Dit voelt als rouwen…

‘Goh wat ben ik blij voor je’, je zult maar een andere uitslag krijgen hè… zoals je vriendin, dan ben je toch wel heel blij hè. Het voelt verstikkend deze reactie. Ik doe alsof ik heel blij ben en ja duhhhh natuurlijk ben ik blij. Heel blij zelfs dat ik ‘door mag’ daar waar andere ‘gestopt’ worden. Maar je mag en kan dit niet met elkaar vergelijken. Want weet je ik ben in het afgelopen jaar wel wat - ongevraagd - kwijt geraakt. Ik heb heel wat van mezelf moeten inleveren en nu ik dan ‘klaar en schoon ben’ moet ik ineens blij zijn. 
De dag van de uitslag na de operatie dat de tumor compleet verwijderd was en alle snijranden schoon waren … ja toen was ik heel heel blij. Euforisch. Duurde even voordat ik landde op aarde en dronk er een flink glas champagne op. Maar nu een half jaar later ontdooi ik uit mijn bevriesmodus. Een stand die me een jaar lang perfect geholpen heeft maar nu ik me veilig waan ook durft te ontdooien en ineens komt de volle waarheid van alles binnen. Nee ik ben nog niet blij. Ik ben in de rouw voel ik. Soms somber. Soms verdrietig en dan - gelukkig - weer goeie dagen en ja hoor ook echt wel blij! Want eerlijk is eerlijk die zijn er ook. Ook omdat ik me echt heel dankbaar voel maar dit gevoel zorgt er ook voor dat ik me ‘schuldig’ voel als ik me even niet zo blij voel. Het lijkt wel of de buitenwereld dit niet snapt. Misschien had ik het zelf ook wel niet gesnapt als ik nooit aan deze kant had ervaren wat kanker hebben en overleven precies inhoudt. Het doet psychisch toch wel wat met je. 
Ik besef dat ik moet gaan accepteren en wennen aan mijn nieuwe buitenkant en aan de gebreken die hieruit voortvloeien. Gelukkig zie ik dat mijn binnenkant, mijn echte IK nog op orde is. Ik ken deze vrouw die van zoveel dingen houdt en geniet. Die liefhebbend en zorgend is. Die krachtig en strijdvaardig is. Alleen de buitenkant herken ik nog niet zo. Ik zal moeten accepteren dat wat ik voor de kanker maar heel normaal vond aan mijn lijf ook qua conditie nu een compleet andere realiteit laat zien. Dat wat ik voorheen kon, aankon en volhield nu geen vanzelfsprekendheid meer is. Daar zit denk ik de grootste acceptatie. Ik ben heel ziek geweest. Mijn lijf heeft veel klappen te verduren gekregen. Dit fantastische lijf heeft het groots gedragen en geheeld. Ik heb wat met haar afgekletst en nu vergeet ik het weer. Ik mag er best wat liever tegen zijn in plaats van het alleen maar neer te sabelen. Waar is mijn positieve zicht op alles. Waarom zie ik die nu niet? Oké ik probeer het. Ik kijk in de spiegel en zeg ‘Die scheve borsten zijn een eerbetoon aan mijn strijd’… 🤔 hmmm… dit klinkt leuk op papier maar hier ben ik dus nog niet hè. En ik vervolg ‘Die krullen die zijn toch echt nieuwe signalen van kracht’… (verloor Samson niet al zijn kracht na zijn haaruitval. Wel mijn kracht verliet me niet hoor tijdens mijn kale koppie dat weet ik wel, maar dat terzijde) 🤔 hmmm… ook hier voel ik nog geen ‘power’. 
“Te vroeg” gok ik voor deze opbeurende-hoe-ik-mezelf-mag-gaan zien-les. 
Ik mag leren dat ik niet altijd blij en dankbaar hoef te zijn op dagen dat dit voor mij gewoon even echt niet zo voelt 🤔… ja dit kan ik wel toelaten. Ik mag accepteren dat ik rouw om wat was  🤔 ja dit kan ik wel begrijpen en zien. Alleen vreemd dat ik hier zo weinig over lees of hoor van de oncologisch verpleegkundige. Sowieso heb ik nog geen ‘na gesprek’ gehad. Eind van deze maand zie ik haar pas weer.  Ondertussen heb ik al heel wat zelf uitgevogeld over hoe ik me nu voel en waarom ik me zo voel en ja dat het ook heel normaal is dat ik me zo voel  dat geeft me rust. 

Het is okay ook als het niet okay is