Owww wat leuk je krullen 😳

Oh my…sluit maar aan in de rij. De zoveelste vriendin die zegt dat mijn krullen zooo leuk staan. Zoooo lief bedoeld maar werkelijk ik vind ze verschrikkelijk. Ten eerste heb ik al 58 jaar lang stijl haar dus who The F*ck staart mij aan in de spiegel. Ik herken mezelf echt niet. Hoe vaak ik ook kijk het went niet. Ik herkende mezelf nog beter zonder haar. Klinkt dat raar? Toch is het zo. 
Mijn haar begint nu te groeien en daar ben ik natuurlijk heel blij mee maar het is nu echt compleet onhandelbaar. Het is nu zeg maar 7 cm lang ongeveer. Bovenop heel dun (wel veel) en begint al stijl te worden terwijl het in mijn nek stug is en giga krult. Wat moet ik hier nu mee. Ik twijfel of ik het maar weer helemaal kort knip dat vond ik tenminste nog leuk of bikkel ik door en wil ik mijn lange haar van voorheen terug. 
Voor de chemo was het echt lang want ik wilde een gave ingewikkelde opgestoken hairbun op de bruiloft van mijn zoon. Nou dat laatste is niet gelukt.  Ik was net niet meer kaal kaal toen die prachtige dag plaatsvond vorig jaar juni. 

Krijg ik überhaupt nog wel mijn oude look terug??? Is dit ook iets wat ik naast me neer moet leggen? Ik denk het wel want ipv dat ik zou afvallen van de ziekte tijdens de chemo’s ben ik alleen maar zwaarder geworden en ook de Tamoxifen doet zijn best met extra kilo’s dus ook in mijn gezicht zijn de extra 12 kilo aan te zien. Ik word er verdrietig van. 
En ik moet blij zijn want ik ben genezen. Yeuh! Wat een tegenstrijdige gevoelens. Ik ben blij echt en heel heel dankbaar maar ik voel me tegelijk ook zielsongelukkig in dit niet gekozen nieuwe uiterlijk. Het maakt me verdrietig en ik moet blij zijn. 
Vriendinnen snappen me niet. Je krullen staan toch heel leuk en je hebt zo’n gave bos haar. Yep klopt…maar ik heb hier niet voor gekozen. Ik ben dit niet. Als zij iedere ochtend in de spiegel kijken zien ze hun eigen vertrouwde ik. Ik zie die al een jaar niet meer. Hoe ik ook kijk en zoek. Ik zie haar niet. Is dit ook weer een rouwproces. Ik weet het even niet. Alleen dat ik me heel verdrietig voel. 
Een lieve vriendin en fantastische zwart wit fotograaf vroeg of ze een foto van me mocht maken. Ik vind haar foto’s geweldig dus ik voelde me gevleid. Maar toen ik het eindresultaat kreeg toegestuurd trof de werkelijkheid me met een hamer. Wie is dit? Blijkbaar herkennen mijn vriendinnen en gezin me wel gewoon. Waarom zie ik zelf een heel ander persoon…..

Krullen.  Ooit wilde ik ze. Op mijn 20e had ik zelfs een permanentje laten zetten maar dan met van die gave grove krullen. Deze krullen zijn echte Annie krullen. Stug en stijf. Misschien…. denk ik…. als ze heel lang groeien…. dat ze dan misschien wel heel gaaf worden. Geen idee en veel misschiens. Ach…ik zal er me bij neer moeten leggen of een kapper zoeken die ervaring heeft met after chemo kapsels. Bestaan die eigenlijk 🤔…

Voor nu voel ik me in ieder geval niet happy. This is not me. Ik voel me net zo’n oud omaatje met die stomme krullen. Herken je dat? Plus ik zit ook nog eens in een veel te zwaar lichaam. Ik wil vast teveel en te snel. I know!!! Teveel weerstand. Zekers! Maar ik kan het niet helpen dat ik nu even verdrink in zelfmedelijden. 
Wat ga ik doen doorzetten en hopen dat als het wat langer wordt, ik er wat meer mee kan? of knip ik het gewoon weer echt kort kort 🤔 Ik doe nu nog maar even niks want ik weet uit ervaring dat ik niet moet handelen tijdens een emotionele bui. 

Dus voorlopig nog even tussen krul en no krul 🤬