De gradaties van vermoeidheid… ‘ach gewoon even uitrusten’

Tja er wordt veel geschreven over vermoeidheid. Allereerst ken ik zoals iedereen de gewone vermoeidheid na hard werken of sporten. Je rust uit en je herstelt. Ik ken ook de vermoeidheid van een burn-out. Je bent leeg somber en geen energie maar toch kun je wel fietsen of wandelen of met moeite koken. Dan komt mijn ervaring met mijn allereerste AC chemo alias Red Devil en ik ervaar een hele andere vermoeidheid. Ik haal nog geen 100 meter de straat in en ik ben doodmoe en ik moet ook nog terug??? Maar na twee weken herstel ik zowaar en ik kan weer voor de tweede kuur begint een stuk wandelen. Na de tweede kuur gaat het bagger en wordt er drie weken herstel voorgeschreven. Tegen het eind van de derde week herstelt de vermoeidheid goed en kan ik zelfs weer gewoon mijn rondje wandelen en fietsen. Ik voel me ondanks al vele bijwerkingen goed. Zo ook na de derde en vierde kuur. Ik ben wel moe maar ‘gewoon’ ziek moe.  
Dan drie weken rust. Ik knap nu echt op en dan begint een nieuwe chemokuur. De Paclitaxel. Ik zie er als een berg tegenop want eindelijk voel ik me weer wat beter en fitter. Ook hier weer opnieuw vermoeidheid maar niet zo extreem als bij de AC kuur. Ik knap hier wel sneller van op merk ik. Ik heb wel niet mijn oude conditie terug en ben echt wel veel moe maar ik kan wel wandelen en stukjes fietsen (mijn graadmeter 😉). Na vier kuren moet ik al stoppen met deze chemo ivm ernstige neurologische klachten aan voeten en handen en ik kan even op adem komen voor de operatie begint - over 6 weken. 
We hebben in die tussentijd een vakantie en ik luier veel en kom tot rust onder de zon (parasol natuurlijk). Ik krijg weer meer energie. Ik kan mee een boodschap doen of een rondje langs de zee wandelen. Hey ik kon zelfs dansen op de bruiloft van mijn zoon (geen idee waar zooo veel energie vandaan kwam by the way maar ik had het wel). Eind van de vakantie kan ik zelfs een klein klimmetje wandelen terwijl het al best warm is  Ik ben heel trots op mijn hardwerkende lijf en ontzettend blij met deze ervaring. De energie komt dus langzaam weer terug. Yeah! 
Dan komt de borstoperatie die helemaal fout gaat na de operatie en waarvan ik 5 maanden moet herstellen (iets voor een andere blog wellicht). Het vreet energie deze genezing van de borstwond maar ik kan toch nog wel stukjes wandelen niet te ver, maar het gaat als ik het in stukken verdeel (fietsen kan ik helaas niet maar dat komt door de pijn aan de borstwond ). Ik ben wel vaak moe en doe niet zoveel. Af en toe een kleine huishoudelijk klusje maar dat is het dan wel. 
Dan komen de bestralingen er nog achteraan. 15 x en YES dan ben ik klaar en ik denk eindelijk herstel en conditie terug opbouwen. Ik spring op mijn fiets, meldt me aan bij de fysiotherapie. Ik denk dat ik er ben. Ik wil zo graag weer mijn oude ik terug.  
Owww hoe naïef kan je zijn??? 

