Verdriet en verdrietig….

Ik voel me al dagen verdrietig en soms huil ik ineens tranen van verdriet. Wat is er toch?? vraagt mijn man dan heel bezorgd en ik trek mijn schouders op. Ik weet het niet, alleen dat ik me heel verdrietig voel. Ik voel het in mijn hartstreek. Er is me iets aangedaan dat te groot is om te benoemen. Ik besef nu een jaar later pas dat ik echt kanker heb gehad. Dat verhalen die ik hier lees ook over mij gaan. Ik heb het niet willen geloven denk ik. Ik heb alles braaf ondergaan wat de artsen zeiden en nu ben ik klaar. Ik heb een jaar lang zoveel moeten verdragen en zoveel tegenslagen ook nog eens tijdens de diverse behandelingen en ik heb geen kik gegeven. Maar nu. Twee maanden na de laatste behandeling voel ik dat er iets in me knakt. Ik heb echt deze rotziekte uit mijn lichaam kunnen krijgen samen met alle artsen etc. Ik heb echt alles beleefd wat ik nu opschrijf en dan heb ik de bestralingen nog niet eens benoemd. Een schade daaruit voortvloeiende is dat ik zoveel pijn heb iedere nacht weer. 
Een onderdeeltje van mijn verdriet. Ik huil om wat ik doorstaan heb. Ik huil omdat mijn broer het allemaal te heftig vond en maar besloot uit het niks het contact te verbreken (narcist>lang verhaal…), ik huil omdat ik mezelf niet herken in de spiegel, ik mis mijn mooie blonde lange haar ipv deze stomme krullen. Owww zegt iedereen het staat je zo leuk. Ja best, maar ik ben het niet. Ik huil omdat ik slecht slaap, ik huil misschien wel door de hormoonpillen, ik huil omdat ik me soms zo alleen voel (de stilte van vrienden na de goede uitslag is verbazingwekkend), ik huil omdat ik pijn heb door de neuropathie bij het lopen, ik huil omdat het gewoon allemaal f*cking veel was. Ik huil omdat het nog steeds niet voorbij is. Ik huil om mijn vriendin die is overleden aan kanker terwijl ze voor mij vocht en zelf ineens binnen zes weken aan deze ziekte overleed. Ik huil verder om alles wat me emotioneel raakt. Ik kijk of lees al geen nieuws meer. Ik raak bij veel geluid overprikkeld. Drukte vermijd ik. Ik huil omdat ik moe ben. Ik huil soms misschien ook wel om gewoon te huilen omdat dit me weer lucht geeft. Dus ja dit verdriet is enorm. Is het rouw? Geen idee. Het lucht me wel op om het hier op te schrijven en te delen. 
Mocht je het herkennen, stuur me dan een hartje en wie weet bieden we elkaar hiermee dan wat steun. 
Pfff… dat is eruit. Voel me nog steeds verdrietig haha dat wel. Maar toch snap ik nu iets van mijn verdriet als ik alles zo aan mezelf vertel. Krijg ik inzicht in wat ik mentaal en lichamelijk allemaal heb meegemaakt. 
Dus daar gaan we weer. Ook in dit verdriet haha… stap voor stap is ook een overwinning! Herkennen en erkennen is al heel wat. 

Liefs, J. 

PS ik hoor ineens het liedje ‘rise up’ in mijn oren en dat is fijn. Ik moet hier doorheen en dan klim ik weer omhoog en zal ik weer mooi bloeien over een tijdje. Net als de passiebloem op deze foto. Ik ga al het zwarte verdrietige gevoel beetje bij beetje weer kleur geven. Ik mag dan wel flink zijn gevallen maar ook ik ben buigzaam net als een bloem. Hevige stormen doorstaan we en dan weer langzaam komen we omhoog en gaan we weer stralen. Dat is ook waarom ik zo van bloemen hou. Ze zijn zo sterk ook al lijken ze soms zo fragiel. Om te zien hoe hun dunne stengels zo flexibel zijn in de meest belabberde weersomstandigheden en hoe hun kleuren je hart verwarmen en verrassen. Ze verliezen dan misschien wel een blaadje maar het hart blijft open. 

Mooie metafoor al zeg ik het zelf hahaha…. (Blij dat ik nog steeds mijn humor ook heb 😉)