Necrose & Frankenstein
Het is maandag 1 juli 2025 ik ben aangekomen bij het traject borstoperatie. Deel 3 noem ik het van het traject. Ik krijg een borstverkleining terwijl ze meteen de tumor ook gaan verwijderen. Ik ben er klaar voor. Ik ben nog helemaal hyper van de bruiloft van mijn zoon die ik vorige week in Spanje heb mogen meemaken. Ik kan de hele wereld aan - denk ik haha. Ik heb een leuk en grappig operatieteam. Dat is fijn en alles gaat goed. (Gelukkig heeft de anesthesist een echo-apparaat waarmee hij mijn ader a la minute vindt - wat een uitvinding - want de verpleging kreeg me weer niet geprikt).
Als ik thuis kom bekijk ik mezelf voorzichtig in de spiegel. Ik schrik me wild. Ik lijk wel Frankenstein. Jemig…daar hadden ze me best voor mogen waarschuwen wat je dan te zien krijgt. Littekens allover. Een uitgeknipte en opnieuw gestikte tepel. Een jaap van een litteken van borstbeen tot oksel en dan nog één onder mijn tepel. Ik zie er niet uit. Verminkt is het eerste woord wat opkomt. Kaal en verminkt is de vrouw Naja vrouw??? die me aankijkt in de spiegel. Wie ben jij. En die ogen…. Zo dof. OMG… wat gebeurt er toch allemaal met me. Ik parkeer het maar weer ergens. Het is te veel. Ik voel me zielsongelukkkig maar ik ben zo moe dat ik me maar weer op mijn herstel concentreer. Weer ga ik van hoog naar laag in emoties. Het is inderdaad wat ze zeggen een ware rollercoaster. Wanneer staat dat rotkarretje een keer stil? Ik wil eruit !! Maar ik moet t.z.t. ook nog door naar de bestralingen (die zullen toch hopelijk wel appeltje eitje zijn??). Ik leg het maar weer naast me neer. Zes dagen later als ik weer in de kijk zie ik een zwarte vlek in mijn wond onder mijn tepel. Een vlek van zeker 4x4 cm. Ik denk eerst dat het een fikse bloeduitstorting is maar het voelt als glas. Heel hard en glad. Ik besluit maandag toch maar even de poli chirurgie te bellen. Zij zeggen dat het oké is dus ik ben wat geruster. Geluk bij een ongeluk moet ik diezelfde week bij de mammacare zijn en zij constateren ‘necrose’. Ikke meteen googelen natuurlijk en Google zegt dit “een necrose wond is een wond met dood (necrotisch) weefsel, dat vaak zwart, bruin, grijs of geel van kleur is, wondgenezing belemmert, een voedingsbodem is voor bacteriën, en kan leiden tot geur en algemene ziekte). Nou denk dat kan er ook wel weer bij. Heb ik weer. Er word meteen Wondzorg ingeschakeld en drie per week komt Thuiszorg mijn wond verzorgen. Eerst moet de necrose langzaam losgeweekt worden voordat de wond überhaupt kan gaan genezen. Alles bij elkaar duurt dit 5!!! maanden. Ik heb in die tijd veel pijn van de wond. Het is geen lolletje. Maar we trekken ons er weer doorheen. Er staan nog bestralingen te wachten en deze zijn steeds uitgesteld omdat de wond zo lang openbleef. Toch besluit de radiologe te starten na 5 maanden. De wond is dan bijnaaaa dicht en gelukkig gaat hij helemaal dicht tijdens de bestralingen.
Tja en nu moest ik deze week bij de plastische chirurg op controle en hij vroeg of ik klaar was voor de andere borst. ‘Wa denktte zelluf!?!’ dacht ik op zijn Brabants haha. Nope Not Nee nog niet. Ik ieder heb namelijk nog erg veel pijn aan het grote litteken. Ik slaap slecht van de pijn. Iedere nacht hetzelfde ‘feest’. Hij zegt dat dit komt door de bestralingen en adviseert hyperbare zuurstof therapie maar daarvoor moet ik een afspraak maken bij de radiologe. Dus weer een nieuw project… Ik moet de radiologe nog bellen maar ik ben zo zo moe van alles. Maar ik wil ook van deze scherpe pijnen af.
Pff… en die tweede borst dan? Die gaat sowieso nog even ‘on hold’. Nog geen idee wat ik daar mee wil. Zolang borst 1 nog zo pijnlijk is, doe ik helemaal niks. Eerst mezelf maar weer eens oppeppen voor deze nieuwe therapie. Hopelijk werkt het. We gaan het weer meemaken.
Necrose is dus geen kattenpis. Mijn pech was ook dat de wond erg groot was. Maar ik moet zeggen mijn Frankenstein borst is mooi geworden uiteindelijk. Geen ‘stiksels’ meer te zien rondom mijn tepel. De vreselijke zenuwtintels er rondomheen zijn weg. De borst is echt heel mooi qua vorm in vergelijk met mijn oude vertrouwde “lapje”. Maar het is wel mijn oude vertrouwde herkenbare borst…. Het is mijn oude ik versus de nieuwe ik hè. Nu de pijn nog weg zien te krijgen en dan bekijk ik wat ik voor nummer twee in petto heb.