Maar dan komt “DE VERMOEIDHEID”. Ik geloof dat ze hier toch een ander woord voor moeten zoeken want dit is een vermoeidheid die ik niet ken. Het voelt als de Dementors uit Harry Potter die langs komen en die gewoon van het ene op het andere moment alle energie wegzuigen. Helemaal leeg en of ik nu ga liggen of probeer te slapen (ik ben gewoon zo moe maar kan niet slapen) mijn energie laadt niet op. Ik ben helemaal leeg. Vier weken lang compleet leeg. Ik kan mijn ogen niet open houden zo moe ben ik. Ik probeer te fietsen maar mijn armen lopen vol en doen vreselijk pijn (de eerste keer dacht ik dat ik een hartaanval kreeg of zo…). Ik denk wat is dit nu voor vermoeidheid? Hier is geen herstel in energie??. Ik stop na twee weken al met de fysiotherapie want ik ben al veel te moe als ik daar aankom. Het heeft geen zin. Deze leegzuigende vermoeidheid, ik probeer deze uit te leggen aan mijn omgeving en iedere keer krijg ik hetzelfde antwoord. Ach Jeanine dit is toch normaal je hebt zoveel meegemaakt etc… eerst denk ik ow ja nu je het allemaal benoemt is het inderdaad wel veel maar het klopt niet bij het soort vermoeidheid die ik nu voel. Dit soort vermoeidheid ken ik en herken ik nergens van. Het is anders dan alle andere vormen van vermoeidheid die ik ooit heb gevoeld. Zelfs anders dan tijdens de chemo’s en operatie en bestraling. Dit is de vermoeidheid waar ik eindelijk herkenning voor vindt bij twee vriendinnen die ook kanker hebben (gehad) en waar ik veel hier en op andere websites over lees. Hier krijg ik herkenning en erkenning over een vermoeidheid die de naam te kort doet. Het is een uitputtingsdrain en herstel vraagt om een compleet andere benadering die ik nu aan het uitzoeken ben. Door er veel over te lezen en door te accepteren dat dit dus een naschade is vh hele proces van het afgelopen jaar. Geen garanties dat het overgaat. ‘Leren er mee om gaan’ is een toverzin. 
Erg moeilijk want het overvalt me nog vaak. Ik zit pas in mijn tweede maand na de laatste behandeling en na de eerste maand was ik compleet ingestort. Nu is het met vallen en opstaan leren. Soms sta ik op en voel ik me weer een beetje de oude qua energie en word ik heel blij. Ik kan lekker even 20 minuten fietsen en wat koken ofzo. En de dag erna is de Dementor er weer. De zware ogen en armen en wat ik ook probeer er komt geen energie terug die dag. Depremirend vooral als buiten ook nog eens de zon niet schijnt. 
Dus ja ik vind de benaming van deze vermoeidheid niet terecht. Ik noem hem uitputtingsdrain. Want als je tegen niet-kankerpatienten deze vermoeidheid moet uitleggen dan stuit je op een muur omdat men je niet begrijpt. Wel hell… ik snap hem zelf niet eens!
Ik ken dus vele vormen van vermoeidheid maar deze is een van een andere categorie. Nooit geweten dat je zo moe kunt zijn van je boterham smeren, dat dit al te veel is. Of bijkomen als ik koffie heb gezet. Of geen gesprek kan voeren zonder adem tekort te hebben. Een trap oplopen en bij moeten komen op bed alvorens iets te pakken en weer naar beneden te lopen. Tien minuten lopen of fietsen en gewoon moeten bijkomen alsof ik de maratón heb gelopen of Mont Ventoux heb beklommen. 
Ik was hier niet op voorbereid!!! ook niet door mijn geweldige verpleegkundige van de mammacare. 
Gelukkig vind ik online veel herkenning en dat zorgt ervoor dat ik mezelf kan gaan leren hier mee om te gaan. Stap voor stap is ook een overwinning las ik laatst en daar houd ik me maar aan vast. 
Op naar herstel op zoveel vlakken maar deze uitputtingsdrain is wel een onverwachte hoge berg… een ware tegenslag waar ik niet op voorbereid was  

Maar ook dit gaat me lukken als ik goed naar mijn lijf blijf luisteren en leer doseren! Haha we gaan het meemaken. Het is Pas! Twee maanden hè 😮‍💨😉 Geduld Jeanine Geduld (laat dat nou net een eigenschap zijn waar ik heeel goed in ben 🫣🤣🤣🤣)

We gaan t zien!