu en ik kijk naar twee totaal verschillende vrouwen. 
Ik ben  10 kg aangekomen en ik woog al zwaar en kreeg het er al nooit af ivm mijn lipoedeem verleden. Dus ik ben ook daar erg ongelukkig mee. Nog zwaarder snik. Pas ik straks nog wel in een vliegtuig stoel? Stoelen met armleuningen probeer ik al te vermijden. Te pijnlijk. Mijn haar…Mijn voorheen zo mooie haar is nu een kruising tussen stug varkenshaar en zacht glad haar. Iedereen vindt mijn krullen leuk. Ik vind ze vreselijk. Ik heb nooit krullen gehad dus herken mezelf ook niet met deze haardos. Ik kijk in de spiegel en zie geen symmetrie in mijn borsten. Het stoort me. Niet gigantisch hoor maar toch het maakt mijn zelfbeeld ook hier anders dan hiervoor. Ik had geen mooie borsten hoor. Grote hangende maar ze hoorden bij mij. De ene herken ik dus nog, de andere is mooi maar doet veel pijn en hoort bij deze nieuwe Jeanine. De chirurg zei gisteren we kunnen de andere ook gaan aanpassen. Maar ik weet het nog niet zo net. De borstoperatie was nñ een trauma op zich. Wil ik dit nog een keer aangaan? Durf ik dit? Ik heb een jaar bedenktijd. Wordt vervolgd haha…. Ik heb er nu nog geen antwoord op. 

Ik moet nog aan veel wennen en mezelf aanpassen zie ik wel nu ik dit alles opschrijf. Het schrijven helpt me dus wel om alle chaos in mijn hoofd wat overzichtelijker te krijgen. 
Ik bevraag me hoe ik me nu eigenlijk voel en ik heb er geen goed antwoord op. Vooral omdat ik nog steeds heel dankbaar ben dat ik genezen ben. Ik ben een hele lieve vriendin verloren tijdens mijn ziekte proces. Ze was mijn beste support en ineens had ze zelf kanker en overleed binnen zes weken. Ik kan het nog steeds niet bevatten en voel me dus gelukkig dat ik nog ‘door mag’. Maar dat neemt niet weg dat er een stillopend proces tijdens en na de behandeling is. Een proces dat langzaam zichtbaar wordt voor mij en dat net zoveel aandacht verdient en misschien zelfs wel meer steun dan tijdens de ziekte. Tijdens het proces zat ik in de bekende overlevingsmodus waar iedereen het over heeft. Alles ging eigenlijk vanzelf. Er komt een kracht naar boven en je gaat. Ik onderging het. Welke keus had ik , niet? En nu?…. Nu ben ik weer in het hier en in het nu? 
Dus ja ik ga maar iedere dag stap voor stap. Ik heb veel goede mentale dagen maar ook hele zware shitdagen. Ik kan mezelf de ene dag heel goed accepteren met alles wat erbij hoort en andere dagen wil ik diep verdwijnen in bed onder mijn dekens - vergeten en pijnloos en zorgeloos wakker worden. Dat gaat hem niet meer worden. Dubbele punt uitroepteken. 
Acceptatie - stap voor stap - en gelukkig heb ik nog wel een paar mensen om me heen die nog steeds vragen hoe het gaat en ben ik blij dat zij er zijn. 
Het was eigenlijk meer een constatering en vanuit daar besef ik dat er nog wel veel pijn en verdriet van het ellendige jaar te verwerken valt. Maar ook van het nu met alle bijwerkingen vandien. Ook dit zal een plaats moeten krijgen. Die nieuwe ik die me aankijkt in de spiegel. Hoe gaat zij zich herpakken en haar weg vinden? 
Ik ben er nog lang niet is mijn conclusie. Ik ben genezen maar beter? Nee nog lange niet. 
Schrijven helpt ☺️