🍏 tje - 🥚 tje 🤣🤣🤣
Na de heftige Red Devil of ookwel AC-kuur zei een vriendin “nou dan wordt die volgende wel een appeltje eitje”. Niets was minder waar en na drie en halve chemo moest ik al stoppen omdat de neuropathie in vingers en voeten al te heftig was. Tranen rolden over mijn wangen. Ja ik wilde wel stoppen met die troep. Heel graag zelfs maar mijn hoofd wist ook dat ik dit moest doorzetten om eventueel beter te worden. Maar het werd voor mij gestopt. Mijn lichaam zei “stop”. Ik had gelukkig al een goede scan gehad en mijn tumor was na de AC kuur geslonken van 7x4 cm naar 2x2 cm en dat was al geweldig nieuws. Ik was niet voor niks door deze hel gegaan. Nu hopen dat dit ook voldoende was 🤞. Dat zou de operatie pas uitwijzen. Ook daarvan dacht ik dat doe ik even. Paar weken littekenherstel en klaar op naar de bestralingen. Maar nee hoor ook hier geen 🍏 🥚 tje verhaal (zie ander blog). 5 Maanden heeft de genezing geduurd. Met veel pijn en ellende. Dan worden vast de bestralingen een 🍏 🥚 tje. Wat kan daar nu mis gaan.
Nouwwwww…je begrijpt t al ook hier geen 🍏 🥚 verhaal helaas. Heel veel pijn. Vier keer per dag pijnstilling. Smeren en smeren met Cicaplast crème (wel heul goei crème’pje tegen brandwonden). Flinke brandwond van de bestraling (niks meer van te zien overigens door deze zalf). De borst zag inmiddels vuurrood. Giga uitslag en jeuk. Ik wilde ermee kappen ik was zo klaar met alle pijn maar dat was geen optie volgens de radioloog. Alhoewel ze vond dat ik wel heel heftig reageerde op de bestraling. (Duhhh… heb ik weer. Maar mensen die mij langer kennen weten dat ik nergens ‘normaal’ op reageer. Ik heb altijd de heftigste of vreemdste bijwerkingen op medicatie. Ik ben ook altijd degene die de kersenpit heeft of net dat ene graatje in de vis haha… )
Mijn radioloog is trouwens een heel lief mens, groot empathisch vermogen, die me nog steeds enorm steunt en begeleid trouwens. En ook richting mijn man.
En toen was ik ineens eindelijk klaar. 14 november 2025. Ik dacht zo dit was het nu op naar mijn oude ik. 🍏 🥚 tje….🤣🤣🤣 Oww hoe naïef kon ik zijn. Na een tweetal gesprekken met de maatschappelijk werkster dacht ik wel dat ik er doorheen was maar toen begon eigenlijk het hele relaas van al mijn vorige blogs en nu ben ik hier donderdag 5 Februari 2026. Ik kan nu wel toegeven aan mezelf dat heel het traject GEEN 🍏 🥚 tje is geweest.
Ik kan er met mijn vriendin wel om lachen. Hoe hadden we dat ooit kunnen verzinnen. Maar goed dat je niet alles vantevoren weet en dat iedereen anders reageert op alles. Mijn verhaal is dan ook zeker niet jouw verhaal. Maar wat je verhaal ook is het is geen 🍏 🥚 tje verhaal.
Toch moet ik lachen als ik het mijn vriendin nog hoor zeggen en ik er heilig in geloofde dat dit zo zou zijn. Ik ging dit wel even doen. Tenslotte zei de verpleging ook allemaal ‘ach wacht maar tot je de Paclitaxel krijgt die is zoveel lichter en beter te behappen. Ja hij is zeker lichter dan die hele zware AC kuur. Alhoewel ook daar mensen fluitend doorheen gaan als ik dat moet geloven… 🤔 Maar zo zie je dat ieder zijn eigen verhaal heeft. Dat van mij was in mijn ervaring- nu ik uit de ontdooistand kom - behoorlijk heftig. Ik bagatelliseer het niet meer! het was veel en zoals mijn radioloog zei ‘Jeanine het was allemaal heel complex bij jou. Onderschat dit niet en het lichaam heeft nog veel tijd om te herstellen ook van de bestralingen’. Fijn mens die radioloog, zoals ik al zei. Ze laat me voelen dat het inderdaad geen 🍏 🥚 tje was en nog steeds niet is. En dat ik dat ook mag toegeven aan mezelf. Ik ben blij dat ik hier de kans krijg om mijn verhaal te doen. Het helpt me enorm. Ook met de lieve reacties die ik krijg. Dit had ik helemaal niet verwacht. Uberhaupt niet dat iemand het zou lezen haha. Ik merk dat het me goed doet.
Dankjewel 🙏 Liefs 💋